Moestuinfail

OK, ik heb veel talenten. Ik kan kleedskes naaien, ik kan dekentjes, sjaals en mutsen haken. Ik kan behoorlijk lekker koken en in tegenstelling tot andere bloggers kan ik ook goed bakken.

Maar een mens kan niet alles kunnen. Het is een understatement om te zeggen, maar ik heb écht geen groene vingers. In huis staan er weinig of geen planten, omdat ze op termijn allemaal een gewisse dood sterven. De overlevers hier, dat zijn echt stevige planten.

En ik heb een tuintje nu. In dat tuintje is veel gebeurd dit jaar. De klimop vloog er allemaal onverbiddellijk uit, waardoor onze tuin gelijk twee keer zo groot werd. Er werd vers gras gelegd. De muren werden gekaleid. En er werden opnieuw enkele pogingen gedaan om te moestuinieren. Dapper toch, van iemand die van zichzelf weet dat ze eigenlijk geen groen talent heeft?

Poging twee van de radijzen. Vorig jaar werden ze overwoekerd door een plant die nog in de pot stond. Dit jaar denk ik dat ik ze iets te dicht op elkaar gezet heb. Want zes maand na zaaiing zien ze er zo uit. Ik wou het nochtans doen als educatief projectje met de kinders. Mislukt.

Radijzen, 6 maanden na zaaiing #moestuinfail

Van mijn courgetten kan ik zelfs geen foto tonen, want die werden opgevreten door de slakken van voor er sprake was van een echte plant. Tot daar de moeite die ik zelf deed.

Vervolgens kwam er een pompoenplant aangewaaid van bij Lies, die er te veel had. Veel bloemen gehad hoor, maar van zodra er een vrucht opkwam werden ze opgefret door -alweer ja- de slakken. Te herkennen aan het slijmspoor op de planten.

Pompoenen, een hele lange plant. Zonder pompoenen. #moestuinfail

Een tomatenplant, gekregen van Nadine. Met echte tomaten aan! Veel! Zeker 20 of zo! En stuk of 5 zijn er ook al rood geworden. Want het was wachten, wachten, wachten, tot ze eindelijk rood waren. En toen ik die wou plukken waren er drie -u raadt het al- opgefret door de slakken.

En als mijn tomaten rijp zijn voor de pluk worden ze opgevreten voor ik de kans krijg #moestuinfail

Vervolgens: de druivelaar van de buren. Niet zelf gezet dus, maar hij komt door mijn schutting en ik vind dat wel schoon. Heel erg mijn best gedaan met die druifkes, en schoon er van tussenuit geknipt zodat ik dikke trossen kreeg. Zo zagen ze er ook uit toen ik op reis vertrok. Maar toen ik terugkwam van reis (2 weken slecht weer hier) waren ze verschrompeld. Meh.

Druiven, ook al niets #moestuinfail

Er is nog hoop. Hieronder ziet u:

  • een advocadoplant waarvoor ik de luiewijvenmethode gebruikt heb. Steek de pit in de grond en wacht. En wacht.
  • Citroenmelisse, citroenmelisse, citroenmelisse. Overal citroenmelisse. Dat schiet vanzelf overal op. Maar wat moet een mens daarmee?
  • Olijven. En dat is wel een half wonder. Ik kocht het boompje in 2002, ik kocht het op de Kouter en bracht het met de fiets mee naar huis. Nu is dat een echt grote boom. Staat zomer en winter buiten. In de Moestuinstraat op het dakterras kwamen daar amper vruchten op. Nu is het het eerste jaar dat er echt veel vruchten op staan. Maar zouden ze ooit te eten vallen?
  • Geen idee of dit kleine aardbeitjes zijn. Het ziet er toch zo uit. Komt gewoon ergens opgeschoten.

Toch nog enige hoop. #moestuinfail

U begrijpt het. Ik heb uw hulp nodig.

