Knopendoorhaktijd

De knoop is doorgehakt. Ik loop de marathon van Gent NIET mee. De redenen op een rijtje.

1. ik heb niet genoeg getraind deze zomer. Eerst was ik ziek, dan liep ik een paar weken goed, dan ging ik op reis.
2. Het ziet er niet naar uit dat ik de komende weken meer ga kunnen trainen. Het is zowat de drukste maand op het werk en ook privé is het nogal druk.
3. Ik zou kunnen meelopen en desnoods wandelen als het niet meer gaat. En er 4:30 of meer over doen. Maar dat zie ik niet zitten. Het moet niet iedere keer een PR zijn, maar als ik iets doe, doe ik het liefst wel zo goed mogelijk. En als dat niet lukt, dan begin ik er liever niet aan.
4. Ik heb twee keer de marathon vrij comfortabel uitgelopen. Omdat ik goed getraind en goed voorbereid was. De man van de hamer heb ik nog niet gezien. En ik zou dat graag zo houden.
5. Ik hou van een trainingsschema. Ik werk de trainingen zo goed mogelijk af en dat geeft me een goed gevoel. Het geeft zelfzekerheid, dat ik het wel ga kunnen. Als het me dan niet zou lukken, dan ligt dat aan omstandigheden, maar zeker niet aan te weinig trainingsarbeid. Het feit dat ik nu dat schema niet goed kan volgen ontneemt me die zekerheid.
6. Daardoor krijg ik dus momenteel stress van het schema, en dat is niet de bedoeling van lopen. Het ontneemt me momenteel alle plezier in lopen, waar het schema me normaal gezien plezier brengt: ik volg het schema en ik voel mezelf beter worden.
7. Ik heb geen zin om me te weinig getraind een blessure te lopen.

Ik vind het een beetje sneu voor Johan, want ik had het hem beloofd. Maar anderzijds: ik kan nu zijn madam Griet begeleiden op de halve marathon. Want die ga ik wel lopen.

En in het voorjaar zijn er wel meer marathons. In de winter trainen is veel leuker dan in de zomer.

Hopelijk krijg ik hier geen spijt van morgen. #supertramp

En ondertussen heb ik eens iets anders gedaan: supertramp. Minder lastig dan ik dacht (het zit dus nog wel goed met mijn conditie) maar meer coördinatie dan ik dacht. Dju toch. En coördinatie is echt niet mijn beste punt!

Volgen! Delen!

Lopen op reis. Het blijft een moeilijke combi.

Een weekje terug van een heerlijke vakantie van drie weken in Italië.

Ik had mijn loopkleding mee, want met een marathon in het verschiet en een strak trainingschema op mijn bureau is dat eigenlijk wel de bedoeling.

Maat het is weer niet gelukt. Het is te zeggen: ik heb drie keer gelopen. Op drie weken tijd.Terwijl ik normaal gezien drie of vier keer keer per week loop.

Lopen op reis en ik: het gaat niet goed samen. Mijn excuses deze keer:

Dag 1: Gent-Vesoul: lopen was niet van nodig, want ik had de dag ervoor nog 20 km gelopen. Recuperatie dus.

Dag 2: Vesoul-Como. Als ik slim geweest was, dan had ik ’s morgens in Vesoul gelopen. Maar dat is er niet van gekomen. Aangekomen in Como (Brunate eerder) was het 37 graden en zaten we op een hele steile berg. Ik had nog maar net de stress overleefd van daar op te rijden. Steile haarspeldbochten en een break: niet altijd een eenvoudige combinatie.

Dag 3: doorgereden naar Lucca. En daar heb ik gelopen. Ha ja, dat stond hoog op mijn wishlist. In mijn herinneringen heb ik daar nooit gelopen, maar als ik zoek op mijn blog staat er dat ik daar wel degelijk gelopen heb op huwelijksreis. Alleszins: ik moest en ik zou lopen op die stadswallen. Geweldige ervaring! Ik denk niet dat je daar ooit genoeg van kunt krijgen. Ik deed er twee rondjes en liep nog eens over de arena om mooi af te sluiten.

