(Lees meer …)

Gisteren nog eens meegedaan aan de Ekiden. Als ik mijn blog moet geloven is dat van 2006 geleden, zou dat echt zo lang geleden zijn? Enfin, een wedstrijd, dat vraagt om een wedstrijdverslagje hé.

Peter moest werken, de kindertjes mochten dus meegaan. En die zagen dat zitten, want ik had Janne verteld dat er twee grote meisjes waren die op hen gingen letten terwijl ik ging lopen. Janne is dol op grote meisjes :-)

De Stax-tent stond zeer strategisch opgesteld naast de speeltuin, een winner dus. We waren daar nog geen tien minuten denk ik, kinderen op de speeltuin en ik heb gelijk 30 seconden niet naar de speeltuin gekeken (flesje water uit mijn tas halen). En Sien was al vermist. Janne wist haar niet zijn, op de speeltuin zat ze niet. Meteen aan mijn teamgenoten het signalement doorgegeven en iedereen aan het zoeken. In paniek was ik niet echt: veel ouders met kinderen daar, iemand zou dat wel opmerken en haar terugbrengen zeker? Er was een grachtje een beetje verder, maar dat zou ook iedereen zien als ze daar zou ingesukkeld zijn. Bovendien was ik wel zo voorzienig geweest om haar een armbandje aan te doen met haar naam en mijn telefoonnummer op (ik ken haar een beetje, dikke pluim voor mezelf). Enfin, anderhalve minuut later werd er al omgeroepen dat er een klein meisje gevonden was. Ze zat op de arm van een madam, ze had geweend zei ze maar dat was al over. Klein dramaatje dus maar. Bon, de babysitters van dienst waren meteen al gewaarschuwd voor mijn rappe kleine :-)

De kindjes nog wat bezig gehouden met een ijsje van K3 (lippenstift!) en tegen een uur of 5 was het mijn beurt. Van opwarmen was er niet veel in huis gekomen, dus die eerste kilometer is het dan altijd afzien. Leuk was wel dat ik meteen aanmoediging kreeg van club en kindjes. En eens op dreef heb ik eigenlijk wel genoten. Gewoon eigen tempo gelopen, al kan ik eigenlijk wel rapper denk ik. Maar ik werd gehinderd door a. mijn ferm ingekorte teennagels door de podoloog wegens teenschimmels (heel de zomer geen nagellak, tedju), b. mijn linkerarm, zo stijf als iets wegens een tetanosprik de dag ervoor (neen ge hebt uw armen niet echt nodig om te lopen en toch kan dat hinderlijk zijn) c. een opsmijtende maag. Geen idee hoe dat kwam, pasta met gegrilde groentjes gegeten.

Enfin, het was toch leutig. Binnen gekomen op 43:39, gemiddelde snelheid van 6:04 per km. Niet slecht, maar dat loop ik tegenwoordig ook vaak op training.

En daarna met zijn allen gaan eten in mijn straatje, ook gezellig.

Ik zou het zelf zijn vergeten, maar door de blog van Tales from the crib is het me ingevallen: het is mijn blogverjaardag vandaag. Negen jaar blog ik al vandaag. Juij. Exact één dag minder lang dan Lilith. En ook hier vanalles gebeurd: gelopen, getrouw, moeder geworden, in de politiek gezeten zijn en mensen verloren waar ik veel om gaf. De stompen die ge krijgt in uw maag als ge eens begint te herlezen en op een comment van uw pa botst zijn hier dan ook zeer herkenbaar.

Maar de laatste jaren is die blogverjaardag al helemaal in mineur. Mijn zusje was namelijk ook jarig op 29 april. Verjaardagen van geliefden die er niet meer zijn: het blijven dagen die u een dikke knoop in uw maag bezorgen. Dan denk ik ook aan die eerste verjaardag van haar dat ze er niet meer was. Dat we in de tuin zaten bij mijn ouders. En dat we wisten dat mijn papa ook niet lang meer zou leven. En hoe we toch probeerden onszelf wat recht te houden die dag.

Vrolijk wordt een mens er allemaal niet van.

Lopen. Het gaat goed, mag ik wel zeggen:
Ik heb dit jaar al meer gelopen in minder dan drie maanden tijd dan de afgelopen jaren in een heel jaar tijd.

