Leren lusten

“Ik lust dat niet, mama”, dat is een zinnetje waar ik echt niet tegen kan. Want meestal hebben ze het nog niet eens geproefd als ze het zeggen. En ze weten ondertussen ook wel al dat dat niet pakt bij mij. En dat ze moeten proeven, een hap die groot genoeg is om het te kunnen proeven.

Maar evengoed hoor ik veel volwassenen die dat niet zeggen. “Ik lust dat niet”, als excuus om gezonde dingen te laten liggen en over te schakelen naar alles wat gezond is.

Als ik dan vraag: “En heb je dat al ooit geproefd?” en “Hoe lang is het geleden dat je dat geproefd hebt?” dan is het antwoord vaak: “Heel lang geleden” of zelfs “Niet eigenlijk, nooit”.

Maar zoals misschien al geweten, kinderen moeten iets minstens 10 à 15 keer geproefd hebben vooraleer ze echt mogen zeggen dat ze het niet lusten. Dus hier pakt dat niet, niet lusten. Iedere keer moeten ze opnieuw proeven, er zit niks anders op. Pech.

Maar dat geldt evengoed voor mezelf. Weet je nog, dat ik bang was voor linzen en avocado’s? Door de dagen zonder vlees ben ik beginnen linzen eten, en ondertussen eet ik ze heel graag. Ik maak er vanalles mee, zoals heerlijke linzenpaté. Lekker!

Met avocado’s ging het wat moeilijker. Ik probeerde het regelmatig in een slaatje van receptjes van jullie, of van Pinterest. Ik vond het oké, maar zonder meer. En plots was er een klik. Ik vind ze heerlijk momenteel. Echt, ik zou er iedere dag eentje kunnen eten. In een slaatje, maar ook zo uit het vuistje.

Nieuw verslavingske. En zeggen dat ik dat vroeger niet lustte. #avocado #herbamare #healthy

Nog leren eten de afgelopen jaren: olijven, havermout, kikkererwten, quinoa, edamame bonen, zoete aardappel, pompoen, courgette … Sommige dingen waren nieuw, sommige dingen dacht ik niet te lusten. Tot ik ze nog eens proefde of op een andere wijze klaarmaakte.

Dus ja, ik ben er van overtuigd dat iedereen zichzelf alles kan leren eten. Als je er maar voor openstaat en het genoeg kansen geeft. Als je het niet opgeeft na één keer, maar er nog eens iets anders mee probeert.

En waarom zou je dat nu doen, nieuwe dingen leren lusten? Ha, dat is simpel hé. Ik wil enkel gezonde dingen leren lusten. Avocado’s duiken zowat in elk lijstje van gezond voedsel op, dus dat was er éne die hoog op mijn verlanglijstje stond om te leren lusten. Hetzelfde met havermout, kikkererwten, linzen. Als ik tegenwoordig in een groentewinkel sta, lijkt het wel alsof ik in een snoepwinkel sta. Ik wil alles meenemen, om alles te proeven, klaar te maken op een andere manier, combineren. Zoals onlangs deze bloemcoolcouscous met gegrilde groenten. Heerlijk!

Bloemkoolcouscous met geroosterde groenten. Topidee! #healthy

Er zijn maar eigenlijk dingen die ik niet (meer) lust: pompelmoes is zoiets wat ik nog wil leren eten. Voor de rest moet ik al eens goed nadenken. Koeitong heb ik nooit gelust, maar ik zie geen enkele goede reden waarom ik dat zou moeten leren lusten. En in de loop der jaren ben ik hoe langer hoe minder een zoetebek geworden. Zo zul je me bijvoorbeeld zelden of nooit met een ijsje zien. Ik eet dat gewoon niet graag. Veel te zoet. Ha, ook niet erg. Behalve dat ik soms vreemde blikken krijg daarvoor. M&M’s daarentegen lust ik nog altijd héél graag.

En vanmorgen zat Sientje op ons bed en zei zomaar vanuit het niets: “Mama, ik dacht vroeger dat ik enkel zwarte olijven lustte. Maar ik heb deze week groene olijven geproefd op school en ik vond dat lekker.” Ha!