  • Al uw tips zijn welkom. Wat moet ik volgend jaar eens proberen? Ilse zegt bonen, en zo van die schone pronkbonen gelijk bij haar wil ik ook wel ja
  • Als u teveel courgetten/pompoenen/radijzen of ander lekkers heeft: u mag ze altijd aan mij doneren, dan doe ik alsof ik die zelf gekweekt heb.
  • Mag ik die aarbeitjes opeten of zijn het giftige dingen? Wat doe ik met citroenmelisse? En zal ik ooit olijven kunnen eten?

Twee keer feest

Zo’n feestweekend, dat is lastig, maar ook leuk natuurlijk.

Vrijdagavond al aan de kook gegaan. Op het gemak nog, maar met een strak en duidelijk plan. Ik doe dat wel graag, zo staan kokkerellen. Met een muziekje op de achtergrond en zingen maar.

Zaterdagmorgen, verder koken. En tegen 12 uur de eerste gasten. Hapjes, spinnetjessoep voor de kinderen, minestrone voor de grote mensen.

Soep met gekke bekken

Taart natuurlijk. Janne haar favoriete chocoladecake, telkens opnieuw een voltreffer.

Blazen!

‘s Avonds bleven er dan nog eens drie meisjes slapen, niet in de hangmat, neen.

Prinsessentijd. Feestweekend.

Even chillen tussen de feestjes door. Die hangmat, ik ben daar echt zot van. De kinderen ook, al is er altijd wel een kind aan het huilen omdat het verpletterd wordt of zo.

En dan het kinderfeestje. Geen zotte dingen, niks op locatie. Gewoon thuis, met tekenLynn erbij, schilderijtjes maken.

Kunst!

Star Wars, tot groot jolijt van de mama. Later werd er ook nog Stars Wars op het kind zijn voorhoofd geschminkt.

Superfan.

Manicure, glittertattoo’s, schmink. Ja, u ziet het goed, Janne kreeg een Elsa-kleed en ik heb haar dus het hele weekend in niets anders gezien dan dat.

Nail workshop #latergram

En dan een fuif met optredens op de slaapkamer.

Zevenjarigenfuif!

Ja, de prinses had een leuk verjaardagsweekend, denk ik zo.
De prinses is content.

En ook Jules, de klaspop van Sientje werd er moe van. Die kwam er ook nog eens bij.

Sien slaapt. Jules waakt.

Op naar het volgende feestweekend!

Janne, 7 jaar al

Eergisteren werd deze mooie prinses Janne 7 jaar.

Prinses Janne wordt 7 vandaag!

Hebben jullie dat ook, zo’n klein vapeurke als uw oudste weer eens jarig is? Zeven jaar al zeg. Goed zot. Ik herinner me nog goed de tijd dat ik geen kinderen wou, en nu heb ik twee prachtige meisjes waarvan er één al 7 is, zeg.

Haar hobby’s: ballet. Dat doet ze nu twee keer per week. Eén keer bij de Kunstbrug, waar ze vorig jaar ook al ging, samen met Sam. En nu ook een keer bij Favole, een hele leuke dansschool in het hart van de stad. Dat vooral omdat ze nog wat contact wou met haar klasgenootjes van vorig jaar. Heel handig vind ik dat, zo’n dansschool in het centrum. Een uurtje dat ik snel nog een paar boodschappen kan doen in het centrum van de stad. Of gewoon een uurtje quality time met Sientje. En het is een hele toffe dansschool ook, een aanrader!

Prima ballerina!

Andere hobby’s: Playmobil. Jaja, daar krijgen ze geen genoeg van. Het prinsessenkasteel, het gerenoveerde poppenhuis. Op de verlanglijst: het shoppingcentrum. Ik ga binnenkort een Playmobil-kamer moeten inrichten, denk ik. Maar ik zie ze zo graag bezig in de living, dus het mag blijven staan. Ook al slingert het soms vaak rond.

