Ik denk dat ik de laatste tijd teveel gestoeft had dat ik geluk had met mijn kinderen. Nog nooit aan de antibiotica gezeten, geen dokter gezien deze winter. Het lot tarten zeker?

Enfin, er zat ook niks aan te komen. Vanmorgen ging ik de kindjes halen boven. Janne wou mee, maar Sientje sliep nog. Dus maakte ik eerst Janne klaar. Sientje was wel efkes wakker geworden, en normaal gezien springt ze dan recht en krijst ze moord en brand als ik eerst met Janne naar beneden ga en haar alleen boven laat liggen. Kindjes met temperament, ikke.
Janne klaar, dus Sientje gaan halen om haar klaar te maken. Maar ze werd maar niet wakker. Ik haalde haar uit haar bedje en ze deed amper haar oogjes open. Ook geen klein meisje dat zich op je arm zetten, maar een heel slap poppeke. Niet van haar gewoonte. Op de verzorgingstafel viel ze meteen om en sliep (?) verder. Vreemd, op zijn minst! Ik kleedde haar aan, maar waar ze anders meewerkte hield ze nu haar oogjes dicht en was er geen medewerking. Precies een pop of een borelingske dat ik aan het aankleden was. Blijven zitten kon ze niet. Reageren op vragen deed ze niet. De ongerustheid groeide, ge ziet dat van hier. Ondertussen ook haar koorts gemeten en ik kwam nog aan geen 35 graden maar ik hou het er op dat ik niet goed gemeten had (later bij de dokter had ze gewoon 37). Ik gaf haar haar siroop (antibiotica, voor de ontstoken teen), dat liet ze gewoon binnenlopen, waar er anders groot protest is. Ik liet haar het spuitje erna vast houden en ze beefde als een parkinsonpatiënt. Ik voelde aan haar handjes en haar voetjes en die hadden ijs- en ijskoud. En toen was ik er helemaal niet meer gerust in. Ondertussen waren we een half uur bezig in die toestand en besloot ik toch dat het tijd was voor actie.

Zijnde: Sibylle bellen, zij kon Janneke meenemen naar school. De dokter bellen, om te vragen of ik nu al mocht komen. En dus zat ik al om half negen bij de dokter. Die het ook allemaal maar vreemd vond, hoewel hij niet meteen iets afwijkend kon vinden. En haar oogskes waren wel al open op dat moment. Maar hij zag haar lamentabele toestand en besloot dat het beter was om maar eens onmiddellijk naar de pediater te gaan. Hij belde met St Lucas om de toestand uit te leggen en ervoor te zorgen dat ik meteen gezien werd.

Aangekomen aan St Lucas had ik al alleszins een warm welkom van Nike, ik reed met mijn kar blijkbaar recht op haar bureau af. Naar de pediatrie en daar haalden ze meteen opgelucht adem dat ze toch wakker was. Ze stonden al klaar om te reanimeren, zeiden ze, nu ja, dat was er ook wel een beetje over. Onderzoeken, bloed prikken, aan een infuus leggen. Later ook suikerwaarden meten en urinetest doen. Maar niet meteen een duidelijke oorzaak. Op de kamer viel ze vrijwel meteen in slaap. Te weten dat dat kind al amper een middagdutje wil doen is het al helemaal vreemd natuurlijk als ze in de voormiddag slaapt.

Op de pediatrie moet je ook goed kunnen tekenen. Een Hello Kitty infuus doet wonderen.

Maar bon, na de middag kwam ze er al wat door.

Maar toch mochten we nog een nachtje blijven, om aan te sterken en te zien hoe ze het de volgende dag zou doen. En haar eens goed te observeren.

Tja, zo maak ik dat ook eens mee, hé, een nachtje pediatrie

Ik had tenminste al een overlevingspakketje gekregen ook van Nike. Ik ben soms met mijn gat in de boter gevallen hoor, met mijn vriendjes

Morgen meer!

Na mijn postje over mijn loopdipje niet meer gelopen. Maar vandaag wel. Want ik heb ontdekt dat de 5 km eigenlijk ook vlak aan ons deur passeert. Allez, iets verder, maar nog niet ver. Kan Peter komen supporteren met de meisjes.