Op dinsdag ga ik nu al weer een paar weken weer trouw naar mijn clubje. Meestal lopen we dan intervallen op de piste (lastig maar het brengt op en het is dan leuker om dat in groep te doen. Soms lopen we een toerke “buiten”.

Op donderdag loop ik over de middag, op het werk. Niet het mooiste loopparcours (rondjes in parkjes) wel gezellig.

En dan nog eens in het weekend, dat is zeer variabel afhankelijk van de rest van het schema.

Het afvallen, dat is iets minder. Eigenlijk is er de laatste maand als niks meer afgegaan, eerder een halve kilo erbij gekomen. Eerst ziek geweest, dan chocolade-eieren, gecombineerd met veel etentjes en weer vlees eten. Vlees eten is bij mij toch vaak gelijk aan meer vettigheid, als grote liefhebber van gehakt. Enfin, dat hebben we een paar keer gedaan, we proberen het nu toch weer grotendeels zonder vlees te doen.

(Gewicht: paarse lijn, vetpercentage: gele lijn, beweging (alle sporten): oranje blokjes)

Maar bon, er is ook niets bij en het vetpercentage is wel naar beneden. Het is toch al dat hé. Nu nog iets aan die buikspieren doen, want daar heb ik nog veel marge, aldus de lichaamsscan van de diëtiste. Die vond het overigens al bij al nog meevallen: als ge cortisone genomen hebt is het blijkbaar al een half wonder dat er dan niks bij gekomen is. (op haar weegschaal was ik wel een kilo kwijt tov de vorige keer, ha!)

Tja, volgende maand beter!

Het was weer tijd voor onze Kunst in huis te vervangen. Een jaartje mag je die tegenwoordig houden, maar het hing er dus zelf al iets langer, als ik mijn blog mag geloven.

Afscheid van het vorige werk want je raakt er altijd wel een beetje aan gehecht.

Maar we kwamen erg goed overeen deze keer en we kozen er deze uit van Yves Velter

Het is vreed groot en het paste maar amper in onze auto. En een streepje bloot ja, maar ik ben daar niet op tegen. Als het maar niet vulgair is.

Er hangen daar ook altijd een paar enge werken (zoals dingen met messen of een vrouw die bloed weende). Kan best mooi zijn, maar ik wil dat dan gelijk niet in mijn living, boven mijn eettafel.

Het is trouwens al de tweede keer dat we een werk van Yves Velter kiezen.

We houden precies wel van de man zijn werk.

Paasvakantie, dat is een beetje vakantie opnemen en een beetje werken.

Janne ging op scoutskamp (drie nachten!) en moest verkleed zijn als piraat. Geen kleine drama’s zoals de eerste keer, ze zagen het echt zitten.

En ondertussen gingen Sien en Myrddin naar de speeltuin. Koud, maar wel een paar straaltjes zon gevangen.

Mira en Sien gingen ook zwemmen in Rozebroeken (leutig!) en zoals ge ziet zag Sien dat heel goed zitten. Ik weet nog altijd niet welke foto ik het koddigst vind, dus ik zet ze gewoon alletwee.

Daarna was ze zo moe, maar ze wou niet in haar bedje slapen, ze ging een beetje in de zetel slapen. Wat ze dan gewoon ook deed.

We gingen ook een dagje naar zee, bij Corneel en Ivo op bezoek. Janne en Sien mochten er blijven slapen. Peter las nog het verhaaltje voor, maar wij gingen naar huis om hen de volgende dag terug op te halen.

Janne volgde fietsles bij Dreamland. Ze kon het al min of meer, maar ik wou dat ze toch nog eens meedeed daar, al was het maar om te leren starten en zo zelf ook wat trucs te leren. Het is nu kwestie van oefenen.

Op zondag kwam er nog volk af:

We konden zelf voor de eerste keer op ons nieuwe terras. Nu nog eens tuinmeubelen gaan kopen.

De kinderen zijn nu op kamp met Freetime. (geen slaapkamp). Maar nu moet er dus weer gewerkt worden. Ook al is het weer er nog niet naar, het verlof mocht toch wat langer duren.

Om de zoveel tijd verandert Facebook eens van look. Ik heb dat al vaker gemerkt, dat ik altijd van de eerste ben die overschakelt op de nieuwe look. Iedereen begint dan te zagen over de nieuwe look als ik dat al wéken gewoon ben.

