Ja, af en toe maak ik nog eens iets ja.

OK OK, hier wordt niet echt veel geblogd maar hier gebeurt wel veel. Ik moet nog een wijnverslag schrijven, ik moet nog een verslag schrijven over onze citytrip naar Budapest.

Maar laten we beginnen met een paar producties van de laatste maanden. In willekeurige volgorde.

Een verjaardagskleedje voor mijn metekindje Emelie. Uit Stof voor durf het zelvers. Leek me een heel simpel kleedje maar djeezes wat heb ik er op gevloekt! Maar: prima modelletje en stofkeuze voor het metekind, vind ik persoonlijk.
Aan gezwoegd en gezweet aan dat kleed. Maar het metekind staat er goed mee! #svdhz

Geen verjaardag zonder kroon uiteraard. Zes jaar is die al zeg.
Jarig metekind

Vier zwierrokjes maakte ik ook. Vier dezelfde ja. Eerst enkel voor Sam en voor Janne. Dan bleek er nog genoeg stof over te zijn om er eentje te maken voor Sien en voor Finn ook. En zwieren doen ze. Niet dat ge er voor de rest veel van ziet maar kom.
Zwierrrrrokken!

Ah, op deze wandelfoto zie je het iets beter:
Jacht

Een nieuwe broek voor de Milo want die groeit er rapper uit dan ik ze kan maken. En Jacob broekjes, die zijn eigenlijk puur ontworpen voor de Milo.

Milo en Jacob #zonen09

Er werd ook gehaakt: een dekentje voor Maira.
Dekentje voor baby M

Een dekentje voor Samuel. Vorig jaar al gemaakt nu pas afgewerkt.
Dekentje voor baby S

Een jasje voor Elmer. Die daar volgens mij volgende week al gaat uitgegroeid zijn (hij is nu twee weken) wegens ieniemienie klein. Maar het is wel schoon. :-)

Jasje voor de buikbaby

En een dekentje voor Lars. Dat op de post ging zonder postzegels, terugkeerde en uiteindelijk veilig bij de verse baby aankwam.

PhotoGrid_1403725526704

En tot slot een testkleed. Uit La Maison Victor. Het Candy jurkje dat je eerder ook al bij Meisjesmama kon zien. Eerlijk: het jurkje was me niet eerder opgevallen wegens zijn ongelooflijk eenvoud. Maar wat een heerlijk jurkje! Met een poes op geflockt met glitterflock uit de Hema. Een testkleed dat eigenlijk bijzonder goed geslaagd is. Er zitten kleine foutjes in, maar die ga ik u niet vertellen, want het is maar een testkleed. Maar een testkleed dat minstens evenveel gedragen zal worden als de andere versie, denk ik nu al.

Content met het poezenkleed #lamaisonvictor #lmv #candy

Ge ziet dat ik eigenlijk geen tijd heb om te bloggen hé. En ik bedenk me dat ik nog een heel schoon kleedje heb gemaakt voor Janne waar nog geen foto’s van bestaan, tsss!

Einde schooljaar

Man, dat schooljaar is voorbij gevlogen. Nog meer dan alle voorbije schooljaren eigenlijk.

Het begon behoorlijk dramatisch eigenlijk, echt, als ik terugdenk aan die eerste weken krijg ik nog altijd een ferme knauw in mijn maag. En ik niet alleen. Maar goh, wat ben ik blij dat we toen ons hart gevolgd hebben en niet naar een andere school gegaan zijn om weg te zijn. Want Janne had een leuk schooljaar, met een toffe juf. Ze leest als de besten en ook op andere gebieden is er geen enkel probleem. Zelf voor zwemmen kreeg ze een prima rapport, ook al zwemt ze nog niet alleen. Het is niet zo’n waterratten en bovendien ontbreekt het haar aan drijfkracht volgens de juf. Ze ziet dat wel vaker, bij kleine fréle kindjes, dat die niet genoeg drijfkracht hebben en dat zij harder moeten werken dan andere kindjes om alleen te zwemmen. Als ze dan ook nog wat te weinig lef hebben, zoals Janne, dan duurt dat wat langer. Maar ze heeft een prima techniek, dus ze kreeg zowat al haar sterren. Dus voorlopig smijten we ons niet op de privé zwemlessen, maar we wachten wat af, het zal vanzelf wel komen. En volgend jaar krijgt ze opnieuw wekelijks zwemles op school.