Untitled

Dag 5-20 ongeveer verbleven we in Villa Badia. Geweldig huis, geweldige plek, echt, ik kan het iedereen aanraden. Comfortabel huis en een zwembad met een fantastisch uitzicht. Het was de tweede keer dat we er verbleven maar ooit keer ik er nog eens terug. Maar: de hel om te lopen. Of toch zeker als je niet houdt van trail, zoals ik. De eerste kilometer gaat het door een bos waar er horden, maar echt horden dazen en ander vliegend gespuis op u afkomen. Ik had een petje mee en liep als een waanzinnige te meppen naar dat ongedierte. Gelukkig kon niemand me zien. Dan ging het steil bergaf. Maar echt steil. Zo steil dat het niet meer plezant was. Dan een stukje mooi vlak en dan een heel stuk vlak, maar langs een drukke weg. Vreselijk vind ik dat. Enfin, ik was dan beneden, ik ben dan maar eens doorgelopen naar het begin van de brandhaard (dat vertel ik dan nog wel eens). En dan weer terug. De berg op. Zo steil dat lopen niet ging. En dan kom je weer in dat bos met die verdomde beest. Aaarghh. Trail. Het is dus echt niets voor mij, dat is dan weer duidelijk. Meteen besloten dat ik dat geen twee keer ging doen en veel andere opties waren er niet. Het was er bloedheet en op vakantie zet ik niet graag mijn wekker om dan voor dag en dauw op te staan. En dan zou ik moeten rijden hebben naar een plek waar vlak lopen op rustige wegen wel kon en geen idee hoe ver ik daarvoor zou moeten rijden.

Umbrië wordt wakker #badiaprut #running #veeltesteil #veelteveelbeesten #geenmooieweg #welmooiuitzicht

Dag 21. De laatste dag, op terugrit naar huis. Overnachting in Mulhouse. Het is er plat en er was water om langs te lopen. Raar dat daar zo weinig volk liep. Maar goed, ik heb er ondertussen mijn kilometertjes toch gedaan.

Hardlopen in Mulhouse. Vlak en niet te warm. Echt zoals ik het graag heb. Wel een rare stad. Maar bon. Vanaf nu weer tandje bijsteken. #marathongent #mulhouse #badiaprut #running

En ondertussen thuis toch al een paar trainingen met wisselend succes afgewerkt. De lange van 24 km ging goed, de 10 km training in zone 3 was een ramp.

Mja, marathon 3. Het wordt sowieso al de marathon met de minst goeie voorbereiding…

Volgen! Delen!

30 dagen zonder alcohol

Zoals jullie wellicht wel weten dronk ik voor de Verdi-marathon 4 maanden geen alcohol. In het begin was dat lastig, maar na een tijd ging dat vlotjes.

Zo vlotjes, dat ik daar wel wat inspiratie uit wist te halen. Voor een nieuw boek. Ik mailde naar Lannoo en zij vonden het meteen een goed idee. Ik nam contact op met Tournée Minerale en ook zij zagen een samenwerking wel zitten. Dus begon ik te schrijven.

Wat valt daar nu over te zeggen? 30 dagen zonder alcohol, dat is toch gemakkelijk? Gewoon stoppen, klaar!
Voor veel mensen wel. Veel mensen die het geprobeerd hebben schrikken toch wel van het aantal gelegenheden dat er alcohol wordt aangeboden en dat alternatieven niet altijd voorhanden zijn. Dus maakte ik lijstjes met tips. Manieren om het anders te bekijken en aan te pakken. Mindsetting.

Ik sprak met andere mensen die radicaal gestopt waren met alcohol of die meegedaan hadden aan Tournée Minerale. Zij gaven me nieuwe inzichten en inspiratie.

Ik zocht naar alternatieven. Van dingen die je heel eenvoudig zelf kunt maken over dingen die je in de winkel kunt kopen naar de moeilijkere mocktailrecepten. Ik kreeg hiervoor zelfs recepten van de beste cocktailbar ter wereld: Jigger’s. Ook zij gaan steeds meer op zoek naar alcoholvrije recepten omdat er steeds meer vraag naar is.

Er staan ook argumenten in om het met minder of zonder alcohol te proberen. Zonder met het vingertje te willen wijzen. Vooral dat eigenlijk. Alcohol drinken is een keuze die je maakt. Daar is op zich niet veel mis mee (zolang je niet overdrijft) maar het is wel goed om te weten dat het meer nadelen heeft dan alleen maar een kater.

Deze keer was er iets meer tijd maar de deadline viel samen nét in de eerste weken dat ik veranderde van werk. En dat was een zeer lastige combi. Gelukkig was er opnieuw Femke, die de redactie voor haar deel nam (ge weet wel, die van de marathon ook). En was er Katrien die alweer zorgde voor een bijzonder knappe vormgeving. En was er ook Wim, die die Shutterstock-foto’s van de vorige keer maar niks vond en op een paar dagen tijd de hele fotografie opnieuw deed. Waardoor het een bijzonder knap boek geworden is. Zowel inhoudelijk als qua vormgeving. Bedankt allemaal!