Ik weet ook niet hoe dat komt. Misschien omdat ik één van de eerste Belgen op facebook was? De eerste vrouw zelfs, samen met i. hé, heel toevallig wellicht, ha. (Oké, dit lijstje is misschien niet volledig. Maar aangezien het de enige bron is gaan we daar van uit)

Maar bon. Een beetje rondvraag in de vriendenkring leert me dat een groot deel pas dit weekend de – voor mij – vorige look kreeg. Deze week kreeg ik een heel ander zicht op mijn computerke. Voor mensen die een smartphone of een tablet hebben, zal het meteen duidelijk zijn: het lijkt er nogal op. (klik op de foto om te vergroten)

Grootste veranderingen:

• De grote zwarte balk links waar ge vrienden, groepen en vanalles ziet.
• De meldingen staan opnieuw rechts, na eerst eens links te hebben gestaan.
• De foto’s: de titel en de beschrijving staan nu in de foto. Ik vind het eigenlijk wel schoon. Mijn collega maakt schone kroontjes voor haar jarige kindjes. Proficiat Nienke!
• Meer reclame links onderaan. Daar valt niet meer aan te ontsnappen op Facebook. Ik zie precies wel geen reclame meer in mijn tijdslijn, al zal dat maar tijdelijk zijn, vrees ik.

Profielpagina:

Bij deze: u bent allemaal gewaarschuwd en u kan er al maar beter aan wennen.

Nog eentje:

En u, hebt u deze nieuwe Facebook-look al?

En hoe gaat het met de voornemens?

Goed en niet goed.

Ik zou kunnen zeggen: we lopen hier schoon drie keer per week, de conditie gaat er zienderogen op vooruit. Prima.

En ik zou kunnen zeggen: de kilo’s gaan er mooi af. Beetje bij beetje. Goed opletten met wat we in de mond stoppen en zo. We hebben geen honger, we houden het allemaal gezond.

De waarheid is echter dat ik ziek ben. Dat ik vorige week al erg verkouden was en toch nog gaan lopen ben. Misschien niet zo’n goed idee, maar dat was waarlijk het enige moment waarop mijn neus eens open ging zonder medicijnen en waarop ik niet liep te hoesten gelijk een oud hondje.

Dat is dit weekend omgeslaan naar weer gruwelijke sinuspijnen, met een hoogtepunt op maandag. Ik ben bijna buiten gekropen uit het dokterskabinet. Enfin ja, voordeel was dat ze zag dat ik er ellendig aan toe was. Wat wilt ge, als ge al een week niet meer dan 3, 4 uur kunt slapen van de pijn. Weer antibiotica, weer cortisone, weer straffe pijnstillers. En rust.

Rust in een week waarin het bruist van de deadlines. Mja. Dus steken we de kinderen op woensdag in de opvang (de dutskes) en gaan we uitzonderlijk werken. Ook niet zo’n goed plan, zo precies. Beetje kapot zo, na een werkdag.

Maar bon, ik was dus al een dikke 6 kilo kwijt, maar daar is al een kilo terug bij, puur van de cortisone. Gelukkig is dat vocht, zeggen ze mij, dus dat zou ik volgende week weer kwijt moeten spelen, toch?

Eerst maar weer eens goed beter worden en dan weer veel lopen. In een aangenaam lenteweertje, graag.

Schoon toch hé, zo’n grafiekje? De volumeknop krijg je er gratis bij!

Met twee vriendinnen en we namen er nog een derde mee. Nummer 1, 2 en 3 kenden mekaar zeer goed, maar nummer 4 kende enkel nummer 1. Of nummer 2 of nummer 3, het is maar te zien hoe ge het bekijkt. Alleszins, ferm moedig van nummer 4 om op weekend te gaan met twee dames die ze van haar noch pluim kende.

Edoch, we kozen er het mooiste appartement aan de Belgische kust uit, met sauna en bubbelbad, allemaal met zicht op zee. Vreed leutig. De rest van het concept was weer zeer simpel: doen waar we goesting in hadden. Op vrijdag was dat tv kijken (Astrid! The Voice!), sauna en met ons blote voeten in de zee lopen. Wisten wij dat die zee zoooo ver weg was, als het eb was. Koud!

Voor Nadine begon dat op zaterdagmorgen met een loopje op het strand. Hoewel ik nu toch wel al een tijdje loop, had ik nog nooit echt gelopen op het strand. Wat een zaligheid! Zo plezant dat ik dat op zondag opnieuw deed. En zo bestaat er ook nog eens een foto van mij aan het werk.

