Staakte.

Ja ik heb gestaakt maandag. Ik ga daar niet veel woorden meer aan vuil maken want er is genoeg over geschreven op het internet. Zoals bij Ilse.Of anders hier.

Ik kende behoorlijk wat stakers, deze keer. Veel mensen die voor de eerste keer staakten. Daarnaast kende ik ook behoorlijk wat mensen die weliswaar niet staakten, maar zich evengoed veel zorgen maken. Zoals deze mens (die ik niet ken). En daarnaast ken ik ook genoeg mensen die wel zouden willen staken, maar dat echt niet kunnen maken om verschillende redenen, ook al is dat hun goed recht. Maar bon, voor die mensen staakte ik ook een beetje mee.

Als ik staak, zit ik daarom niet op mijn lui gat thuis. Hoewel stakers volgens de heersende opinie ofwel lui ofwel geweldadige vandalen zijn. Ha neen, ik ben even naar het VAC Gent geweest, uit solidariteit, het gebouw afsluiten. Heel vredelievend uiteraard, ik had de kindjes ook mee.
Daarna gingen we naar de Vooruit, afgesproken met een paar mensen, waardoor het best gezellig was. Ware het niet dat mijn dochters een beetje in zeurmodus zijn de laatste dagen. Ziet, een boze staker in de Vooruit.

Maar bon, ik staakte dus omdat ik iedere dag, als ik het nieuws hoor, een beetje misselijk word van wat ze nu weer beslist hebben. Omdat ik dan denk: “Maar echt? Menen ze dat nu? Serieus?” Omdat ik, net als Margo Van Landeghem, aanvoel dat de maatschappij aan het verzieken en het polariseren is. En dat ik dat allemaal zo erg vind. In die zin zelfs dat ik soms overweeg om het nieuws niet meer te volgen, maar ik kan dat niet, ik ben een nieuwsbeestje, altijd al geweest, zal altijd zo zijn. Ik zie de toekomst niet zo positief in momenteel. Het werkt echt op mijn systeem.

Maar bon. Nu heb ik er toch weer te veel over gezegd zeker? Ik hoop op een snelle val van de regering, echt. (of misschien ook niet, want dat zou de leider ook goed uitkomen) Want ik kan en wil niet geloven dat dit beleid het beleid is waar de meerderheid van de Vlamingen voor gekozen heeft. Ik geloof ondanks alles nog in de goedheid van de mensen.

Een beetje deprimerend hé, zo voor het einde van het jaar?

Zotte zaterdag.

Zaterdag liep ik mee in de Urban Trail Mechelen.

Na een zot dagje eigenlijk. Allez, het was de avond voordien al begonnen, op een feestje van Nike ter ere van haar 23ste verjaardag. Of zo. Laat genoeg en wijn genoeg en toen we thuis kwamen moesten we nog van Sinterklaasje spelen.

Uiteraard stonden een paar uur later twee enthousiaste kindjes aan ons bed. Eurgh. Sinttijd. Bon, eens ze goed geïnstalleerd waren begon ik dan maar de WC te schilderen. Een mens moet iets doen hé.

Om tien uur vertrokken naar de begrafenis van Luc De Vos. Was me dat indrukwekkend zeg. Zoveel volk, die muziek.


Voor ons was het ook wel eens de moeite om Peter aan het werk te zien want hoewel ik hem genoeg op de radio hoor, had ik nog nooit gezien hoe dat eraan toegaat. Zo live gaan van op een plein, zonder uitgeschreven tekst, ik zou toch wel redelijk sterven van de zenuwen denk ik.

In de namiddag was er dan de jaarlijkse sinterklaasdate in Grimbergen. Pannekoeken en lawaaierige kindjes :-)

Om daarna met de drie andere mannen van het gezelschap naar Mechelen te vertrekken. Hans en ik zaten in wave 3, Mikaël en Stijn in wave 5. Leuk, konden die ons inhalen. Hans liep deze keer samen met mij, heel gezellig. Vooral toen Hans de supporters aanmoedigde. We genoten van iedere stap, zagen mooie gebouwen (Vleeshal! oud ziekenhuis! Bimsem of zo!) en kozen voor de brouwerij ipv de fastlane (wel goed gezien, de rappe konden doorlopen, de genieters konden efkes bijkomen)

Uitslag: 1:04:57 maar ik denk dat we bijna 5 minuten verloren zijn aan de brouwerij. En mijn TomTom gaf maar 9.34 km aan, het zullen toch weer ver van volledige 10 km zijn. Maar dat is niet erg. Het was plezant, dat telt.