En nu ga ik nu naar de winkel om een nieuwe lading avocado. Want ik zit zonder.

Over het nieuwe inschrijvingssysteem. #Tinkelbel

Over het inschrijvingssysteem, om uw kind in te schrijven in de naschoolse opvang. Toen ik het huishoudelijk regelement kreeg eind december deed ik er al een bezorgd Facebook-statusje over. Want ik zag meteen dat dit niet goed zat. Ilse schreef er gisteren over. Ik deelde het op Facebook en een beetje later een journalist waardoor er wat quotes van ons in de Gentenaar staan. Maar dat is verre van volledig. Tina De Gendt doet een oproep, om alle reacties op het inschrijvingssysteem te verzamelen, om die dan aan de schepen (Elke Decruynaere) te bezorgen. Dus doe ik dat, en deel ik ze hier efkes met jullie. :-)

Inschrijvingsperiode
Zes weken op voorhand inschrijven. Serieus, echt. Dus voor 15 maart moet je weten hoe en om hoe laat je eind april je kinderen gaat afhalen. In tijden waarin er bijzonder veel flexibiliteit gevraagd wordt van de werknemer. Vergaderingen die er nog tussen geschoven worden: kan niet. Treinen die vertraging hebben: boete. Helaas zal ik mijn kosten niet kunnen verhalen op de NMBS.

Onduidelijke website

  • Je kan inschrijven voor kinderen voor wie je helemaal niet hoeft in te schrijven. Vanaf het lager is het immers geen STIBO meer, behalve op woensdagmiddag dan. Voor Sien moet ik dus inschrijven, voor Janne niet, tenzij ze op woensdagmiddag zou gaan. Janne gaat niet op woensdagmiddag, maar ik heb al een paar keer ingeschreven voor haar voor in de week. Voor kinderen waarvoor je niet moet inschrijven zou het technisch onmogelijk zijn, want anders zorgt dat voor verwarring.
  • Op dit moment (17/3) kan ik nog altijd mijn plan voor april aanpassen, terwijl dat eigenlijk al afgesloten zou moeten zijn. Ik kreeg ook nog geen bevestigingsmail. Verwarring.
  • Maar best ook dat ik het kan aanpassen, want ik heb voor sommige dagen geen eten aangevraagd. Geen idee hoe dat nu weer zo is komen te staan want in het basisplan dat ik opgegeven heb eten mijn kinderen altijd op school. Aargh.
  • Op een gegeven moment moet je een plan “bevestigen”. Ik denk dan altijd: “Oei, dat is hier al definitief, dit wordt doorgestuurd”. Maar daarna kan je nog vanalles aanpassen. Verwarring.
  • Wat met mensen die geen internet hebben? Eeuwige vraag. Niet iedereen is geletterd, niet iedereen kan vlot met computers om. En al zeker niet met zulke draken van systemen.

Onduidelijke link tussen het invoersysteem en het betalingssysteem
Is het financieel voordeliger om de kinderen maximaal in te schrijven? Dus tot 18 uur in plaats van tot 17.30 uur? Ik vermoed van niet, hier lees ik dat avondopvang altijd gewoon 1,97 euro kost. Dus, indien dat zo is, waarom zou ik dan eigenlijk het realistische uur van aankomst (17.30) ingeven? Als mijn trein te laat komt betaal ik boete per kwartier dat ik te laat ben. Dus ja, ik schrijf Sien tot 18 uur. Ik raad iedereen aan om dat zo te doen. OK, ja, gaan zij er geen goed zicht op krijgen over het inzetten van het personeel, maar een mens moet wat doen hé.