Zeker kopen dus! Oh ja, het is ook goed om te weten dat er voor elk verkocht boek één euro naar de Stichting tegen kanker gaat.

En zelf? Zelf begon ik na mij verjaardag terug wat alcohol te drinken. Minder vaak dan ervoor. Bewuster ook. Ik zoek spontaan overal naar alle mogelijke alternatieven. Net drie weken in Italië gezeten en er heerlijke dingen zien passeren. En nu moet ik er weer invliegen voor de Marathon Van Gent. Dus ga ik dat zonder alcohol doen, want dat gaat net iets beter dan. En dan zien we wel weer verder.

Vanaf vrijdag te koop: hier of in de boekhandel.

Oh ja: er is ook een facebookpagina!

Volgen! Delen!

Gentse Feesten

Je bent er zot van, of je bent er helemaal niet voor. Of je valt ergens tussenin. Zoals ik.

De eerste dagen vond ik het fantastisch: onze hele stad getransformeerd tot een gigantische feestenzone. Met 1001 activiteiten, voor elk wat wils. Ik maakte er werk van om met mijn kinderen zoveel mogelijk verschillende, leuke dingen te doen. En ze genoten met volle teugen.

We gingen naar de opening van de Gentse Feesten en aten een beetje vettigheid. Want dat hoort er toch een beetje bij. :-)

De sleutel is doorgegeven, de fanfare liep door de straten, de eerste vettigheid is binnen. De Gentse Feesten zijn begonnen! #gf2017 #janne1709 #sien90210

De kinderen liepen dansten ook mee in de Kleurenstoet met balletschool Favole. Sien mocht het zelfs uitleggen op AVS. Vonden ze wel leuk denk ik, maar was wel vermoeiend.

Untitled

We gingen naar “Forever, happily” van Collectif Malunés. Heerlijke voorstelling op een fantastische locatie. Houtdok ken ik goed omdat ik er regelmatig passeer op mijn looptochten. Ik heb het al veel zien evolueren maar de komende jaren zal het er nog veel mooier worden. Alleszins: nu met de circustent was het op zich al een magische plek. De voorstelling: mixed-up sprookjes, veel acrobatie en wondermooie belichting.

Geniaal! Collectif Malune! @houtdok

De avond nadien gingen we naar Tipping Point van Ockham’s Razor. Ook acrobatie, maar helemaal anders. Bijna wiskundig. Mooi lijnenspel, minimalistisch. Op het puntje van onze stoel met onze mond open zaten we te kijken.

Dag 4. Kinderen in een voorstelling van Pierke droppen en zelf gaan shoppen. Boos zitten wezen op MiraMiro (Sien dan toch, omdat de biochips niet lekker was). Topvoorstelling gezien, alweer. Afscheid van de Gentse Feesten voor Janne, op de Vlasmarkt. Frie

Dat waren de twee voorstellingen die we op voorhand hadden geboekt en maar goed ook, want ze waren snel uitverkocht. Een mens moet soms zijn huiswerk goed doen.

We gingen ook naar Datakamp, Baudelo, gewoon een beetje rondlopen. Het vuurwerk.

En dan vertrok Janne op scoutskamp en hadden Sien (en ik) het een beetje gehad met de Gentse Feesten. Al gingen we nog wel hier en daar naar toe, maar nooit lang. Aangezien ik (verplicht) verlof heb tijdens de Gentse Feesten werd er dan maar veel geklust in huis. Ramen schilderen en zo. Ik deed nog wel een paar dingen, zoals het optreden van collega Tijs.

En toen ging Sien ook op kamp en ging ik de laatste 2 avonden nog eens naar de Feesten. Niet laat, want daar kan ik toch niet tegen. En er moest ook gelopen worden, een kleine 25 km op zondagochtend.

En vanmorgen ging ik werken en moest ik me een weg banen tussen de zatte mensen, de vuiligheid en de mensen die aan het opkramen is. Nog heel even en de stad is terug van ons. En een beetje dood voor een paar weken. Maar dat is niet erg. Want het is goed geweest. Tot volgend jaar!

Volgen! Delen!

Het is maar materie

“Ik heb mijn living opnieuw laten schilderen en behangen”, vertrouwde Tante Magda me toe daar in Italië. “En dat was lastig, want de vorige keer dat de living gedaan werd, heeft Raf dat gedaan. Stom hé. Maar ik had het daar moeilijk mee.”

Ik begreep haar volledig. Niet stom. Toen ik de laatste keer in ons vorige huis kwam, kon ik daarna urenlang niet meer stoppen met wenen. Afscheid nemen van het vele werk dat we daar samen gedaan hebben.