Daarna was het kwestie van warm te blijven (brrr) en frieten te vinden (niet gelukt).

Volgende op de loopagenda: de Gentse midwinternachtloop.

Oude muzikale helden

Het begon heel goed eigenlijk, ons weekend. Peter en ik gingen samen naar De Legende. Ok ja, bijna niemand kent dat, maar toch hebben ze ooit een hit gehad met “Ten dans”. En ge kunt dat dus niet vinden op Youtube. Maar allez dan, ge krijgt “Maria wil dansen” van mij.

Peter en ik kennen dat echt al héél lang en dat katapulteert ons altijd terug naar onze studententijd, waar op wilde kotfeestjes altijd wel liedjes gespeeld werden. Zanger is trouwens Elvis Peeters, vooral bekend als schrijver.

Op zaterdagavond kwam mijn meter dan. Mia. En we waren nog niet aan het aperitief toe toen het bericht van de dood van Luc De Vos binnen kwam. We waren allemaal verbijsterd. Dju toch, Luc. ‘t Was nog te vroeg. Zo goed kenden we hem niet. Maar iedere keer als ik hem tegenkwam, zwaaide hij. Maakte hij een praatje. Vroeg hij hoe het met Janne was. Ongelooflijk. En zijn muziek, ja. Veel optredens gezien, veel feestjes gehad met zijn muziek. Heel mooie muziek heeft hij bij elkaar geschreven.

Iedereen is aangeslagen, zeker hier in Gent. En iedereen lijkt hem gekend te hebben. En dat kan wel kloppen want hij maakte een praatje met echt iedereen. En was altijd vriendelijk. Geen kapsones, geen gedoe. Gewoon Luc. Dju toch.

Gent is echt weer een stukje armer geworden :-(

(Lees ook de bijdrage van Peter)

Vegetarische kookstudio

Nike en ik, wij hebben een gedeelde hobby. Allez, eigenlijk twee, want zij loopt ook en ik ook, maar we doen dat eigenlijk zelden of nooit samen. Oh en we lezen ook allebei graag. En fietsen. En…

Maar wij gaan dolgraag gaan vegetarisch koken. Het is begonnen niet zo lang na de eerste editie van “Dagen Zonder Vlees” denk ik. Dat we eens wat meer wilden doen met vegetarisch koken. Zo’n lessenreeks van een jaar, dat zien wij niet zo zitten wegens dat dat teveel vraagt van ons, iedere week een vaste avond. Maar zo af en toe een leske, op uw eigen tempo en goesting, leutig is dat.

Dus zochten we wat rond en vonden al heel snel ons goesting bij de Vegetarische Kookstudio, in Sint-Amandsberg, op een boogscheut van Dampoort. Dat is van Miki Duerinck en Kristin Leybaert, ook wel gekend van hun vegetarische kookboeken. Tot nog toe heb ik enkel “Donderdag veggiedag” maar dat vind ik zo’n goed boek dat ik daar zo gelijk al alles uit klaargemaakt heb. En dat heb ik weinig met kookboeken.

We begonnen met een lessenreeks van 3: Vegetarisch voor beginners. Dat was drie keer op rij, maar dat konden we nog wel aan. Je komt er in een mooie keuken in een groepje van 10-12 mensen terecht. Je krijgt de recepten al enkele dagen van tevoren doorgestuurd. En dan begint ze eraan. Alle recepten worden samen gemaakt, dat heeft als enige nadeel dat het soms wat chaotisch is, maar als voordeel dat je echt wel alles te weten komt dan. Ook voordeel: als er iets véél geschild/gesneden moet worden, ben je ook met veel om dat werk te doen, dus het is direct klaar eigenlijk. Op het einde van de avond eet je alles op en de overschot mag je meenemen naar huis. De volgende dat heb ik dus meteen een lunch. Dat alles voor de zeer betaalbare prijs van 33 euro.