Boetes

“Ingeval een kind vroeger of langer in de opvang verblijft dan eerder werd gereserveerd, wordt een kost van 3,5 euro aangerekend met een maximum van 3,5 euro/maand. Bij een verblijf van een kind van meer dan 11 uur, wordt bovenop 160% van de inkomensgerelateerde prijs in rekening gebracht.
Het te laat afhalen van een kind in de (ST)IBO is afhankelijk van de duur van het te laat zijn in die zin wordt 3,75 euro aangerekend per 15 minuten.
Als de kinderen niet aanwezig zijn conform de schriftelijke overeenkomst (zie bijlage 3 van het huishoudelijk reglement) dan wordt er rekening gehouden met de gerechtvaardigde
afwezigheden. Bij ontoereikend saldo wordt de gereserveerde opvang betaald aan het inkomensgerelateerde tarief.”

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb dat gelijk echt héél veel keer moeten lezen om dat ongeveer te snappen. Maar dus: eenmalig 3,5 euro boete als ge uw kind vroeger brengt of later afhaalt. En dan 3,75 euro per kwartier te vroeg/te laat. Ge begrijpt dat ik mijn kind niet ga inschrijven tot half zes maar tot zes. Als mijn trein een half uur vertraging heeft, kan me dat gemakkelijk 10 euro kosten.

‘s Morgens brengt Peter de kinderen meestal wel, waardoor ze niet in de vooropvang moeten. Dus schrijf ik ze niet in, want anders moet ik vooropvang betalen. (Al vind ik geen prijs van de vooropvang. Is dat dan gratis? Verwarring!) Als Peter eens onverwacht de kinderen niet kan brengen, en ik naar Brussel moet, betaal ik opnieuw 10 euro (als het de eerste keer is in die maand). Zucht.

Gaf. Gerechtvaardigde Afwezigheidsdagen
Dat van die GAF’en, dat snap ik nog niet allemaal goed. Of wel, ik snap het wel, maar wat de implicaties zijn voor mij, dat kan ik dan weer totaal niet inschatten. Ik hoor van iedereen dat het er te weinig zijn, dus ik geloof de anderen. Maar wat ik me ook afvraag: kunnen wij zelf ergens opvolgen hoeveel GAF-dagen we nog hebben? Op de website alvast niet.

Onduidelijk reglement
Het staat vol met kromtaal, onleesbare taal. Geen mens die alles goed begrijpt, ook al hebben we gestudeerd en zijn we wel wat jargon gewoon. Echt, pak dat eens aan. Maak brochures, websites met klare mensentaal. Met simulaties en voorbeelden.

En voorts:
Dit systeem bestaat al in de crèches. Sofinesse schreef er ooit over. Daar is het -als ik het zo allemaal hoor- nog erger.
Dit systeem bestaat ook al langer voor de vakantieperiodes, en dat kan ik goed vatten. Dan is het immers pas echt onvoorspelbaar wie wat wanneer zal komen. Dus daar kan ik mee leven. Als ze de website wat zouden verbeteren, zou het nog beter zijn.
Dit systeem is bedoeld om personeel efficiënter in te zetten. Want daar draait het tegenwoordig allemaal om: efficiëntie. Maar ik denk niet dat er daar veel efficiëntie kan gewonnen worden. Als ik het zo zie bij ons: fantastische Stibo, die gasten zijn altijd bezig met de kinderen en hebben echt geen tijd om zich te vervelen hoor. En iedereen gaat maximaal inschrijven, want dat is goedkoper dan boetes betalen.

Samenvattend:
Dit is een systeem ontworpen voor de administratie. Ik denk niet dat er veel ouders betrokken waren bij het ontwikkelen van dit systeem. Want ik ben werkelijk nog geen enkele ouder tegen gekomen die dit systeem OK of begrijpelijk vindt. Het lijkt erop dat dit systeem duurder gaat uitvallen voor de ouders. Door de boetes, door de weinige GAF-dagen. Het is een inflexibel, onduidelijk, asociaal systeem. Echt, ik ben nog altijd zware fan van de ploeg die onze stad bestuurt, maar ik begrijp echt niet dat dit er door geraakt is.

Maar zie. De proefperiode is bijna afgelopen. Maar daarna gaan we gewoon verder hoor, want het huishoudelijk reglement is geldig tot er een nieuw reglement is.