7 jaar is het al vandaag, dat mijn vader gestorven is. En mijn zus dus 7 jaar en 5 maanden. 7 jaar. Lang hé.

In het begin word je door elk voorwerp dat je ziet wel aan hen herinnerd. De spullen die er nog liggen. Maar die worden opgeruimd. Weggedaan. Herverdeeld. Zo heb ik nog altijd een paar t-shirts liggen die van mijn zus geweest zijn. Een regenjas. Ik draag ze niet vaak. Maar ik kan ze niet wegdoen ook.

Hoewel ik me niet zo vaak aan materie hecht, merk ik dat ik het wel lastig heb als iets van die stukken kapot gaat. Want dat gebeurt regelmatig. En zo schiet er hoe langer hoe minder over van hen.

Zo maakte mijn pa in zijn laatste zomer bloembakken uit resthout voor op ons dakterras. Loodzwaar waren ze maar toch moesten ze mee verhuisd worden naar de Sleepstraat. 7 jaar later kun je maar beter ze niet meer verschuiven, want dan gaan ze helemaal uit elkaar vallen, vrees ik. Of de schommel, die hij in de Moestuinstraat ophing in de garage. Hij vond dat we een schommel moesten hebben. Die is mee verhuisd, maar de touwen zijn doorgeschoten. En toch kan ik het schommelzitje niet weggooien.

Van mijn zus kreeg ik die laatste noodlottige Kerst een waterkoker cadeau. En nu merk ik dat hij af en toe begint te lekken. Ik vrees de dag dat ik hem echt ga moeten weggooien. Ik ben daar nog niet klaar voor.

Het is maar een waterkoker, het is maar hout, het is maar verf. Het is maar materie. Maar toch. Het zijn de herinneringen die er aan vast hangen.

Untitled

Gelukkig zijn er nog stukken die niet kunnen kapot gaan. En die ik dagelijks tegenkom. Het visje dat mijn zus gemaakt heeft in de keuken. “De denker” die mijn pa kocht in zijn studentenjaren en parmantig bij ons kwam neerplanten in ons huis, op een vensterbank aan de voordeur, “Omdat hij daar beter uitkomt dan thuis”.

Untitled

En gelukkig blijven de herinneringen in mijn hoofd. Die gaan niet kapot.

Volgen! Delen!

Vrijdag

Vrijdag veranderde ik van job. Voorlopig geen gependel naar Brussel naar mij, ik ga aan de slag bij Annelies Storms, schepen van cultuur, toerisme en evenementen. Een job die me inhoudelijk ook véél beter ligt. Het belooft heavy te worden, maar ik heb er ongelooflijk veel zin in.

Met heel veel goesting vlieg ik er in! Vanaf vandaag werk ik in het stadhuis van Gent. Pers & communicatie voor @anneliesstorms, schepen van cultuur, toerisme en evenementen. #trots #blij

’s Middags meteen mee naar een school hier in de buurt, waar ze een kunstproject gedaan hebben met de kinderen. Schrijfster Laila Koubaa ging er gedurende enkele maanden wekelijks aan de slag met de kinderen. Och och wat is het mooi om mensen met zoveel bezieling aan de slag te zien gaan met kinderen.

Het plezier van lezen, schrijven, kunst en cultuur overbrengen naar leerlingen die het zelf niet altijd gemakkelijk hebben. Ik mocht meteen kennis maken met een heel mooi initiatief van Laïla Koubaa in de Sassepoort.

Later die avond ging ik naar West-Vlaanderen. Koen wou die nacht de Nacht van West-Vlaanderen lopen, de 100 km. Ik heb daar ooit eens de 42 km gewandeld, en het jaar erna opgegeven op 25 km. 100 km lopen, ik vond dat wel een dapper projectje en ergens op een schoolfeest opperde ik dat ik misschien een stukje kon meelopen. We organiseerden hiervoor zelfs een echte brainstormavond.

Plan was dat ik later in de wedstrijd zou instappen, want die eerste kilometers kon hij wel alleen. Er waren ook twee fietsers mee, een plooifiets en een driewieler. Dat leek op voorhand een fantastisch plan, maar we hadden geen rekening gehouden met het parcours: dat was een wandelparcours, niet geschikt om te fietsen. Daardoor bleek ook dat de vooropgestelde tijden niet haalbaar waren om te lopen en dat ik een uurtje langer moest wachten vooraleer ik kon vertrekken. Klokslag 12 uur begon ik mee te lopen, op km 28 ongeveer. De fietsers lieten we achter, wegens te donker en te moeilijke wegen. Hoewel ik me in de loop van de avond meermaals had afgevraagd waar ik nu weer aan begonnen was vond ik het heerlijk. Gewoon lopen in de pikkedonker (met dank aan de hoofdlamp van de fietsers die ik vergeten was). Pijltjes zoeken en ervoor zorgen dat we niet vielen was onze voornaamste bekommernis.