Sien, die had ook een heel leuk jaar bij een toffe juf. Ze had er een paar hele leuke vriendjes en ik kreeg vooral de indruk dat ze er veel liedjes leerden, want zingen dat dat kind doet. En is er iets leuker dan vrolijk zingende kindjes?

Twee toffe juffen, dat verdient een cadeautje. Voor elk een vinktas met een ingekleurde tekening op een stukje stof. Janne die “juf loes” schreef, ik die dat overstikte. Mooie samenwerking tussen kindjes en mama. En de Vinktas, da’s volgens mij een ideale juffentas.

Maar toch begon het in de loop van het schooljaar te knagen bij ons en besloten we ons kans te wagen bij Meldjeaan. En zo kregen we een plaatsje voor Janne bij het Trappenhuis, onze voorkeurschool van bij het begin eigenlijk. En kort daarna kwam er ook een plaatsje vrij voor Sientje in het Trappenhuis, ideaal dus, ze konden allebei veranderen. Behalve dat we moeten afscheid nemen van een paar toffe kindjes/ouders/juffen. Maar bon, die zullen er op de nieuwe school ook wel zijn hé. En we houden uiteraard contact met de leuke vriendjes/ouders/juffen. En nog eens: geen klachten over de oude school, we kiezen gewoon voor een project dat ons meer ligt.

De kindjes waren al een paar maand ingelicht en in die zin dus goed voorbereid. Afgelopen woensdag mocht Janne een halve dag naar haar nieuwe school gaan en Sien een uurtje, onder begeleiding van mij. Ik kwam nog maar toe of lezeres-zorgcoördinator Ilse stelde zich al voor aan mij en toonde me nog eens de weg. Janne moest efkes wennen, maar na een halve dag was ze echt super enthousiast. Ze had al vriendinnen, waaronder Lili, de dochter van Stien, die ook bij haar in de klas zit. En de liefde was precies wederzijds te zien aan de tekening die Lili die middag voor Janne maakte :-). Janne wou eigenlijk gewoon meteen blijven. En anders dan gewoonlijk, vertelde ze deze keer echt honderduit. Komt goed dus.

Sientje, altijd verlegen in situaties die ze nog niet meteen kan inschatten zat eerst op mijn schoot vastgekluisterd. Maar ze mochten kiezen wat ze deden en Sien koos voor bellen blazen. Aan iedere klas in die school is een behoorlijk groot terras (dat vind ik dus een zaligheid hé) dus Sien stond in de zon bellen te blazen op het terras. Om een beetje later het speelgoed te wassen in een bak zodat het proper zou zijn voor het volgende schooljaar. Ze stond te lachen voor zot en ik moest al mijn best doen om haar nog mee te krijgen naar huis. Komt ook goed dus.

Wat meteen onze laatste twijfels en ongerustheden wegneemt. Het komt allemaal goed! Maar eerst: tijd voor vakantie!

De luiewijven testen eten, drinken en lekker ruiken (Part I)

(Ik ging opnieuw op LWW ofte Luiewijvenweekend. Sofie deed een emotionele oproep om ons te sponsoren en daar kwam nogal massaal reactie op. In overeenstemming met Sofinesse neem ik deze post over, want we hebben de meningen verzameld en samengelegd, en twee keer iets anders schrijven over hetzelfde is nogal moeilijk)

De ‘lui’ kreeg dit jaar een iets andere betekenis, want voor een keer moest er ook gewerkt worden op ons luiewijvenweekend. Al die sponsors verwachten natuurlijk een gedetailleerd verslag van al hun giften. Geen probleem voor het professionele testpanel: 8 vrouwen tussen 30 en 40, allemaal met kinders, allemaal fabulous, allemaal wassend en etend op regelmatige basis. Het ideale testpubliek dus!

We hadden maar liefst drie badkamers in ons vakantieverblijf, die waren alle drie gevuld met smeersel voor lijf en haar. We hadden evengoed drie keukens, met drie goedgevulde frigo’s. En acht fantastische vrouwen om dit alles te testen. Een topcombinatie.