Oh en laat het duidelijk zijn: dit is géén aanval op de Stibo. Die mensen kunnen er niks aan doen en ik zie hoe hard ze iedere dag werken en bezig zijn met die kinderen. Zij hebben dit systeem niet uitgevonden.

Nog één jaar kleuteronderwijs en ik ben er vanaf. Dan gaan ze in het lager beginnen zeker?

Zalige dagen

Vorig weekend ging ik op weekend met mijn mama en mijn broer. En we hadden bijzonder veel geluk met het weer, de eerste echte lentedagen.
Die eerste zonnestralen, dat zijn de leukste van het hele jaar toch?

Onbeknot

En als ge die dan nog eens kunt doorbrengen met leuk gezelschap, in een fantastisch huis in een nog veel fantastischere streek? Dan is dat toch helemaal geweldig?

Soldiers of war

Dus toen gingen we wat oorlogstoerisme doen. En OK ja, er stond een kermis in Ieper, dus daar viel niet onderuit de komen, de kindjes wilden er even op. En dan moeten wij mee ja.

Blijvend beklijvend. Last Post.

Op zondag besloten we van het mooie weer te genieten. En het huis. En de kindjes. En het vele eten en drinken dat we nog mee hadden.

Zomer in de Westhoek #grimminckhof #maart

(en ging ik eerst nog eens een kleine 13 kilometer lopen)

Dagen zonder vlees versie 2015

Uiteraard doe ik terug mee. Dat is evident, toch? Dagen zonder vlees, wat ooit zo moeilijk was, is nu gewoon mijn tweede velletje geworden.

De rest van het jaar is mijn vleesgebruik beperkt, twee keer per week ongeveer. Maar in de DZV-periode zet ik dat altijd weer wat scherper. Gewoon, de ideale periode om weer eens op zoek te gaan naar nieuwe vegetarische recepten, combinaties, mogelijkheden. En zien dat in de winkels en op restaurant de veggie-keuze toch al een stuk uitgebreider geworden is in die paar jaar tijd.

Photo

Halverwege nu, makkie. Ik eet bergen groenten en peulvruchten en heb me nu ook op de quinoa gesmeten. En ik heb werkelijk nog geen honger gehad.

Eén keer heb ik vis gegeten, bij vrienden, op bezoek. Zeker ook omdat Thu sushi gemaakt had en daar kan je echt geen neen tegen zeggen. Maar ik vind dat niet erg. Het moet allemaal niet meer zo erg.

Dus zitten we nu aan zoiets.

DZV2015

Goed voor een besparing van 200 baden en 300 kilometer met de auto. En ik neem zelden een bad want ik ga liever in de douche. En ik rijd ook al weinig of niet met de auto…

Sportief 2015

2014 was goed afgesloten, 2015 is goed begonnen.

In januari 75.5 km, in februari 75,4. Zo goed als hetzelfde dus. Perfect op schema voor mijn 750 km die ik wil halen in 2015. OK, ik weet wel, dat is eigenlijk voor op schema, maar ik calculeer alvast al wat mindere (zomer?)maanden in. Nu wordt het wel dringend tijd om wat te beginnen trainen op snelheid om de wedstrijden die op mijn agenda staan toch in een ietwat redelijke tijd te kunnen afronden.

In februari zwom ik dan ook nog eens 9 km. Ja, dat is eigenlijk zot veel voor mijn doen. Maar ja, vorig jaar kreeg ik voor mijn verjaardag een zwemkaart en euh sedertdien ging ik niet meer zwemmen. Erg, ik weet het. Nu ja, toen kreeg ik plots een impulske, dat die kaart toch echt op moest geraken. En dat is me op één beurt na gelukt eigenlijk. OK ja, ik heb één keer gezeurd en een vriendin binnen gesmokkeld. De mevrouw aan de kassa vond het wel een beetje raar dat Lies twee keer per dag ging zwemmen, maar L. ging helemaal op in haar sportieve rol :-) En er rest nog één beurt, maar ik ga toch nog eens proberen om die te verzilveren ergens, sjjj :-)

Dat het bijna gelukt was. #swimming

Enfin, maar eigenlijk doet dat zwemmen toch wel goed. In de zomer kreeg ik wat crawltips van Nadine en heb die een paar keer toegepast (of wat ik er me nog van herinnerde) en ik kon toch al één lengte crawl zwemmen zonder te verdrinken halverwege. Blijft dat ik echt eens ingeschreven moet geraken voor die start-2-crawl lessen om het echt goed te leren.
En plan is om dan toch wekelijks één keer te gaan zwemmen.