Koen was van plan om uit te stappen op 63 km. En ik moest een beetje rekening houden met de tijd: Peter had de vroege en moest om 5 uur ’s morgens vertrekken, dus ik wou wel op tijd thuis zijn. Dus ben ik gestopt op 21 km, zeker ook omdat ik de voorbije maanden geen lange duurlopen gedaan had. Ik had wat last van mijn hielen (dat ligt aan mijn schoenen, gelukkig staan er nieuwe klaar) en mijn schenen durfden ook wat zeuren. Vanaf daar namen de fietsers het weer over, ik hoop dat het toen weer beter ging. Maar op zich was het wel goed dat ik Koen kon begeleiden tijdens de donkerste uren van de nacht.

Goeiemorgen! En wat deed u vannacht? Ik liep een halve marathon, om @koen.de.meester die aan zijn eerste 100k bezig is een beetje te begeleiden. #zotjes #geenultravoormij #running

Maar ik had wel gezegd aan Koen dat hij pas mijn eeuwig respect ging hebben als hij de 100 km ging voltooien. Dat heeft blijkbaar indruk gemaakt, want hij heeft gewoon verder gedaan en die 100 uitgelopen! Proficiat, Koen!

De dingen die ik geleerd heb die nacht: 1. 42 km is ver genoeg voor mij. 2. trail is nog steeds niets voor mij. Héhé. Heftig dagje en nachtje wel.

Gelukkig kreeg ik die vrijdag ook nog dit boek in mijn bus om mijn leven goed te kunnen regelen!

Deze bullet journal komt eigenlijk net op tijd, zo met die nieuwe job! @lilithu #bulletjournal #bujo #hangmat

Volgen! Delen!

Lentefeest Sien

Net zoals Janne kreeg Sien ook haar eigen lentefeest. Concept: zelf uitnodigingen helpen maken, zelf menu bepalen. Dat werden frietjes, waar we voor de aardigheid ook stoverij bij gaven.

Het kleedje: dat was heel snel bepaald. Een paar keer per week fietsen wij voorbij de Sweet P op de Vrijdagsmarkt en ze zag daar een kleedje van Lovely Mariquita voor hangen. Dat hadden ze niet meer in haar maat, maar ze hadden wel veel andere jurkjes. Vijf minuten later stapten we de winkel uit met een doos met de perfecte jurk voor haar in.

Lentefeestkindje. #sien90210

Voor de kapsels heb ik me laten helpen. Ik kan wel wat invlechten, maar zo’n talent ben ik nu ook weer niet en ik ging me daar ontzettend zenuwachtig in maken. Dus afspraak bij kapper Kaprijke. Janne wou al lang eens krullen, dus die was super blij. Sien kreeg twee mooie vlechten. En er was nog wat tijd over dus liet ik mijn haar ook maar eens opsteken. Heel fijn eigenlijk, moet ik vaker eens doen.

2017-06-13_10-31-45

Het weer deed gelukkig voortreffelijk mee: heerlijk zonnetje, niet te heet.

Genodigden: familie, meter en peter en wat vriendjes. Sien heeft héél véél vriendjes en wou graag iedereen uitnodigen. Maar we wilden het ietwat beperkt houden en afronden op 40, dus we moesten een beetje selectief zijn :-)

20170610_678

Maar blij ook met de komst van meme Dora, die er na een stevig half jaar ziek zijn al weer veel beter uit ziet!

20170610_619

Locatie: dezelfde. We hadden het geluk dat we ons feestje opnieuw bij mijn broer en tante Marjan mochten laten doorgaan, waarvoor dank!

20170610_727

Ze had samen met haar papa een speech voorbereid en ze las die voortreffelijk voor.

2017-06-13_09-19-48

Minpuntje van de dag: al bijna op het einde, toen Sien haar vinger geplet werd tussen de go-cart en de trampoline. Het is nog altijd een beetje spannend afwachten hoe het met haar nagel gaat aflopen. Gelukkig kon ze haar verhaal kwijt bij Myrddin.

sienMyrddin

Maar verder: topfeest! Echt!

💛 #sien90210

Volgen! Delen!

Stadsloop met Janne en Sien. En ook over Brugge.