Danone

We hadden drie aaneengrenzende huisjes, waarvan eentje de Danone-frigo had. Zij hadden namelijk zoveel gerief meegegeven dat we het bijna niet in één koelkast kregen. Er waren heel wat dingen die ons geweldig konden bekoren, anderen dan weer iets minder.

Danonefrigo

De toppers waren absoluut de Greek volle yoghurt natuur (waar B. heerlijke tatziki mee gemaakt heeft) en de Roeryoghurt (waar iedereen enthousiast over was). De Activia vezels muesli was best lekker, maar heeft ons mij niet bepaald een vlotter darmtransit bezorgd. De Breakfast-yoghurt was ons een beetje onduidelijk. We kregen de natuurversie, want die bestaat ook met aardbei en mango. Te lopend om te gebruiken als yoghurt, niet lekker genoeg als drinkyoghurt. En volgens sommigen ook veel te gesuikerd. Ik heb het een dag later in mijn puree gegooid, omdat ik geen melk meer had. Dat gaf een lekker zure smaak aan het geheel. Over de Danio Cheescake kunnen we ook kort zijn. Goed gevonden, maar echte cheesecake is veel lekkerder. En niet eens zoveel meer caloriën.

Maar dat we met smaak heel veel yoghurt gegeten hebben. Woo-oow.

Aveve

Aveve had ons wat Cakes in a Cup meegegeven. Daarin zit een zakje, een kopje, instructies en de belofte van een moelleux. Ik weet het, ongeveer het moeilijkste dessert ever. Wij konden dan ook niet wachten om ermee aan de slag te gaan. Onze eerste poging was – zacht uitgedrukt – mislukt. We maakten ons al zorgen hoe we dat aan Aveve gingen uitleggen. Maar een goed afgestelde microgolf is blijkbaar belangrijk, dus we hebben het daarna nog eens geprobeerd. We dachten het ook beter te weten en hebben daarom drie variaties gemaakt: met water (zoals op de instructies), met melk (waarvan wij dachten dat het beter ging zijn) en met yoghurt (experimentje!). Twee vrouwen hebben zich op het klaarmaken gestort, de rest mocht blind proeven. (De hamsters zaten er ter herkenning).

chcoladehamsters

Water werd werd een duidelijke winnaar, maar de andere twee waren toch ook niet slecht. Het is geen topmoelleux, maar het gaat goed binnen. Bovendien is het heel spannend om te maken én krijg je er een mooi kopje bij. Bepaalde luiewijven hebben het daarna nog losgelaten op hun kroost als vieruurtje, groot succes. En schoon taskes, bonus!

cakeinacup

Vitaplus-brood

We hebben ook een weekend lang geen brood moeten kopen. We hadden namelijk zes vita-plusbroden meegekregen, die zelfs op zondagochtend nog altijd lekker smaakten. Voor een brood is drie dagen een redelijk bejaarde leeftijd, maar het was echt nog lekker. Bovendien vol granen en goed donker. De acht wijven waren unaniem: topbrood. Vrij duur bij de bakker, maar omdat je er zo lang van kan eten, zijn geld waard.

Fructis en Le Petit Marseillais

Via The Insiders hadden we een grote doos met staaltjes Fructis (voor het haar) en Le Petit Marseillais (voor het lijf) gekregen. Ik zou graag overlopen van enthousiasme, but not. We waren al sceptisch tegenover Fructis, maar helaas bleken onze vooroordelen ook te kloppen. Geen topper voor je hoofdhuid. Lees: jeuk. Lees ook: Hoe hard je ook wrijft op je hoofd, je hebt niet het gevoel dat het proper wordt.

fructispakket

Le Petit Marseillais is dan weer goed gerief, maar de geur moet je aanstaan. Wij liepen niet zot van lavendel, maar wel van de groene en witte. Ook een voordeel: je kan die bus perfect ondersteboven zetten. Ideaal voor het laatste restje!

petit
Dermalex

Ook Dermalex heeft ons een mooi pakketje bezorgd, met allemaal omega 6-producten met teunisbloemolie (wadde?). Een doos met staaltjes waar bijna om gevochten werd, want er was net niet genoeg voor iedereen. Vooral de doucholie was zeer populair (zo zalig om daarmee te douchen!), net als de bodylotion. Hier en daar commentaar dat die niet goed uitsmeerde, maar de truc is gewoon om zuinig te zijn. Dan gaat het perfect. Ik ben zelf niet wild van de geur, maar wel van het effect. Het doet zijn werk – “intensief herstel van de natuurlijke hydratie van de huid + jeukstillend + kalmerend” – prima. Het is ook niet dat ie stinkt, eigenlijk vrij neutraal. Maar ik ben wel een bodylotion mens, ik ruik gewoon graag lekker (wie niet?). De prijs liegt er natuurlijk niet om, het is alleen te verkrijgen bij de apotheker. Maar eerlijk is eerlijk, goed gerief.