Oh ja, en daarnaast heb ik in februari ook nog eens een 30-day (allez ja, 28 day) plank challenge. Planken is het nieuwe squaten eigenlijk. Zorgt voor versteviging van buikspieren, rugspieren, schouderspieren, bilspieren. Zoveel spieren in één keer trainen: wij zijn daar voor. Pas op, het schema is me iets te stevig en ik ben blijven steken op 90 seconden en een paar keer twee minuten. Nu is het kwestie van dat te blijven doen of mijn zorgvuldig gekweekte spieren smelten weg als sneeuw voor de zon!

Loopagenda voorjaar 2015
29 maart: Urban Trail Gent (uiteraard, ik ben dol op urban trail, ik ben dol op mijn stad)
19 april: HavenGentLoopt (de bike&run, terug met Griet)
26 april: Ten miles Antwerpen (dat is van in mijn eerste loopcarrière geleden en daar heb ik echt zin in zie)
10 mei: Dwars door Brugge (ook zo lang geleden, twee keer gelopen maar in Brugge lopen is altijd leutig)
17 mei: Stadsloop Gent (indien mogelijk, al schat ik die kans vrij klein in)
20 km van Brussel (valt nog te bezien. Ik weet het nog niet eigenlijk. Die valt zo in het drukste weekend van het jaar denk ik)

De eigen kamer historie

Een paar jaar geleden zijn we verhuisd, onder meer (niet alleen daarvoor) omdat elk kind dan een eigen kamer zou hebben. In de Moestuinstraat was dat namelijk onmogelijk.

Toen we pas verhuisd waren moesten de kinderen nog altijd samen slapen omdat daarboven nog stevig verbouwd werd. Geen probleem, want ze waren toch niks anders gewoon. En toen de kamer van Sien dan af was, dan wilden ze van een verhuis niets weten. Zowel Janne als Sien vonden het gezelliger en leuker om bij elkaar te slapen. Ook geen probleem, de kamer was af, ze kon op gelijk welk moment verhuizen.

Sedert een paar weken/maanden vraagt Janne vaker om een kamer alleen. Janne heeft duidelijk minder slaap nodig dan Sien. Ze mag wel lezen met een nachtlampje van mij, wat ze ook wel doet. Maar ideaal is het niet. Ze is meestal een stuk vroeger wakker dan haar zus en dan komt ze heel stilletjes naar beneden, zonder haar zus wakker te maken. Maar Sien zag een verhuis naar haar eigen kamer nog niet zitten.

Maar vorige week gingen we naar Ikea. Sien kreeg er een eigen spookje en een lampje voor aan haar bed. Ik dacht eigenlijk aan haar bed in Janne haar kamer. Maar plots zei ze: “en vannacht ga ik dan op mijn eigen kamer slapen”. En daar bleef ze bij, de hele dag lang. Ik dacht dat het ‘s avonds voor de nodige problemen ging zorgen, maar neen, de beslissing was gemaakt. Er was er maar éne die het er moeilijk mee had eigenlijk en het was de papa. En Janne, die op het moment dat ik haar een zoentje ging geven vroeg “en gaat Sientje dan morgen weer bij mij slapen, mama?”. Grote mond, klein hartje, die oudste van mij.

Ze slapen voor het eerst elk op hun eigen kamer #mijlpaal

En zo slaapt Sien voorlopig niet in haar rode bed maar in het grote, oude bed. Het rode bed gaat nog wel eens verhuizen, als het oude bed naar beneden verhuisd is, maar dat zal pas na de renovatie van de badkamer en dressing zijn.