En verkleden. Ik zie Janne en Sien thuis zelden in gewone kledij. Vaak is dat in hemdje en onderbroek, dan is dat spoRRRtkledij. Dan bouwen ze een parcours in de living en doen ze aan sport. Nog vaker is dat verkleedkledij, we hebben dan ook al een aardige koffer vol. Nu is dat vooral het Anna-kleed van Frozen, meegebracht die keer dat ze met Tristan naar Eurodisney mocht. Prachtig kleed, maar liever nog zou ze het kleed van Elsa willen (dat was er toen niet in haar maat). Want Elsa kan toveren. Dat Anna heel den boel gered heeft, dat is voor die kinderen eigenlijk van geen tel. Hieronder speelden ze een fragment van Frozen na.

Er werd hier van frozen gespeeld. #latergram

Ach, die Janne, dat is zo’n lieve. Een sterk karakterke wel, ze weet wat ze wil. Maar waar ik vroeger soms amper wist wat ik met haar moest aanvangen, vind ik nu dat de scherpste kantjes afgerond zijn. Heerlijk kind!

Dit weekend krijgt ze dan ook twee feesten, één voor de familie en één voor de vriendjes. Leutig!

A taste affair: uniek, puur en eerlijk

Wie me een beetje kent, weet dat ik een graag een glazeke wijn drink. Zo graag zelfs dat ik momenteel eens een alcoholvrije maand heb ingelast om een beetje te detoxen van de vakantieperiode, edoch dat is een ander verhaal. Bovendien ben ik ook een grote genieter van alles wat met eten te maken heeft.

Ik was dan ook bijzonder blij dat A Taste Affair een pakketje schonk om mee te geven op LWW. Een pakketje, wat zeg ik? Een megapakket vol lekkers: 3 flessen schuimwijn, 2 flessen witte wijn, 2 flessen rode wijn en 2 keer 6 biertjes en nog een pak risotto en een fles olijfolie.

Misschien moet ik eerst eens A Taste Affair voorstellen. Ze hebben een fonkelnieuwe website (met webshop) waar je er vanalles kunt lezen, maar in het kort: ze gaan voor natuurlijke smaakvolle producten. Producten gekozen vanuit een biologisch, biodynamisch of non-interventionistisch standpunt, zo dicht mogelijk bij de natuur. Vooral wijn dan (zonder additieven), maar ook bier (“Ceci n’est pas une Saison”) en dus ook olijfolie en risotto. En koffie, zag ik op de website.

Risotto, olijfolie en wijn #lww #atastaffair
Midden november openen ze een winkel op de Voorhoutkaai 13 in Gent. Op 16 en 17 november zijn daar proefdagen, ik zet ze alvast in mijn agenda.

Wij blij dus, en proeven maar. We begonnen uiteraard met de bubbels en daar waren de meningen wat verdeeld. Ik vond ze speciaal, het was een andere smaak dan we doorgaans gewoon waren. De troebele bubbels (Casa Belfi) waren het meest ongewoon, de andere (Loxarel) was gewoon heel lekker.

De wijnen waren iets anders dan de doorsnee wijn. Ze waren wat complexer, zeggen ze dan, maar zeker niet minder lekker. Ik was echt wel fan, zeker van de rode wijn!

De biertjes, daar heb ik niet van gedronken want ik ben niet zo’n bierdrinker. Maar Ine zei dat ze geslaagd waren: “De Anostekie vond ik de beste. Een pittig, maar stevig biertje waar je wel even mee zoet bent. Gezapig en langdurig genieten. Dat vind ik tof aan een stevig biertje. Je doet langer met een glas, dan met wijn bijvoorbeeld. Je drinkt rustiger. De Saison was ok, maar dat is minder mijn type bier. Beiden wel geslaagde blondjes, voor meiden met pit die wel eens een biertje lusten.”