Na genoeg gesauna’t en genietst te hebben, gingen we met zijn allen naar de kapper. Eigenlijk had ik nog geen kappersbezoek gepland, maar een beetje groepsdruk en ik deed ook mee. En zo bestaat er ook een foto van mij bij de kapper.

De kapper deed zijn ding (ja, ik had weer een foto van Lien Van de Kelder getoond, ja) en nadat er gebrushed was, leek het wel of ik nog nooit zoveel haar had. Brushen is iets wat ik normaal gezien oversla (mijn kapper knipt droog en ik blaas het gewoon droog zonder brushen). Na tien minuten door mijn haar zitten woelen en te bedenken dat er toch iets vreemd was aan mijn kapsel viel mijne frank: mijn streep lag verkeerd! Jamaar dat ging niet hé! Waarop de kapper mijn haar wat naar de andere kant blies en dat was het dan. Op het appartement rap wat water op mijn haar gedaan dat het wat platter was maar sedertdien: niks dan lof! Ik heb nog nooit zoveel complimenten gekregen op een nieuw kapsel. Maar al bij al: toch een bizarre kapperervaring.

Dan gaan eten, ook al zo vreemd. We hadden het restaurant aanbevolen gekregen van iemand. Maar die wist niet dat dat niet meer bestond. Wij daar geboekt, maar we kregen te horen dat het tijdelijk ergens anders was. Als in: zijne living. We waren er ook de enige vier klanten, dus dat was best een beetje raar. Maar ik moet zeggen: het was héél lekker en hij had echt zijn best gedaan voor de vegetariërs!

Op zondag moesten we helaas al vroeg het appartement verlaten, maar we sloten het weekend af in een resto waar we toch al veel goede dingen van gehoord hadden. We hadden doorgegeven dat we met twee vegetariërs waren want er stond NIKS maar werkelijk niks vegetarisch op de kaart (ook geen kaaskroketten of vegetarische lasagne, neen). Daar toegekomen bleek dat ze ook geen moeite gedaan hadden: dat ik maar moest kijken op de kaart en ze zouden het dan wel klaarmaken zonder vlees of vis. Mja. Moeilijk hoor. En toen kregen we bericht dat ze net kaaskroketten aan het maken waren in de keuken, dus ja, het werden dan maar kaaskroketten.

Ik heb even getwijfeld, of ik echt wel ging gaan lopen deze middag. En ik ging voor het eerst terug gaan lopen met loopmaatje Lieve, maar zij zag het toch niet echt zitten. Ik heb nog wel eens gelopen als het gesneeuwd had, maar nog nooit dat er zoveel sneeuw lag. Een paar bedenkingen.

• Sneeuw is eigenlijk wel leutig in te lopen. Behalve als het nog sneeuwt, want dan vliegen er sneeuwvlokken in je ogen en dat is niet echt aangenaam te noemen.
• Sneeuw zelf is niet glad om in te lopen. Maar echt niet hé, integendeel, dat loopt best stevig. Wel glad zijn de wegen, waar auto’s de sneeuw goed aangestampt hebben tot een ijspiste.
• Het moeilijkste was eigenlijk inschatten waar je moest lopen. De sneeuw lag zo dik dat ik vaak niet kon inschatten waar het voetpad eindigde en begon.
• Koud had ik niet, ondanks de wind. Ik had enkel een lange broek aan, een t-shirtje met lange mouwen en één met korte mouwen. Geen muts, geen handschoenen, neen. Een heel verschil met Ruth toch :-). Ik heb een ingebouwd thermostaatje.
• Ik had wel beter mijn buff opgezet, enkel en alleen om het haar uit mijn ogen te houden, want zo zag ik nog minder waar ik moest lopen.
• Het meest last had ik eigenlijk van de zon op de sneeuw, ik had beter een zonnebril opgezet. :-)
• Ja, de mensen kijken wel raar als ge dan loopt in dat weer. Terwijl zij eigenlijk enkel proberen overeind te blijven en vooruit te geraken.
• Eén loper tegengekomen. Breed grijnzen naar elkaar en onze duim opsteken!
• Intervallen zat er niet in en mijn snelheid lag historisch laag. Maar het deed wel deugd!

Maar bon, van mij mag het nu ook echt lente worden hoor. Dat ik mijn terras nog eens zie.