En zo slaapt Sien sedert een week voor het eerst alleen op haar eigen kamer. En kan Janne nu lekker nog een half uurtje lezen in haar bed. Nog één probleempje: Sien moet nog wat wennen aan de andere geluiden in haar kamer en wordt dus vaak vroeg wakker. Ik denk dat ik de konijnewekker nog eens ga uithalen.

Sientje 5

En zo is het Sientje (alweer eventjes) 5 jaar.

Feestjes, feestjes, feestjes.

Vijf jaar Sientje! #sien90210

Waar zijn die decibels? #Sien90210

Ja dat zijn veel kindjes, maar dat heb je met een schoolverhuis. De ene helft van de oude school, de andere helft van de nieuwe school. Ging prima hoor trouwens. Behalve dat het een beetje druk was toen we de ouders allemaal nog een glaasje cava aanboden. Maar gezellig was het wel!

Oefenen voor Parijs #sien

Ze kreeg ook een step, waar er al druk op geoefend moet worden. Want deze zomer gaan we een paar dagen naar Parijs en we pikten al hier en daar op dat een step meenemen dan een uitstekend plan is.

Sien speelt... Aardbei! @croubelke

En ze kreeg ook een aardbeipak. Waar ze dan dus aarbei in speelde. Wist je dat aardbeien zich verstoppen, als je naar hen kijkt. En heel vreemde geluiden maken? Anderzijds hebben ze ook wel niks liever dan dat je ze oppakt en in hen bijt…

Ze kreeg nog vanalles hoor, zoals deze euheu mooie pop waar ze al naar smachtte sinds november, helaas bracht de Sint die niet mee. Dus ging ik hem maar halen naar de winkel en ik kreeg dit bijna onmogelijk pakje toch mee met de fiets. Was een cadeautje van de vriendjes.

Hoezo, je kunt niet met de fiets gaan omdat je te grote dingen moet kopen? #erkanveel #latergram

Oh ja, en deze twee zijn ook alweer 19 jaar samen… Al meer dan de helft van mijn leven dus!

19 jaar liefjes :-)

Schommelwiegje: de update

Gisteren weer de grote schommelwieguitwisseling. Zo gaat het meestal, de laatste jaren. De ene komen ze terugbrengen, de volgende staan meteen klaar om ze in gebruik te nemen. De uitleenschommelwieg. Ze mag nu voor de tweede keer naar Sofie, die hopelijk snel uit haar lijden verlost wordt binnenkort!

Omdat ik bijna niet meer mee was met de telling. En omdat mijn blog vaak het beste archief is.

1. Nona (de dochter van mijn collega)
2. Janne
3. Helena
4. Sophia
5. Mira
6. Sien
7. Victoria
8. Juliette
9.Elias
10. Basiel
11. Alyssa
12. Elmer
13. Dorus (werktitel)

En ondertussen liggen de grote kindjes er ook nog graag eens in :-)

Gentblogt, voor altijd 10 jaar

Gentblogt stopt ermee. Ja, dat valt vandaag overal te lezen. En ik wist dat pas van gisteren. Want, eerlijk is eerlijk, ik heb daar de laatste 5 jaar geen klop meer voor gedaan.

Tien jaar geleden kwamen wij zo’n beetje in het oog van de blogbelangstelling te staan met onze stadsblog. Tijden waren dat, jong. Heel leuke zelfs. Leuke nieuwe mensen leren kennen, mensen waarmee ik nog altijd contact heb. Tijden van woelige redactieraden ook.

Maar toen stapte ik in de politiek en werd ik verkozen. Niet veel later werd ik mama. Mijn tijd werd sterk gereduceerd en alles wat ik schreef, werd scherp onder de loep gehouden. Wat het meteen een stuk minder plezant maakte. Ik deed vooral nog actua eigenlijk. En toen kwam 2010 met al zijn miserie en toen heb ik er de stop uit getrokken. ik kon de energie er niet meer voor opbrengen.