Dermalexpakket

Conclusie

Voila, ons eerlijk en rechtvaardige oordeel. Er komt trouwens nog! Binnenkort nog een recensie over A Taste Affair (hmmm!), Nivea (zotte doos, ik ben fan!) en Duvel (dat zal voor de andere wijven zijn, want ik drink nog altijd niet.)

Met vriendelijke groeten van het leukste testpanel on earth.

500 km lopen: mei

113 km gelopen in mei. Een evenaring van maart. Niet meer, wat gerust gekund had als ik na de 20 kilometer van Brussel iets meer gelopen had. Maar bon, 113 kilometer per maand, ik vind dat best OK hoor.

Net geen 12 uur gelopen is dat ook, in 11 trainingen.

Snelheid gaat er wel weer iets op vooruit. Benieuwd of ik ooit eens op het gemak aan 10 kilometer per uur zou kunnen lopen.

LopenMei

Totaal na 5 maanden: 464 km. Ik kan alvast verklappen dat ik de 500 km gehaald heb :-)

Niet gezwommen, het is er weer niet van gekomen. Maar in juni ben ik wel al eens geweest!

Gewicht: status quo

Voor deze maand: opnieuw zwemmen, maar geen record lopen. Geen wedstrijden meer voorlopig en dat heb ik wel nodig om gemotiveerd te blijven. De Midzomernachtrun lukt helaas niet. Ik denk over de 20 kilometer van Brussel in het najaar en ik ben al zeker ingeschreven voor de Brugge Urban trail op 19 oktober. Ondertussen trainen we gewoon voort en dan gaan we eens beginnen met het 12 weken-schema van het UZ volledig te volgen. Benieuwd wat dat gaat brengen.

Pinksterweekend

Heerlijk weekendje hoor.

Het begon met een avondje West-Vlaamse vrouwen die mochten komen Alpronista doen bij mij. Het concept: ge krijgt twee megazakken eten geleverd van Alpro, een fiche met het menu en de recepten voor die avond, en ge maakt dat samen klaar.

Er is natuurlijk geen Alpro-politie en omdat ik die reepjes niet zo geschikt vind om in een quiche te draaien, gingen wij helemaal freestyle met een wrapke. Lekker.

Zaterdag begon met een keisnel vaderdagmomentje. Wegens dat de oudste dochter vertrok naar Disneyland (daar leest u ongetwijfeld nog meer over) en wij gingen naar Plopsaland.

We hadden zon verwacht, we kregen regen. We hadden een superactieve Sien verwacht, maar tegen de middag was ze al toe aan een dutje.


De regen ging over en ruimde plaats voor zon en warmte en we hadden alsnog een heerlijke dag, met een Sien in volle form.

Echt druk was het niet, het aanschuiven viel best mee eigenlijk. Op het einde hebben we gewoon zelfs drie keer na mekaar de Draak gedaan omdat er niemand stond te wachten. En op het warmste van de dag Mayaland bezoeken was ook een topidee. Geen kans op zonneslag en geen wachtrijen.

Op zondag was er het verjaardagsfeestje van mijn metekindje Emelie. Ze was op haar verjaardag op haar nieuwe fiets tegen haar neus gegaan, tja.

En maandag was lekker rustig. Begonnen met een looptrainingske en een ontbijtje op het terras.

Om dan samen met Ilse en Mira de Colmar te gaan uittesten.

Nog!

Verkiezingsdag: loopdag, teldag.

Stadsloop 5 km en gaan tellen, dat gingen we combineren.

Ik moest me ongelooflijk haasten om te gaan lopen maar, kwam toch tijdig aan de start. Normaal gezien start ik comfortabel achterin, start op mijn gemak en steek de hele wedstrijd mensen voorbij. Maar omdat ik moest gaan tellen ging ik eens vooraan starten.