We maakten risotto en daarbij een salade met een dressing van olijfolie en daar waren we unaniem lovend over. Daar werd zowat om gevochten. We hebben die dan ook eerlijk verloot en ik heb helaas niet gewonnen.

Ze gaven bij elk van de geleverde producten ook een beschrijving mee, die zo mooi is dat ik ze u niet wil onthouden. Klik daarvoor onderaan de post op meer!

Fris sprankelend en complex. Net als wij eigenlijk. #lww #atastaffair

Continue reading

Boedapest

Toen we nog geen kinderen hadden, zeiden we dat als we kinderen hadden, we toch gingen proberen om minstens één keer per jaar alleen op city trip te gaan. Zo gelijk vroeger, met ons twee. Peter die van alles wat beweegt en niet beweegt een foto maakt. En ik die de gidsen tot de laatste letter uitpluis om vervolgens nog wat boekjes te lezen terwijl ik wacht op Peter.

In de praktijk komt dat er niet zo vaak van. Twee jaar geleden gingen we naar Venetië en in 2009 gingen we eens samen naar Parijs. Babysitgewijs is het niet altijd zo makkelijk om er een paar dagen vanonder te muizen. Maar hé, de kinderen gingen een week bij vrienden gaan logeren om daar een sportkampje te doen. Perfect dus om van maandag tot vrijdag eens weg te gaan. Het ging eerst Valencia worden, maar het werd uiteindelijk toch Boedapest.

Boedapest, de stad waar ge naar toe vliegt met een roze MegaMindy-vliegtuig. Of daar leek het toch op.

Is het een vogel?

Boedapest, de stad waar ze een keten hebben van hummus bars. Ondergetekende hummusverslaafde is daar wel niet geraakt wegens dat de man minder fan is dan ik. Toch nog altijd een beetje spijt van.

Hummus liefhebber ontdekt hummus bar

Boedapest, ook wel de stad waar je een heel leuk eetcafeetje vindt vol retrospullen. Plezant.

Lampjes. Kleurkes.

Boedapest, de stad waar ik zwaar onder de indruk was van dit momument.

Aandoenlijk

Boedapest, waar wij bijna heel alleen zaten te supporteren voor de Belgen op een plein ergens. Gelukkig gewonnen tegen de VS.

Belgen in Boedapest... #nostress

Boedapest, waar ik ook een beetje aan mijn conditie werkte:

We stappen wat af, wij, hier.

Miss Trabant

En @lienweb zwemt in een beroemd bad...

Boedapest, waar je voor een deftige prijs en zonder maanden op voorhand te moeten reserveren kunt dineren in een restaurant dat 17/20 krijgt in de GaultMillau-gids.

GaultMilllau geeft 17/20 zowaar... En nog betaalbaar en je kan er snel binnen...

Vond het een leuke stad, maar zonder meer. Ik was vooral een beetje ontgoocheld in het water, denk ik. De Donau stroomt dwars door de stad, dus ik had een beetje gehoopt op mooie wandelpaden langs het water… Maar niks is minder waar, twee drukke, stinkende autobanen naast het water… Levensgevaarlijk bij momenten.

Maar toch zeker en vast eens de moeite om te bezoeken!

Selfie van de dag

Kraaak… piep… PLOP!

* kraak piep krrrrrrrr prrrrt ….. PLOP! *

Efkes wat werk om deze blog weer op gang te schoppen na een lange, zalige zomerstop.

Maar ‘t is dringend tijd dat ik hier weer het één en het ander blog.

Ik beloof u in de komende dagen en weken

  • een verslag van Boedapest
  • een verslag van een geweldig verblijf in Umbrië
  • een wijn- en bier recensie van op het LWW
  • een verslag van de start van het nieuwe schooljaar
  • mijn hardnekkige peesontsteking die me voorlopig belet om ook maar een beetje richting 1000 km te lopen
  • misschien nog iets over de Gentse Feesten en Janne haar scoutskamp
  • misschien nog iets over die keer dat we opgesloten zaten in de péage van Milaan

Ik weet alleen nog niet of ik die nu chronologisch of gewoon volgens goesting ga schrijven. Ik denk dat laatste. Maar het was een lange, zalige vakantie. Met fantastische kindjes. Jullie krijgen nu alvast al wat sfeerbeelden!