Maar bon. Ik ben het project blijven koesteren. Ik las er nog heel geregeld. Ik zat niet meer in de redactieraad en was totaal niet meer op de hoogte van wat daar gezegd werd. Dus wist ik er ook niet van dat ze gingen stoppen.

Het piekt een beetje, maar ik begrijp dat wel. Iedereen zijn leven is veranderd. Als ik het niet meer zie zitten om er verder voor te gaan, kan ik dat ook niet verlangen van de overblijvers. Heel ferm trouwens, dat ze zo lang verder gedaan hebben al die tijd. Allemaal vrijwilligerswerk, allemaal na de uren. En er is zoveel veranderd in internetland, dat ook al. En inderdaad, het moet wijs blijven, als het niet meer wijs is, moet je stoppen.

Proficiat en bedankt, alle lieve medewerkers in al die jaren!

En zo staan Ilse en ik nog eens met deze mooie foto in de krant. En mag ik vanavond nog eens iets zeggen op AVS.

f231ca4e-9c9f-11e4-a185-067725687bdf_web_scale_0.148002_0.148002__

Den Otto

De auto. We hebben er maar één en dat volstaat ruimschoots. Ik rij daar eigenlijk niet vaak mee, ‘t is vooral de man zijn rommelbak om hem op de meest onmogelijke uren naar de VRT te brengen, om hem van daar overal te lande te brengen om daar reportages van allerlei aard te laten maken. En we gaan daar mee op weekend en we gaan daar één keer per jaar mee op reis.

Een Skoda Octavia. Hij kwam in ons leven gerold, helemaal toevallig. Vijf weken voor Sien haar uitgerekende datum deed Peter een slippertje in de sneeuw en de auto was perte totale. Gelukkig woonde ik nog niet al te ver van de kraamkliniek, maar het toeval wou dat goede vriend Dimi op dat moment zijn twee jaar oude Skoda Octavia weg deed. We mochten die lenen voor de tijd dat we geen auto hadden en die beviel ons zo dat we die gewoon gekocht hebben. Vreed content van, echt. Comfortabele auto, zuinig in verbruik en een megakoffer. Vooral met twee kleine kinderen is dat heel handig.

Maar nu zijn we dus 5 jaar en een pak kilometers verder (we zitten aan 270.000 ). We zouden er graag nog een jaar langer mee rijden, maar we moeten toch stilaan eens beginnen naar een andere auto. Ik ken niks van auto’s, dus daarom schakel ik graag het internet in.

  • Ik zou graag een milieuvriendelijke auto hebben. Ik weet begot niet wat de mogelijkheden allemaal zijn, maar ik hoor dingen als hybride en zo… Moeten we tegenwoordig diesel of benzine nemen? Of is LPG beter? Of electriciteit? Of weet ik veel wat?
  • Hij moet wel geschikt zijn voor grote afstanden: we hebben er maar één, hij rijdt zowat dagelijks naar Brussel en we gaan er mee op reis. Manlief rijdt hier zo’n 40.000 km per jaar, peisk.
  • Klein maar belangrijk detail: we hebben een bijzonder smalle garage. Met onze Skoda Octavia lukt dat uitstekend juistekens, maar breder moet hij toch echt niet zijn. Dus het mag geen grote, brede bak zijn. We hebben al een paar grote monovolumes in ons garage gehad, maar dat is echt niet praktisch. (oké, het zou ook helpen als die mannen van Eandis hun stomme, intelligente meter niet om de allerslechtst mogelijke plaats hadden gehangen)
  • Een ruime auto is gemakkelijk, maar het moet precies ook geen “break” meer zijn. Hmm, hoewel dat eigenlijk wel mega handig is. Maar bon, als we op reis gaan moeten we geen babybedjes en buggy’s meer meenemen, dus een gewone auto is best goed.
  • Ook belangrijk: we geven niet graag veel geld uit aan auto’s. Het moet doen wat het moet doen en meer niet.
  • Oh ja, en als ge der zelf ook niks van kent omdat uw man/vrouw/vader/moeder/zoon/dochter daarover beslist omdat die daar alles van weet: roep die daar dan eens bij?