Veggie workshop #worldveggiedag

We vonden het zo leuk, dat we er meteen kind aan huis werden. De andere workshops werken volgens thema: wat ik nog gedaan heb: “snelle snacks en heerlijk broodbeleg”, “la cucina verde italiana”, “Vlaamse klassiekers”, “Oud en nieuw met wintergroenten”, “burgers en slaatjes”. En de volgende is “Thailand @ home” daar zie ik ook geweldig naar uit. En onlangs ook één die we zelf georganiseerd hadden, want dat kan dus ook. Dat was dan ook weer zo leuk dat ik dat ook nog eens ga doen.

En neen, het is niet geitenwollensok. En neen, ge moet niet vegetariër te zijn om die te mogen meedoen. Ik ben dat trouwens ook niet. De meeste mensen komen gewoon omdat ze de vegetarische keuken wat beter willen leren kennen. En dat is wat we daar doen, gewoon lekker koken, zonder vlees of vis.

Ondertussen zijn er al een hoop andere mensen meegekomen, die het ook allemaal de max vonden. Zo gaat mijn broer (die kok is) ook al graag eens mee, want ook hij kan daar nog veel van leren. En ook: het is altijd heel gezellig. Dus krijgt hij voor zijn verjaardag een workshop cadeau (de Thaise).

Ze doen nog andere dingen daar: je kan er ook gaan eten (Tables d’ amis) en je kan ook een vegetarische traiteurdienst bestellen.

In de laatste les leerden we deze kefta spiesjes maken en we vonden die allemaal zo lekker dat ik deze graag met jullie wil delen.

kefta

Materiaal:
8 houten spiesjes

Ingrediënten:
100 g courgette
1 teentje knoflook
2 koffielepels komijnzaad
1 koffielepel cardamom
80 g seitan
70 g ongepelde amandelen
1 eetlepel sesamzaadjes
2 pepertjes
75 g boekweitmeel
zout

Bereiding:
Kook de amandelen 5 minuten in water, giet ze af, pel ze en maal ze fijn.
Maal de seitan samen met de ontpitte pepertjes en de knoflook.
Rasp de courgette.
Vermeng de seitan met de amandelen, het sesamzaad, het boekweitmeel, het komijnzaad, de cardamom en de courgette. Kruid met zout en vermeng alles goed door te kneden.
Maak van het mengsel een worstje en duw het spiesje er in de lengte doorheen.
Ga zo door met de rest van het mengsel.
Verwarm het frituurvet tot 170°.
Laat het mandje zakken, leg de spiesjes erin en frituur ze tot ze goudgeel zijn.

En neen, dit is geen gesponsorde post. Ik schrijf dit gewoon omdat ik het er echt zo geweldig vind. Met als mogelijke bijwerking dat ik nu nooit meer een plaatsje ga kunnen reserveren omdat jullie alle plaatsjes inpalmen. :-)

Een ondertussentje

Gingen we eens op weekend met een hele bende in de buurt van Maastricht. Topweekend, topvriendjes. En topstad ook, Maastricht daar wil ik nog eens naartoe!

Transit. Maastricht.

Hadden we een bijzonder fijne zondagnamiddag/dag met de oude studentenvrienden. Heerlijk is dat, als je mensen misschien niet vaak ziet, maar dat het toch weer direct tsjakka is. En dat ons doet besluiten dat we mekaar veel vaker moeten zien.

En morgen gaan ze spierpijn hebben. #voetbal

Aten we een winters gerechtje op een zonnige eerste november. Buiten. Niet vaak eerder gebeurd. Tarte tatin met bataat en witloof, een lievelingsgerechtje van mij. Moet ge echt eens klaarmaken.

Tarte tatin van witloof en bataat. Topgerechtje #veggie

Werd de mama nog eens geopereerd. Altijd spannend, maar het is oké. Ze is weer thuis sedert gisteren en kan weer op krachten komen nu.

Zo. Dat hebben we ook weer ach de rug. #allesok

Moet Sien voor de derde keer buisjes krijgen. Ze kreeg er al in september vorig jaar en in april van dit jaar. Gewone buisjes blijven een half jaar tot een jaar zitten, bij Sien minder lang. Dat zou niet erg zijn als ze er geen last zou van hebben. Maar ze heeft regelmatig pijn, dan wordt ze ‘s nachts wakker en roept ze “Oortje pijn!”, zielig hoor. En ook: ze hoort echt niet goed. Dat was ons al opgevallen, dat was de school al opgevallen. Na meting blijkt ze een verlies van meer dan 50% te hebben. Straf dus. Ze krijgt nu nieuwe buisjes, grotere met weerhaakjes, die langer blijven zitten. En ondertussen gaan ze ook haar poliepjes opkuisen want ze heeft continu een neusverkoudheid en praat nogal nasaal.