Aandoenlijk

Gekruld en gevlinderd

Terug van scoutscamp!

Vlechtjes

De dottenclub!

Drie nieuwe Trappenhuizertjes #1september

Ja, af en toe maak ik nog eens iets ja.

OK OK, hier wordt niet echt veel geblogd maar hier gebeurt wel veel. Ik moet nog een wijnverslag schrijven, ik moet nog een verslag schrijven over onze citytrip naar Budapest.

Maar laten we beginnen met een paar producties van de laatste maanden. In willekeurige volgorde.

Een verjaardagskleedje voor mijn metekindje Emelie. Uit Stof voor durf het zelvers. Leek me een heel simpel kleedje maar djeezes wat heb ik er op gevloekt! Maar: prima modelletje en stofkeuze voor het metekind, vind ik persoonlijk.
Aan gezwoegd en gezweet aan dat kleed. Maar het metekind staat er goed mee! #svdhz

Geen verjaardag zonder kroon uiteraard. Zes jaar is die al zeg.
Jarig metekind

Vier zwierrokjes maakte ik ook. Vier dezelfde ja. Eerst enkel voor Sam en voor Janne. Dan bleek er nog genoeg stof over te zijn om er eentje te maken voor Sien en voor Finn ook. En zwieren doen ze. Niet dat ge er voor de rest veel van ziet maar kom.
Zwierrrrrokken!

Ah, op deze wandelfoto zie je het iets beter:
Jacht

Een nieuwe broek voor de Milo want die groeit er rapper uit dan ik ze kan maken. En Jacob broekjes, die zijn eigenlijk puur ontworpen voor de Milo.

Milo en Jacob #zonen09

Er werd ook gehaakt: een dekentje voor Maira.
Dekentje voor baby M

Een dekentje voor Samuel. Vorig jaar al gemaakt nu pas afgewerkt.
Dekentje voor baby S

Een jasje voor Elmer. Die daar volgens mij volgende week al gaat uitgegroeid zijn (hij is nu twee weken) wegens ieniemienie klein. Maar het is wel schoon. :-)

Jasje voor de buikbaby

En een dekentje voor Lars. Dat op de post ging zonder postzegels, terugkeerde en uiteindelijk veilig bij de verse baby aankwam.

PhotoGrid_1403725526704

En tot slot een testkleed. Uit La Maison Victor. Het Candy jurkje dat je eerder ook al bij Meisjesmama kon zien. Eerlijk: het jurkje was me niet eerder opgevallen wegens zijn ongelooflijk eenvoud. Maar wat een heerlijk jurkje! Met een poes op geflockt met glitterflock uit de Hema. Een testkleed dat eigenlijk bijzonder goed geslaagd is. Er zitten kleine foutjes in, maar die ga ik u niet vertellen, want het is maar een testkleed. Maar een testkleed dat minstens evenveel gedragen zal worden als de andere versie, denk ik nu al.

Content met het poezenkleed #lamaisonvictor #lmv #candy

Ge ziet dat ik eigenlijk geen tijd heb om te bloggen hé. En ik bedenk me dat ik nog een heel schoon kleedje heb gemaakt voor Janne waar nog geen foto’s van bestaan, tsss!

Einde schooljaar

Man, dat schooljaar is voorbij gevlogen. Nog meer dan alle voorbije schooljaren eigenlijk.