Vroeger zou geen haar op mijn hoofd eraan gedacht hebben om de 5 km te lopen. Vijf kilometer, da’s voor op training, voor minder doen we ons loopschoenen niet aan. Maar het is wat het is, en er is de laatste tijd veel te weinig getraind. Niet meelopen is ook een optie, maar dan ga ik me echt rot voelen. Want geen deftig excuus zoals zwangerschap of op reis of zo.

Dus zondag, tussen twee en half drie kun je me ergens door Gent zien lopen, tussen de troep. Supporters welkom, uiteraard!

En nichtje Leen loopt alvast mee, wiew!

Weet u nog, die keer dat ik u vroeg naar de ideale sjakosj? Wel, de babysit, de tekenlynn, heeft ze getekend! En ze behoort tot de genomineerden van Blue Celeste. En als ze wint, wordt haar tas gemaakt.

Ze ligt keihard achter, maar toch moet ze winnen. Dus willen jullie alstublieft eens allemaal stemmen? Dat ik mijn ideale sjakosj heb? Tx! HIER!

Afbeelding leuk vinden, maar wel snel graag, want kan maar tot vanavond (maandagavond) 20 uur. Dankuwel!

Liken verhoogt uw kans op een massage van haar. Of een nagellakske. Of zo. Ze kan veel, die Lynn van ons!

Moederdag werd hier in stukjes gevierd, maar allemaal te vroeg. Vrijdagavond gaf Sientje haar cadeautje al wegens in doorzichtig papier. Een mooie rietjesbloem! Janne wou dan natuurlijk ook het hare geven. En dat deden we dan maar wegens zondag Peter de vroege en andere plannen. Een CD! Luister zelf maar (zet het geluid maar op maximum, het is nogal stil opgenomen.

01 Track 01 3

Mijn mama is de beste, ‘t liefst van iedereen.
Ja echt zoals mijn mama is er beslist geen één.
Ik geef haar nu tien kusjes en ook iets moois erbij.
Want op moederdag maak ik mijn mama blij.

Een carrière bij de radio wenkt, ik zeg het u.

Vrijdagavond deed ik mijn beklag op Facebook dat ik geen ontbijt op bed zou krijgen. Dus deed Peter dat gewoon op zaterdag.

Met bubbels, maar die heb ik niet op gedronken, dat ging nog niet, zo voor de noen.

En ‘s middags nog een blommeke en een bon van mijn favoriete winkel.

Hoera! En proficiat voor alle mama’s!

Stel u voor. Woensdagmiddag, 10 voor twaalf. Het uur waarop nogal wat ouders klaarstaan voor de schoolpoort om hun kroost af te halen. Enfin, op de school van Janne toch, want daar stoppen ze om vijf voor twaalf. Hopen volk dus op straat, voor de poort van de kleuterschool, stel u een een halve cirkel vol volk voor. Tien meter verder aan de overkant is de poort van de lagere school, daar dus ook een halve cirkel vol volk. Pakt in totaal nen man of 100. Allez, vooral vrouwen en kinderen, we moeten daar ook eerlijk in zijn.

Jamaar, waarom staan jullie op straat, hoor ik jullie al denken. Wel, omdat
1. de voetpaden een klein meterke breed zijn, dus teveel volk voor te weinig voetpad
2. de school op het einde van een doodlopende straat ligt, dus geen enkele auto heeft daar nog iets te zoeken.

Tenzij die auto met Franse nummerplaat. Die waarschijnlijk zo dicht mogelijk bij de winkel waar ie moest zijn, wou parkeren. Waar dat niet mocht trouwens, want er zijn daar geen parkeerplaatsen. Mij een zorg, maar dat ie dan achterwaarts, om tien voor twaalf, door die meute volk wil rijden, dat kan er bij mij dus echt niet in.

Eerst bleven we gewoon koppig staan. Hij moest maar wachten. Als hij verkeerd kan parkeren, kan hij wachten ook. Maar meneer was nogal hardnekkig. Nu ja, wij ook. Hij bleef maar, centimeter per centimeter, achteruit gaan. Heel irritant. Waarop Lise (collega-mama en ook niet op haar mondje gevallen) en ik het nodig vonden om in te grijpen. Lise klopt eens op zijn raampje waarop hij zijn raam opendoet en het één en ander begint te brabbelen. Waarop ik begin uit te leggen dat het geen goed idee is om nu te vertrekken want dat het heel gevaarlijk is wat hij aan het doen is. Maar hij begrijpt me niet en wil verder achteruit rijden. Ik heb door dat hij franstalig is, maar ik haat spreken in andere talen (omdat ik het niet goed kan) en ik probeer dat ten allen tijde te vermijden. Dus zeg ik kort maar krachtig, met luide stem: “C’est dangereux! Attendre! Cinq minutes!”