Boot met sien

Heb ik me ongelooflijk druk gemaakt in de reacties op de betoging: 120.000 mensen die op een vreedzame manier hun stem willen laten horen tegen het besparingsbeleid van deze regering. Maar de aandacht wordt afgeleid door een paar honderd idioten. Spijtig, bijzonder spijtig. Edoch mensen, laten we een fundamenteel basisrecht hierom niet in twijfel trekken.

10440993_10152876040368223_1919651176427852271_n

Waarmee ik werk

Op vraag van Annelyse!

Zonder welke apps/tools/software kun jij niet werken en waarom?

Gmail/Inbox/ Gmail gebruik ik al heel lang, ik zou niet kunnen werken. Nog steeds de handigste mailbox, waarin conversaties samen staan en ge alles tot in der eeuwigheid terug kunt opzoeken. Sedert vorige week heb ik Inbox en ik ben daar eigenlijk zeer over te spreken. Nu kunnen mails gebundeld binnen komen in je mailbox, dat is effe wennen maar eigenlijk wel handig. Reclame, updates enz laat ik maar één keer per dag weergeven waarna ik ze verwijder. Ik ben voorlopig ook fan van de functie om dingen vast te zetten in je mailbox, zo zie je in één oogopslag al je mails waarmee je nog iets moet doen.

Google Agenda: Al heel lang en ervoor hadden we een andere. Ons leven draait daar op. Alles moet in de agenda anders komen we er niet aan uit. We hebben een categorie voor het werk, voor samen, voor apart, voor de kinderen. Zonder dat zou ons leven echt helemaal in de soep draaien.

Google contacts: ik moet toegeven dat dat tot voor kort een drama was. Alle contacts, van jaren ver, van helpdesken en shops, mensen die je één keer gemaild heb. Maar de laatste weken heb ik mijn treinritten ingezet tot het opkuisen van die contacten. Veel verwijderd, veel emailadressen aangepast (mensen veranderen van werk) en veel namen opgekuist (voornaam en naamvelden correct gezet), contacten gekoppeld. Properkes nu, het is de bedoeling om dat zo te houden. En actuele fotokes en info te koppelen en zo.

Google keep: vind ik een hele handige, vooral voor tijdelijke lijstjes. De typische post-it functie. Als ik zo 7 winkels moet doen om dingen te halen, dan maak ik daar een lijstje van, daarna gooi ik het lijsjte weg. Sommige dingen moet je echt niet bijhouden. Maar ik heb er ook een lijstje waarin ik mogelijke cadeautjes voor mensen oplijst. Maten van kinderen waar ik eens een rokje voor ga maken binnenkort. Een foto van mijn haarkleurproduct waarbij de kleur perfect was zodanig dat het niet meer zo zwart is als de laatste keer. Superhandig. Vooral de afcheckfunctie bij lijstjes want zover ik dat zie heb je dat met Evernote bv niet.

Google drive: daar bewaar ik veel documenten op: naaipatronen, haakpatronen, mijn recepten van de vegetarische kookles. Als we op reis/gaan worden daar ook vaak documenten aangemaakt en gedeeld om bv de kosten te verdelen.

Dropbox: gebruik ik niet echt actief maar al mijn foto’s van mijn telefoon gaan naar daar. Ik zou ook google afbeeldingen kunnen gebruiken, maar mijn google ruimte geraakt wat op en ik heb geen goesting om bij te betalen.

Google Maps: voor al mijn verplaatsingen, met de fiets, te voet, vooral met de auto. Voorspelt de files vaak tot op de meter. Omleidingen en meest recente info: het zit er allemaal in en gratis. Anderen gebruiken Waze, maar dat zijn me teveel toeters en bellen die me afleiden van het belangrijkste: concentratie op de weg. En bovendien staat daar teveel info in die niet klopt.