Het begon behoorlijk dramatisch eigenlijk, echt, als ik terugdenk aan die eerste weken krijg ik nog altijd een ferme knauw in mijn maag. En ik niet alleen. Maar goh, wat ben ik blij dat we toen ons hart gevolgd hebben en niet naar een andere school gegaan zijn om weg te zijn. Want Janne had een leuk schooljaar, met een toffe juf. Ze leest als de besten en ook op andere gebieden is er geen enkel probleem. Zelf voor zwemmen kreeg ze een prima rapport, ook al zwemt ze nog niet alleen. Het is niet zo’n waterratten en bovendien ontbreekt het haar aan drijfkracht volgens de juf. Ze ziet dat wel vaker, bij kleine fréle kindjes, dat die niet genoeg drijfkracht hebben en dat zij harder moeten werken dan andere kindjes om alleen te zwemmen. Als ze dan ook nog wat te weinig lef hebben, zoals Janne, dan duurt dat wat langer. Maar ze heeft een prima techniek, dus ze kreeg zowat al haar sterren. Dus voorlopig smijten we ons niet op de privé zwemlessen, maar we wachten wat af, het zal vanzelf wel komen. En volgend jaar krijgt ze opnieuw wekelijks zwemles op school.

Sien, die had ook een heel leuk jaar bij een toffe juf. Ze had er een paar hele leuke vriendjes en ik kreeg vooral de indruk dat ze er veel liedjes leerden, want zingen dat dat kind doet. En is er iets leuker dan vrolijk zingende kindjes?

Twee toffe juffen, dat verdient een cadeautje. Voor elk een vinktas met een ingekleurde tekening op een stukje stof. Janne die “juf loes” schreef, ik die dat overstikte. Mooie samenwerking tussen kindjes en mama. En de Vinktas, da’s volgens mij een ideale juffentas.

Maar toch begon het in de loop van het schooljaar te knagen bij ons en besloten we ons kans te wagen bij Meldjeaan. En zo kregen we een plaatsje voor Janne bij het Trappenhuis, onze voorkeurschool van bij het begin eigenlijk. En kort daarna kwam er ook een plaatsje vrij voor Sientje in het Trappenhuis, ideaal dus, ze konden allebei veranderen. Behalve dat we moeten afscheid nemen van een paar toffe kindjes/ouders/juffen. Maar bon, die zullen er op de nieuwe school ook wel zijn hé. En we houden uiteraard contact met de leuke vriendjes/ouders/juffen. En nog eens: geen klachten over de oude school, we kiezen gewoon voor een project dat ons meer ligt.

De kindjes waren al een paar maand ingelicht en in die zin dus goed voorbereid. Afgelopen woensdag mocht Janne een halve dag naar haar nieuwe school gaan en Sien een uurtje, onder begeleiding van mij. Ik kwam nog maar toe of lezeres-zorgcoördinator Ilse stelde zich al voor aan mij en toonde me nog eens de weg. Janne moest efkes wennen, maar na een halve dag was ze echt super enthousiast. Ze had al vriendinnen, waaronder Lili, de dochter van Stien, die ook bij haar in de klas zit. En de liefde was precies wederzijds te zien aan de tekening die Lili die middag voor Janne maakte :-). Janne wou eigenlijk gewoon meteen blijven. En anders dan gewoonlijk, vertelde ze deze keer echt honderduit. Komt goed dus.

Sientje, altijd verlegen in situaties die ze nog niet meteen kan inschatten zat eerst op mijn schoot vastgekluisterd. Maar ze mochten kiezen wat ze deden en Sien koos voor bellen blazen. Aan iedere klas in die school is een behoorlijk groot terras (dat vind ik dus een zaligheid hé) dus Sien stond in de zon bellen te blazen op het terras. Om een beetje later het speelgoed te wassen in een bak zodat het proper zou zijn voor het volgende schooljaar. Ze stond te lachen voor zot en ik moest al mijn best doen om haar nog mee te krijgen naar huis. Komt ook goed dus.

Wat meteen onze laatste twijfels en ongerustheden wegneemt. Het komt allemaal goed! Maar eerst: tijd voor vakantie!