Ja veel wordt hier eigenlijk niet meer geblogd hé. Soms denk ik dat ik er maar helemaal moet mee stoppen, met dat bloggen. Maar anderzijds is het wel leuk als archief, zo af en toe een verslagje. Dat bloggen is iets van mezelf, maar jullie mogen allemaal meelezen. Maar of ik nu veel of weinig lezers heb, dat doet er eigenlijk niet toe. Dus laat ik het maar zo.

De training voor de stadsloop met Janne was leuk, maar niet optimaal. Liever had ik iets vaker getraind nog met haar, maar het moet ook wel lukken. Zo zat er dan een vierdaagse tussen met de klas, een kamp met de scouts, een woensdag dat het veel te warm was om te lopen, andere activiteiten. Maar goed. De laatste training op donderdag was een ramp. Ze had net ervoor iets te veel rijstkoeken gegeten omdat ze honger had. Maar we hadden wel al vaker gemerkt dat ze dan steken kreeg in haar zij dus wellicht daaraan te wijten. Opletten dus met wat ik haar liet eten voor de wedstrijd.

Een witte pasta met tomatensaus hé. Twee uur op voorhand. En ze mocht zich niet overeten (voor de steken in de zij), want dat durft ze anders wel eens te doen als het spaghetti is.

En een uur later op de fiets, richting start. Eerst mocht Sien de kidsrun doen. Ze wou dat helemaal alleen doen, ook al stonden er kinderen genoeg in het startvak dat ze kende. Stoere! Slim ook wel van haar, gewoon haar eigen tempo lopen.

Haar eerste kidsrun! #sien90210 #stadsloop #running

Daarna met Janne de 5 kilometer. Op tijd samen in het startvak gestaan, niet vooraan, niet achteraan. Ze was helemaal niet zenuwachtig of zo. Start! Na 500 meter sprak ze wel van steken in haar zij (oh nee!) maar die leken al even snel weer weg als dat ze gekomen waren. Ik had haar op voorhand nog gezegd: “als het te lastig is, dan mag je altijd stoppen aan Miat hé, daar gaan mensen staan die we kennen”. Oogrol van haar kant en zeer overtuigend: “maar nee hé, mama, ik ga dat wel helemaal lopen hé, ik ga niet opgeven hé”. OK dan. Kind van haar moeder, dacht ik ook.

Photo

En ze gaf geen krimp onderweg. Ik vroeg regelmatig of alles goed was, of we niet te snel liepen. Ze wist dat het op het einde nog stevig bergop ging gaan, maar ze liep gewoon dapper verder. De blik in haar ogen… ik keek precies in een spiegel :-) Mooi uitgelopen in 34:59. Het was iets meer dan 5 kilometer (5,3 om precies te zijn), dus ik vond dit best een goeie tijd voor haar!

Waarna ik dan opnieuw naar de start ging en de 10 km liep. Door die trage (voor mij dan toch) 5 km raakte ik precies niet meer in mijn ritme en liep ik dus aan een pace van 5:45 ongeveer (marathonpace was 5:30), maar goed, het was plezant, ik ben veel volk tegengekomen, dus meer moet dat niet zijn. Tijd: 53:20

De week ervoor liep ik de 15 km van Brugge. Ik vind dat altijd een zalige wedstrijd. Sofie dacht daar anders over, maar dat lag vooral aan haarzelf natuurlijk. Ik hoop dat ze die volgend jaar een nieuwe kans geeft, want het is echt een leuke. Maar goed, daar liep ik ook mee puur om me te amuseren. De laatste maanden niet zo heel flink getraind, dus ik was zelf wel benieuwd wat het ging geven. Maar van bij het begin leek ik wel te zweven en liep ik zeer comfortabel aan een pace van 5:30. Wat neerkwam op net geen 1:20 bij de aankomst. (1:19:44)

Bij zo’n wedstrijden doet de eindtijd er voor mij zelden toe, omdat dat toch meestal er behoorlijk naast zit van afstand. Zo was Brugge volgens de meeste gps’en maar 14,5 km ipv 15. Gent was er 9,3 ipv 10 (9,6 volgens de organisatie). En 5,3 ipv 5. Ik kijk dus meer naar de pace die ik loop. Een eindtijd van 1:20 over 14,5 km zegt immers ook niet zo heel veel. En lopen in kilometer per uur doe ik al helemaal niet. Er zijn eigenlijk maar weinig lopers die dat nog doen.

Maar dat lopen met Janne, dat vonden we beiden voor herhaling vatbaar!

Volgen! Delen!