Verder heb ik ook 1Password om mijn paswoorden te verzamelen. Recycle: voor de vuilniszakken en zo. In de theorie is dat de man zijn taak. In de praktijk doe ik dat vaak :-)
Collect&go: daar stop ik altijd alles meteen in wat we nodig hebben om dan af en toe eens op de knop te drukken en dan alles te gaan afhalen. Superhandig. Met Qustomer heb ik al een digitale klantenkaart maar ik ga ook de app van Annelies eens uitproberen, de beepngo. Een nieuw treinprojectje!

Hoe ziet je bureau eruit?
Op het werk hebben wij geen vaste werkplaats. Iedere dag dus gerief uit een kastje halen, dat is zeer minimalistisch. Thuis werk ik meestal in mijn bureau beneden, dan geef ik mijn naaimachine een duwtje :-)

Wat is je beste tijdsbesparende shortcut/lifehack?
Geen idee eigenlijk. Een combinatie van dit alles.

Wat is je favoriete to do list manager?
Google Keep dus voor korte, tijdelijke afchecklijstjes.

Is er naast je telefoon en computer een gadget waar je niet zonder kan?
Mijn Kindle om te lezen. Mijn Tom Tom Multisport om te lopen.

Waar luister je naar terwijl je werkt?
Op het werk soms naar Radio1, met hoofdtelefoon want wij werken in een open landschap. En verder hoor ik mijn collega’s maar dat stoort me niet erg. Thuis luister ik via de Sonos naar Spotify afspeellijsten of de radio. Geweldige uitvinding, Spotify en Sonos, ik luister veel meer naar muziek.

Wat ben je op dit moment aan het lezen?
Us, van David Nicholls. In het Engels, dat is niet evident voor mij want dat vergt te veel van mijn concentratie. Misschien wacht ik toch op de vertaling. Bovendien moet ik nu lezen in een dik boek, een echt boek. Hopelijk is de digitale versie er snel, dan lees ik digitaal verder.

Ben je eerder een introvert of een extrovert?
Toch vooral extravert denk ik zo. Al heb ik ook introverte momenten :-)

Hoe ziet je slaaproutine eruit?
Te laat. In de week is dat meestal voor twaalf uur maar soms ook wel eens erna. Ik sta op om half zeven maar ik ben vaak een slechte slaper dus slaaptekort stapelt zich dan op. Als ik echt moe ben ga ik wel al eens héél vroeg slapen, voor mij is dat dan voor tien uur. Ik registreer mijn slaap met een app (Sleep as a droid) die me ook zegt wanneer ik moet gaan slapen, rekening houden met het uur waarop mijn wekker gezet is. Ik probeer daar naar te luisteren, zodat ik toch wat meer op tijd ga slapen. Niet ideaal, slaap tracken met de telefoon, dus ik zou wel graag nog een activiteitstrackertje hebben maar ik ben nog op zoek naar welk ik precies wil.

Vul in: ik zou graag _____________ deze vraagjes laten beantwoorden.
Mikaël want die is ook weer aan het bloggen.


Wat is het beste advies dat je ooit kreeg?

“Leef je leven als het allerlaatste uur”.

Oorlogsboeken

Ik ben altijd al bijzonder gefascineerd geweest door de oorlogen. Vreselijke tijden, blij dat ik toen niet leefde. Maar: stof genoeg om over na te denken voor de toekomst.

Dus lees ik al graag eens een oorlogsboek. Fictie of deels fictie, deels waarheid. Maar het zou echt gebeurd kunnen zijn. Ge leeft u in in die tijd, in die personen, en krijgt zo min of meer een beeld over hoe het geweest is. Tegenwoordig zit ik in een oorlogsboekenperiode.

Het is begonnen met “Post voor mevrouw Bromley” (WOI). Ik had eigenlijk niet zo veel van dit boek verwacht. Maar ik vond het een erg sterk boek. WO I. Staat in mijn toplijstje.

Daarna zijn we verder gegaan met “Oorlog en Terpentijn” van Stefaan Hertmans. WO I
Eerste deel vindt plaats in het vooroorlogse Gent, wat heel leuk is voor een Gentliefhebber zoals ik. Maar toen viel ik stil. Lang hoor, twee maanden bleef het boek onaangeroerd liggen. En toen begon ik er terug aan. Het deel over de oorlog leest als een trein.