De luiewijven testen eten, drinken en lekker ruiken (Part I)

(Ik ging opnieuw op LWW ofte Luiewijvenweekend. Sofie deed een emotionele oproep om ons te sponsoren en daar kwam nogal massaal reactie op. In overeenstemming met Sofinesse neem ik deze post over, want we hebben de meningen verzameld en samengelegd, en twee keer iets anders schrijven over hetzelfde is nogal moeilijk)

De ‘lui’ kreeg dit jaar een iets andere betekenis, want voor een keer moest er ook gewerkt worden op ons luiewijvenweekend. Al die sponsors verwachten natuurlijk een gedetailleerd verslag van al hun giften. Geen probleem voor het professionele testpanel: 8 vrouwen tussen 30 en 40, allemaal met kinders, allemaal fabulous, allemaal wassend en etend op regelmatige basis. Het ideale testpubliek dus!

We hadden maar liefst drie badkamers in ons vakantieverblijf, die waren alle drie gevuld met smeersel voor lijf en haar. We hadden evengoed drie keukens, met drie goedgevulde frigo’s. En acht fantastische vrouwen om dit alles te testen. Een topcombinatie.

Danone

We hadden drie aaneengrenzende huisjes, waarvan eentje de Danone-frigo had. Zij hadden namelijk zoveel gerief meegegeven dat we het bijna niet in één koelkast kregen. Er waren heel wat dingen die ons geweldig konden bekoren, anderen dan weer iets minder.

Danonefrigo

De toppers waren absoluut de Greek volle yoghurt natuur (waar B. heerlijke tatziki mee gemaakt heeft) en de Roeryoghurt (waar iedereen enthousiast over was). De Activia vezels muesli was best lekker, maar heeft ons mij niet bepaald een vlotter darmtransit bezorgd. De Breakfast-yoghurt was ons een beetje onduidelijk. We kregen de natuurversie, want die bestaat ook met aardbei en mango. Te lopend om te gebruiken als yoghurt, niet lekker genoeg als drinkyoghurt. En volgens sommigen ook veel te gesuikerd. Ik heb het een dag later in mijn puree gegooid, omdat ik geen melk meer had. Dat gaf een lekker zure smaak aan het geheel. Over de Danio Cheescake kunnen we ook kort zijn. Goed gevonden, maar echte cheesecake is veel lekkerder. En niet eens zoveel meer caloriën.

Maar dat we met smaak heel veel yoghurt gegeten hebben. Woo-oow.

Aveve

Aveve had ons wat Cakes in a Cup meegegeven. Daarin zit een zakje, een kopje, instructies en de belofte van een moelleux. Ik weet het, ongeveer het moeilijkste dessert ever. Wij konden dan ook niet wachten om ermee aan de slag te gaan. Onze eerste poging was – zacht uitgedrukt – mislukt. We maakten ons al zorgen hoe we dat aan Aveve gingen uitleggen. Maar een goed afgestelde microgolf is blijkbaar belangrijk, dus we hebben het daarna nog eens geprobeerd. We dachten het ook beter te weten en hebben daarom drie variaties gemaakt: met water (zoals op de instructies), met melk (waarvan wij dachten dat het beter ging zijn) en met yoghurt (experimentje!). Twee vrouwen hebben zich op het klaarmaken gestort, de rest mocht blind proeven. (De hamsters zaten er ter herkenning).

chcoladehamsters

Water werd werd een duidelijke winnaar, maar de andere twee waren toch ook niet slecht. Het is geen topmoelleux, maar het gaat goed binnen. Bovendien is het heel spannend om te maken én krijg je er een mooi kopje bij. Bepaalde luiewijven hebben het daarna nog losgelaten op hun kroost als vieruurtje, groot succes. En schoon taskes, bonus!

cakeinacup

Vitaplus-brood

We hebben ook een weekend lang geen brood moeten kopen. We hadden namelijk zes vita-plusbroden meegekregen, die zelfs op zondagochtend nog altijd lekker smaakten. Voor een brood is drie dagen een redelijk bejaarde leeftijd, maar het was echt nog lekker. Bovendien vol granen en goed donker. De acht wijven waren unaniem: topbrood. Vrij duur bij de bakker, maar omdat je er zo lang van kan eten, zijn geld waard.