Lopen met Janne

Nadat ik me gisteren ingeschreven heb voor de marathon van Gent deed ik nog een andere inschrijving, voor de Stadsloop. Iedere keer als mijn kinderen mee gaan naar een wedstrijd, willen ze meelopen, en dat is er eigenlijk nog nooit van gekomen. Dus de Stadsloop van Gent is het ideale moment.

Het was bijna een gezinsinschrijving geweest! #stadsloop Jullie komen toch supporteren hé? #runwithkids #running

Sien doet er mee aan de KidsRun (1 km), dat is genoeg voor haar.
Maar voor Janne kwam ik op het idee om haar de 5 kilometer te laten meelopen. Ze wordt later dit jaar 10 en ze is best sportief, dus dat is iets wat ze wel moest aankunnen. En ze was meteen héél enthousiast!

Dus begonnen we met trainen. Hoe begin je daaraan, een kind klaar stomen voor de 5 kilometer? Je zou het natuurlijk gewoon kunnen doen met de Start2Run app. Ik raad het altijd aan, aan mensen die beginnen te lopen, omdat het de ideale manier is om op te bouwen. Zo lang ze ook niet sprinten gedurende de tijd die ze mogen lopen, uiteraard.

Maar voor Janne wou ik eerst eens zien hoe ver ze kon geraken. Ik luister naar haar ademhaling en maan haar voortdurend aan om vooral niet te snel te willen lopen. Ze hoeft maar een teken te geven en we wandelen een beetje. Echt op gevoel dus. Luisteren naar haar lijf. Twee à drie keer per week. Lang hoeft dat niet te duren, je bent hoogstens een half uurtje weg.

Want wij geloven in een wereld waar je kunt zwemmen in rivieren en groentjes kweken in de stad. #devistuin #janne1709 #stadsloop #start2run

Na een paar keer had ze door dat het toch niet zo makkelijk zou worden. Dat het niet is van: we gaan hier efkes rap ne keer meelopen en dat kost geen moeite. Want ja, verder is haar leven natuurlijk nog vrij eenvoudig: heel erg veel moeite moet zij niet doen: op school is ze goed mee en dansen doet ze zo graag, dat is niet echt werken naar iets toe. Maar net dan wou ik doorzetten. Omdat het ook belangrijk is dat ze dat leren, dat niet alles zonder moeite gaat, dat je soms moet werken/trainen voor iets maar dat de voldoening dan erna wel groot is.

Het is niet dat ze van mij dan moet blijven lopen. Ze moet het enkel verder doen als ze dat graag doet. Maar die 5 km, die gaan we nu wel eens samen doen. Daarna zien we dan wel weer. Maar hé, ik kocht haar een coole outfit en madam was weer helemaal enthousiast. Dat heeft ze zeker van mij: een nieuwe outfit is goed voor de motivatie!

Als je meeloopt met je moeder op de Stadsloop mag je een mooie tenue hebben. #teamdecathlon #stadsloop #Gent #janne1709 #running #runwithkids

Het is ook wel kei gezellig natuurlijk: het is een activiteit alleen met mij (en ze hangt nogal aan mij tegenwoordig), eens zonder haar zus. We bouwen dat samen op en ik ga haar begeleiden tijdens de stadsloop, van begin tot eind. Het is echt iets van ons twee en daar genieten we beiden van. En niets moet dan: zij bepaalt het tempo, zij kan eigenlijk niks verkeerd doen, gewoon lopen. We babbelen en lachen onderweg. Ik vertel, zij luistert: over Gent, over lopen, over het leven. Ik zet haar uit de wind als het nodig is. Zoals ik altijd doe.

Over hoe leuk het is om samen te gaan lopen. En over hoe ik hoop dat ze in lopen ook een uitlaatklep kan vinden. En dat jullie allemaal mogen komen supporteren, voor haar! #janne1709 #running #runwithkids

En gisteren had ze een rotdag op school: ruzie met haar vriendinnen, alles zat tegen, ze zat er wat door. En we gingen lopen. En het ging haar ontzettend goed af. Ze wou lopen en blijven lopen, niet wandelen. En ze liep voor het eerst het hele toertje: 3,8 km. Traag, maar ze deed het wel. En ik was zo gigantisch trots. En zijzelf ook. Ik zag haar groeien en haar zelfvertrouwen toenemen. En zo werd een slechte dag alsnog een goeie dag. Oh, eigenlijk hoop ik echt dat ze in dat lopen ook dé perfecte uitlaatklep vind, net zoals dat bij mij het geval is. Mag ook in iets anders zijn hoor. Maar uitlaatkleppen zijn zo belangrijk. .

Lopen met je kinderen. Het is méér dan ik er op voorhand van verwacht had, eigenlijk. Leuker. Beter.