Hop naar WO II, “Haar naam was Sarah” van Tatiana de Rosnay. In één ruk uitgelezen, allez, op 5 dagen of zo. Wat een verhaal. Het is niet echt gebeurd, maar het zou wel echt gebeurd kunnen zijn. Maar Vel d’Hiv is wel echt gebeurd. Onwaarschijnlijk gruwelijk. Met momenten deed het fysiek pijn om dit boek te lezen. Maar aangezien je dan wel weten hoe het afloopt lees je verder. Geen literair hoogstandje, wel een pageturner. Helaas… een megaklef einde. Laat ik nu echt niet houden van megakleffe eindes. Serieus, die laatste tien % waren misschien leuk voor Hollywood maar die moesten er voor mij niet bij zijn. Het boek is trouwens wel verfilmd. Eentje voor op mijn filmlijstje, gesteld dat ik ooit, films zou kijken.

Daarna “Het familieportret”, van Jenna Blum. Dat was precies het oorlogsboek teveel. Want dat kon me absoluut niet boeien. Langdradig en saai. Dus heb ik nu nog eens One Day herlezen, totaal geen oorlogsboek.

Maar ik ben wel nog op zoek naar mooie fictieboeken die zich afspelen in de oorlog. Als jullie nog tips hebben hoor ik ze graag!

Brugge Urban Trail 2015

Wat we moeten onthouden van de Brugse Urban Trail van dit jaar…

Het was -vermoed ik – op de laatste zomerdag van dit jaar. Wat een zalig weerke zeg. In de zon lopen was zelfs te warm.

Dat ik in keigoed gezelschap was. En speciaal voor hen had ik mijn mooiste t-shirt aangetrokken :-) Niet te koop trouwens, het dateert nog van de NikePlus challenges
.
Klaar voor de start ! #urbantrail #brugge

Zonder al te veel voorbereiding. Niet zo heel veel getraind door die verrekte blessure. Nog altijd weinig last van, komt goed dus.

De eerste kilometer liepen we wat onnozel te doen, vanaf dan werd er elk op eigen tempo gelopen.

Dat ge zowat om de 100 meter gefotografeerd wordt tijdens de Urban Trail. Foto’s genomen tijdens het lopen zijn maar zelden flatterende foto’s. Alleszins, ge kunt dat kopen, maar ik was dat gelijk niet van plan. Ik vraag me altijd af of dat opbrengt, die foto’s.

Maar! Dat ik dol ben op Urban Trails! Heerlijke sfeer, heerlijke manier om eens op een andere manier een stad te verkennen. Ik wil er eens andere ook meedoen! En ik wil er één in Gent ook!
Geen competitiegedrum. Ik heb er maar één tegengekomen die per sé de hele tijd PARDON liep te roepen omdat ie toch door wou op een smalle passage. Onnozelaar.
Maar wat een parcours. Benieuwd naar Mikaël zijn fotoverslag, die heeft de toerist lopen uithangen.

Op de vierde verjaardag van mijn metekindje Victoria. Dat ze er wel bij was, die dag.
Vandaag loopt Victoria met me mee. #4jaar #urbantrail

Alleen spijtig van mijn teennagels. De ene was blauw van die oncomfortabele sneeuwwandeling. Maar die was al half uitgegroeid. Door de Urban trail gaat die nu terug blauw worden. En de andere kant ook. Nochtans dezelfde schoenen als waarmee ik al honderden kilometers liep en eerder dit jaar Brussel liep en toen kreeg ik geen blauwe teennagels. Hoe komt dat toch?

Oh en ook. Note to self: volgende keer goed opletten dat ik mijn achternaam niet in het veldje voornaam schrijf, want anders kunnen de mensen niet supporteren voor u. (Op het borstnummer staat de voornaam, maar bij mij stond er dus een familienaam.

Mijn Ida-knisper-tas

Weg met die saaie laptoptas. We gingen eens een mooie laptoptas maken, naar het voorbeeld van collega Liese. En daarvoor gingen we aan de slag met het boek “Mijn tas“.

Het boek staat vol met mooie tassen, van de eerste tas tot de laatste. Je wil eigenlijk van elke tas een exemplaar, of neen, zelfs meerdere, matchend bij elke outfit. Want een vrouw kan nooit genoeg tassen hebben.

Op stap met mijn tas.