Waarop ik me omdraai en zie… dat de hele school naar me staat te kijken. Oeps. Daar kennen ze me ook weer. Hmm. In de lach schieten en zeggen: “‘t Is toch waar zeker?”. Waarop ze gelukkig allemaal goedkeurend knikken. Oef.

Enfin, het heeft gewerkt, de chauffeur had wellicht een schrik gepakt van mij, hij heeft geen vin meer durven verroeren.

Voor de archieven: Sien had de laatste dagen last van een dikke paarse teen, ontstoken. Koorts erbij en dan begon een oud wondje op haar knie ook te ontsteken, dus we haasten ons maar naar de dokter. De eerste antibioticakuur voor één van ons kinders is een feit. De koorts is weg en het kind is weer zottekes, gelijk gewoonlijk. Een dut zat er niet in, nochtans had de mama op haar (noodzakelijke genomen) vrije dag vandaag ook wel een paar plannen voor tijdens die dut. Niets van gekomen dus.

Voorts gezocht:
Sien wil alleen maar haar Jip en Janneke-pyjama aandoen. Ze is bezeten van alles waar Jip en Janneke opstaat. Probleem is, het pyjamaatje is niet alleen ferm afgeleefd, daar kunnen we nog mee leven. Het is een maat 74-80 en stilaan te klein. Dus toog ik naar de Hema deze week. Waar ik alleen pyjama’s van Jip en Janneke aantrof in de maat 98-104. Veel te groot dus. Iemand nog een (dat mag afgeleefd zijn) pyjamaatje van Jip en Janneke liggen in de maat 86-92? Het kindeke zal u dankbaar zijn.

Nog meer gezocht… Mijn babysit zoekt namelijk iemand die zich een hele dag gratis wil laten verwennen. Daaronder versta ik: een volledige lichaamsmassage (stimulerende massage, dus vree goe tegen cellulite en eveneens relax), een ontharing (enfin, da’s meer een marteling), een manicure en pedicure + lakken, een gelaatsverzorging (reinigen, verzorgen, wenkbrauw-epilatie, scrub, masker, ampule,…) + dagmake-up. Het is voor een examen, dus ze gaat haar uiterste best doen en zelfs cava voorzien. Dju toch, dat ik niet kan hé. 30 mei, van 8 tot 16 uur. Rap, voor ik nog verander van gedachten!!

Oké, voor de meesten klinkt dit misschien als codetaal, maar voor ik was er eigenlijk al een tijdje door gefascineerd. Het staat voor Brussels Girl Geek Dinner. Ik ben daar eigenlijk niet zo aan, aan al die blogbijeenkomsten of twunchen en wat is het allemaal. Allez, ik heb daar eigenlijk gewoon geen tijd voor. Maar die BGGD’s, da’s wat mysterieus, ge moet daar heel snel voor inschrijven en da’s met wachtlijsten en al. Zo’n dinner bestaat uit lezingen, eten en goodie bags, dus ik wou dat wel eens doen. Zeker omdat het in het gezelschap van Nadine zou zijn.

Het was in de McDonalds van Waterloo te doen en om daar te geraken en terug te keren kreeg ik gelukkig de assistentie van twee andere vriendelijke blogdames. In de McDonalds dan nog. Ge moet weten, ik ben daar eigenlijk absoluut geen fan van. Wij gaan daar eigenlijk nooit. Als we al eens van fastfood doen, dan is het Quick. De reden is simpel: we vinden het niet lekker. En ons kinders ook niet. Rare kinders, vond de man van McDonalds duidelijk. Het is niet dat wij zo gezond zijn, wij eten liever frietjes van het frietkot :-)

Maar ik heb de leeuw van Waterloo nog eens gezien! Dat moet van mijn veertiende of zo geleden zijn!