Maar dus, op 21 mei. Om 14 uur staan we samen aan de start. Het parcours is nog niet bekend, maar komt binnenkort wel online denk ik. Kunnen jullie dan alsjeblieft heel luid supporteren voor haar? Ze verdient dat zo hard!

Volgen! Delen!

Marathon van Gent

OK, ik heb gevloekt toen ik hoorde dat er een marathon kwam in Gent. Het is te zeggen, gevloekt en niet gevloekt. Tuurlijk was ik blij dat er een marathon kwam in mijn stad. Uiteraard dadde!

Maar waarom in oktober? Het marathonseizoen zit dan al vol genoeg. En er komt nog een nieuwe marathon in België, twee weken ervoor in Brugge. Echt, in oktober keuze genoeg tussen leuke marathons: Brugge, Eindhoven, Amsterdam. Maar ik vind dat dus te vroeg in het najaar. In de zomer vind ik lopen echt niet gemakkelijk: te warm (alles boven de 20 graden is te warm), te onregelmatig (kinderen thuis en geregel en gedoe), op reis (dan komt lopen er meestal niet van). Of een combinatie van dit alles. De ervaring en de cijfers van de afgelopen jaren leert me dat lopen meestal compleet op zijn gat valt in de zomer. En om goed te trainen voor een marathon in oktober moet je dus ten laatste in augustus weer herbeginnen. Ik had dus liever een marathon eind november gehad en lekker fit en strak de feestdagen in. Dat ware ideaal geweest en een gat in de markt, want het is echt triestig op marathongebied in de winter. Niks mis met een goeie marathon te lopen in de winter toch.

Maar allez. Met wat puzzelen en wat minder trainen en geen PR-druk kunnen we dat nog wel doen lukken.

Maar dan het parcours. Mooi parcours, daar niet van. Mooie natuurgebieden, al ken ik ze ook niet allemaal. Absoluut hoogtepunt zal het stukje van de Lieve worden, daar fiets ik wel eens langs als ik naar Eeklo rij. Maar wat mij betreft: spijtig dat we niet starten of aankomen in de stad. Dat had ik nu eens echt wijs gevonden zie. Het dichtste wat we bij Gent centrum komen is de Topsporthal. Mweh. Een sporthal is ook maar een sporthal hé, daar kan geen mooi plein tegenop. Ook wel verwend met onze mooie aankomst in Busseto natuurlijk, eerder dit jaar.

Als ik een marathon zou mogen tekenen voor Gent, hij zou er ongeveer zo uitzien. Met nog een paar kilometer extra ergens.

Maar goed. Toen kwam Johan, alwaar ik al eens een stevige training mee deed deze winter. Of ik de marathon van Gent mee deed en of ik wou mee lopen met hem. En ik kan Johan niets weigeren hé. :-) Maar neen, ik vind het gewoon ook wel echt leuk, een marathon in Gent. Ik reken dan wel op wat supporters, hé! Dus ik ga gewoon meedoen. Beter nog, ik ben al ingeschreven. Alleen nog spijtig dat ik Femke niet overtuigd krijg hé. En dat Evelien nog in de lappenmand ligt.

Plan is om zo fit mogelijk op reis te vertrekken, op reis wat te onderhouden en dan in september en eerste helft oktober stevig te trainen.

Momenteel zit ik nog in post-marathonfase en schrijf-eens-een-boek-fase waardoor ik op loopgebied maar wat aanmodder. Vorige week deed ik op het werk een fittest (op de fiets) waaruit blijkt dat ik een “matig uithoudingsvermogen heb, dat niet bijdraagt aan mijn algemeen welzijn en gezondheid. Nou ja. ‘k Weet niet goed hoor. Zo erg kan het nu toch ook nog niet gesteld zijn met mij? Zaterdag doe ik een nieuwe lactaattest bij Smart-sport, daar heb ik meer vertrouwen in, dat me weer een schema moet geven, want zonder schema doe ik dus maar wat. Vroeger kon ik niet lopen mét schema, nu niet zonder.

Maar voor wat een schema dan? Kweetnie. Misschien doe ik terug mee aan de Great Breweries. Omdat ik die dag nog kan en ik dringend een doel met een langere afstand nodig heb. Of al meteen een aangepast schema voor de marathon? We zien wel!

Als ik trouwens echt zou mogen kiezen, en niet zou moeten kijken naar planning en budget, dan zou het Verona worden. Alweer een kleine, Italiaanse marathon voor mij. Geen massamarathons meer voorlopig, bedankt. Ideale timing ook. Maar dat zal voor een andere keer zijn, denk ik.

Volgen! Delen!