Dus begin je met het patroon over te teken. Oh boy, wat was me dat. Hoewel er niet zo heel veel lijnen op het blad stonden, was het ongelooflijk zoeken. Want de naam van het patroondeel staat te midden van het patroondeel waardoor dat dan weer vlak bij een andere lijn stond van dat patroon, waardoor ik er bij momenten echt geen idee meer van had. Gelukkig staan ze in het boek nog eens getekend en met wat gepuzzel kwam ik er wel uit.

Ook de aanduidingen op de patroondelen waren me niet helemaal duidelijk. Soms staan die op het patroonblad, soms niet. Soms staan die op de foto’s, soms niet. En soms staan die in de tekst maar soms moet je ze dus ergens anders zoeken. Niet eenduidig en verwarrend. Maar bon, als ge alles samen legt, dan komt ge er wel.

Want de beschrijving is wel oké. Het aan elkaar zetten van het ritsdeel met die onderkant bijvoorbeeld, vond ik eigenlijk niet gemakkelijk, maar wel duidelijk uitgelegd.

Het stofje van de buitenkant komt uit een winkeltje in Boedapest. Niet mis, maar ik had toch beter het andere stofje gekocht, vind ik achteraf. Lang getwijfeld, ge hebt dat dan hé. Maar bon, toch een mooi aandenken aan Boedapest. En een zwarte rits zou te saai geweest zijn, dus stak ik er een rits in die perfect de overgang met de voering maakt. Oh, en ik heb ook een oude laptoptas gesloopt en er die ringske al aangezet zodat ik er de bijhorende riem kan aanhangen als ik dat wil. Wat ik voorlopig nog niet gedaan heb.

PhotoGrid_1412925488051[1]

De voering is er een stofje dat ik al heel lang liggen heb. Een gladdig voeringstofje. Topidee om een tas mee aan elkaar te zetten. Niet dus, maar het is toch schoon gelukt. Aan de binnenkant maakte ik kennis met de elastiekzak. En aan de andere kant een gewoon zakje. Slechte voeringfoto’s trouwens, maar ik moest toen dringend de trein af.

PhotoGrid_1412930657591[1]

Op een gegeven moment wou ik het geheel nog verstevigen met extra vlieseline. Alleen had ik dat niet meer liggen. Maar hé, ik had net een stuk lamifix gekocht in de Veritas, dat was iets gloednieuws zeiden ze me. Met lamifix kun je je stoffen plastificeren en dus waterdicht maken. Ik had het eerst op een buitendeel gestreken, maar daardoor werd het lelijk blinkend en dat wou ik niet. Dus heb ik de lamifix aan de binnenkant gestreken, waardoor de tas nu beter tegen een spatje water kan. Er is maar één nadeel aan: de tas knispert nu, net zoals knisperboekjes voor baby’s dat doen. We beschouwen dat als een extra veiligheid, voor als iemand de tas ongemerkt wil wegnemen op de trein.

Dat gezegd zijnde ga ik er me ook nog een extra gewatteerde laptophoes bijmaken ook, want de laptop kan wel nog wat extra bescherming gebruiken. Maar al bij al héél blij met mijn tas!

Ik dans nooit

“Ik dans nooit” zei ik onlangs op een beestig wijs/ legendarisch feestje. “En ik zal vanavond wellicht ook de hele avond zitten en tetteren, want dat doe ik het liefste van al.”

Om tien minuten later richting dansvloer gezogen te worden. En daar de volgende 8 uur of zo nog amper af te geraken. Of het was om wat water of cava te drinken.

Dat het een feestje was... #latergram

Enfin, ik dans dus echt zelden of nooit. De mensen die het die avond meegemaakt hebben, behoren tot de bevoorrechten.

Eén van de absolute hoogtepunt was uiteraard Eternal Flame van The Bangles. Een topnummer, dat weet ik al sinds mijn twaalfde zowat. En ondertussen ook het lijflied van de LWW. Als ge dat nummer op het juiste moment, met de juiste madammen en de juiste hoeveelheid alcohol oplegt, dan levert dat onwaarschijnlijke beelden op. Maar die ga ik hier uiteraard niet met u delen. Het origineel krijgt u wel.

OK, Time of my life was er ook eentje om te onthouden. Geheel toevalligerwijs of niet ook uit mijn tienerjaren.

Heerlijk.