Enfin, de CEO stelde er met veel trots hun Facebook-pagina voor die ze vandaag zouden lanceren. Waarop ik alleen maar kon denken: “Mo! Serieus! Hadden jullie dat nog niet? Zot!” Ook leuk werd het toen we hun achtergrondfoto voor Facebook mochten kiezen. We kregen de keuze tussen twaalf foto’s en er zat werkelijk geen één bij die ons ook maar een beetje aansprak. Hup, wij met onze suggesties naar de CEO die ons opmerkingen wel leek te appreciëren. Waarop er een beetje later een nieuwe foto van een paar meiskes getrokken werd.

De rondleiding vond ik ook wel eens leuk. Altijd wel eens willen doen, zo achter de schermen rondlopen. Een netteke op ons hoofd. En wat kritische vragen stellen, over vegetarische burgers (niet! er zijn toch slaatjes? ik ben geen konijn!) en van waar ze hun producten halen (België of buurlanden).

En dan mochten we eten. Al wat we wilden eten. Het sein om eens het één en ander te proberen. Het slaatje was met vlees trouwens. De wrap met kip en spek was niet lekker. Da klein Italiaantje wel. Ik heb zelfs nog een McFlurry geproefd. Lekker, maar na tien scheppen heb ik genoeg van ijscrème. Ik ben niet zo’n ijsliefhebber.

Oh ja, ik zou het nog vergeten, er was ook nog een lezing van Fons Van Dyck. De toekomst is geel, zo blijkt.

De goodybag. Een polsbandje en een lanyard (zullen de kindjes blij mee zijn), een USB-stick, een schriftje, een kortingsbon voor botten, een schoon zwart schriftje en een paar bonnen voor de McDonalds.

Oh, en ik ben toch niet van plan om deze te gebruiken: een bon voor een parfait en een bon voor een medium McMenu. Volledig gratis dus. Wie wil ze? Vang! (ik verloot einde van de week)

En het BGGD? Goh ja, dat wil ik nog wel eens doen, in goed gezelschap. Als ik er op tijd bij ben dan.

Man man, op dag 30 had ik echt een very bad hairday. (53-55 sec)

Dat komt ervan hé, met halfnat haar in uw bed kruipen. Tss.

Die keer in de fietskar, daar hoort een foto bij:

En hier: die keer dat Janne wou leren fietsen zonder wieltjes. Ze durft het eigenlijk al niet echt mét wieltjes. De wieltjes hangen er al terug aan ondertussen.

En ziet! Toen dat het nog schoon weer was! Ergens eind maart!

En dat, toen Janneke voor de tweede keer naar Jip en Janne, de mjoezikul ging. En er achteraf geposeerd mocht worden in het decor.

Vrijdagavond twee logeetjes op bezoek: Blanche en Helena. Blanche en Helena kenden mekaar niet, maar werden aan elkaar voorgesteld door gastvrouw Janne. En dat ging goed. Oké, uitslapen zit er dan natuurlijk niet in, op vier kindjes is er altijd wel eentje dat wat vroeger wakker wordt. Maar we kunnen niet klagen. De rest van de zaterdagmorgen was dan nog een drukte van jewelste met komende en gaande mensen.

Zaterdagmiddag, dan ging ik naar trouwe gewoonte naar de homesale van Fleur Fatale. Ik deed mijn opperste best om het te winnend pakketje te winnen (aan ieder kraampje iets kopen) maar helaas, ik won niks. Naast een potteke aardbeienkonfituur had ik ook mee:

Kersenoorringen, want dat wou ik al lang. Van hier.

Een blommenbrocheke dat ik al een tijdje wou…

En dan moest ik op tijd terug zijn om de kinderen te droppen bij Tessa, die op haar beurt vier kinderen te slapen legde. Want wij gingen naar Kommil Foo, maar dat las u gisteren al.

Om dan op zondagmorgen de kinderen te halen en een beetje te blijven hangen bij Tessa. Om daarna naar een make-up workshop te gaan met een vriendin. In navolging van de wijvenweek, ja. Ik had graag foto’s geplaatst, maar onflatterende foto’s, daar doen we hier (meestal) niet aan.

Om dan nog wat te rommelen in huis, mismeesterd te worden door mijn twee dochters en daarna te sneuvelen in de zetel om boodschappen te doen want we hebben werkelijk NIKS meer in ons kot.

En toen was het alweer maandagavond. Eurgh.