Fructis en Le Petit Marseillais

Via The Insiders hadden we een grote doos met staaltjes Fructis (voor het haar) en Le Petit Marseillais (voor het lijf) gekregen. Ik zou graag overlopen van enthousiasme, but not. We waren al sceptisch tegenover Fructis, maar helaas bleken onze vooroordelen ook te kloppen. Geen topper voor je hoofdhuid. Lees: jeuk. Lees ook: Hoe hard je ook wrijft op je hoofd, je hebt niet het gevoel dat het proper wordt.

fructispakket

Le Petit Marseillais is dan weer goed gerief, maar de geur moet je aanstaan. Wij liepen niet zot van lavendel, maar wel van de groene en witte. Ook een voordeel: je kan die bus perfect ondersteboven zetten. Ideaal voor het laatste restje!

petit
Dermalex

Ook Dermalex heeft ons een mooi pakketje bezorgd, met allemaal omega 6-producten met teunisbloemolie (wadde?). Een doos met staaltjes waar bijna om gevochten werd, want er was net niet genoeg voor iedereen. Vooral de doucholie was zeer populair (zo zalig om daarmee te douchen!), net als de bodylotion. Hier en daar commentaar dat die niet goed uitsmeerde, maar de truc is gewoon om zuinig te zijn. Dan gaat het perfect. Ik ben zelf niet wild van de geur, maar wel van het effect. Het doet zijn werk – “intensief herstel van de natuurlijke hydratie van de huid + jeukstillend + kalmerend” – prima. Het is ook niet dat ie stinkt, eigenlijk vrij neutraal. Maar ik ben wel een bodylotion mens, ik ruik gewoon graag lekker (wie niet?). De prijs liegt er natuurlijk niet om, het is alleen te verkrijgen bij de apotheker. Maar eerlijk is eerlijk, goed gerief.

Dermalexpakket

Conclusie

Voila, ons eerlijk en rechtvaardige oordeel. Er komt trouwens nog! Binnenkort nog een recensie over A Taste Affair (hmmm!), Nivea (zotte doos, ik ben fan!) en Duvel (dat zal voor de andere wijven zijn, want ik drink nog altijd niet.)

Met vriendelijke groeten van het leukste testpanel on earth.

500 km lopen: mei

113 km gelopen in mei. Een evenaring van maart. Niet meer, wat gerust gekund had als ik na de 20 kilometer van Brussel iets meer gelopen had. Maar bon, 113 kilometer per maand, ik vind dat best OK hoor.

Net geen 12 uur gelopen is dat ook, in 11 trainingen.

Snelheid gaat er wel weer iets op vooruit. Benieuwd of ik ooit eens op het gemak aan 10 kilometer per uur zou kunnen lopen.

LopenMei

Totaal na 5 maanden: 464 km. Ik kan alvast verklappen dat ik de 500 km gehaald heb :-)

Niet gezwommen, het is er weer niet van gekomen. Maar in juni ben ik wel al eens geweest!

Gewicht: status quo

Voor deze maand: opnieuw zwemmen, maar geen record lopen. Geen wedstrijden meer voorlopig en dat heb ik wel nodig om gemotiveerd te blijven. De Midzomernachtrun lukt helaas niet. Ik denk over de 20 kilometer van Brussel in het najaar en ik ben al zeker ingeschreven voor de Brugge Urban trail op 19 oktober. Ondertussen trainen we gewoon voort en dan gaan we eens beginnen met het 12 weken-schema van het UZ volledig te volgen. Benieuwd wat dat gaat brengen.