Waardoor ik dus héél snel startte, mijn motor opblies en 5 km aan een stuk afgezien heb. Echt geen leuke afstand eigenlijk, dat is echt 5 km alles geven, geen tijd om te genieten, bleh. Enfin, misschien wel eens goed dat ik eens in het rood moest gaan, want op mijn trainingen ben ik dat niet gewoon. En dju toch, als ik nu eens het parcours bekeken had op voorhand had ik geweten dat we eigenlijk heel dicht aan ons huis passeerden en had mijn mama met de kindjes komen supporteren. Enfin, bijten en gaan, op 27:54 was ik binnen. Ik deed ooit beter (26:15) maar toen was ik tien jaar jonger en deed ik eigenlijk enkel korte afstanden (begin loopcarrière). Maar een 5 km wedstrijd, ik ga dat dus niet te vaak meer doen hé. Geef mij maar een comfortabele tien of 20 km :-)

Snel de fiets op en door naar het telbureau een paar km verder. Elz en Veerle hadden er eigenlijk niet op gerekend dat ik daar op tijd ging zijn. OK, ik was een opvallende verschijning in het telbureau in loopoutfit en knalrood gezicht. Maar een opfrisbeurt later en een ander tenueke zag ik er al iets beter uit. OK ja, het was spijtig dat ik mijn reserveschoenen vergeten was waardoor ik de hele dag in jurkje en loopschoenen heb gezeten. Niet echt stijlvol.

Een goed bureau wij. Iedereen was aanwezig, we hebben er twee naar huis gestuurd die echt dankbaar waren dat ze mochten gaan. En dan hebben we er nog twee naar huis gestuurd die echt wilden blijven, maar ze mochten niet want de effectieven (wij) hadden voorrang. Haha, al dat gedoe over te weinig gemotiveerde mensen, die zaten allemaal bij ons jong :-)

Tellen dan. Hoe gaat dat?
Ge krijgt drie pakken stemmen, van drie verschillende stembureaus. Als ge geluk hebt, zoals in ons geval, dan heb je die meteen en kan je meteen aan het werk. Mijn collega had minder geluk en heeft anderhalf uur gewacht op de eerste pak.

Als ge slim zijt, dan telt ge die eerst per pak na. Op dat pak staat een aantal, maar ge kunt maar beter zeker zijn dat dat aantal klopt. Bij twee van de drie pakken was dat zo, één pak hebben we een keer of vier, vijf nageteld en dat klopte niet. Zou komen omdat er in de stembureaus niet nageteld wordt maar dat het cijfer door een berekening komt. Maar dat weet ik dus niet zeker.
Enfin, dan heb je dus uw totaal aantal biljetten. De pakken moeten nu door mekaar gesmeten worden, want de pakken komen uit drie verschillende buurten en ge moogt dat niet kunnen zien.

Biljetten openvouwen en op stapel leggen per partij. Stapels tellen. Cijfers optellen en als dat overeenkomt met uw totaal dan moogt ge bingo roepen. Van den eerste keer prijs, wiew!

Per partij vier stapels maken: één met enkel lijststemmen, één met voorkeurstemmen op effectieven, één met voorkeurstemmen op effectieven en opvolgers en één met voorkeurstemmen op opvolgers. Zeide nog mee? Samen tellen, als dat klopt met het totaal per partij moogt ge alweer bingo roepen.

Dan voorkeurstemmen tellen. Daarvoor zet ge u best met twee. De ene leest de nummerkes voor van de kandidaten, de andere trekt streepkes. Handig als ge met twee zijt, kunt ge mekaar in de gaten houden, want dat is soms goed opletten. Doorloop uw drie laatste stapelkes. Daar kunt ge wel niet op natellen, dus gewoon goed opletten met twee.

Bon en dan zijt ge in principe klaar. Ha neen, toch niet, ge moet nog wat lijsten invullen (voorzitter doet dat maar kan hulp gebruiken) en ge moet de stemformulieren per pakske in grote papieren/enveloppen steken. Voorzitter gaat naar beneden, wat goedkeuring en al, ze komen met grote zakken alle formulieren halen en ge moogt vertrekken.

Bij ons was dat al om 19 uur ja, net op tijd om nog iets te gaan eten en een terraske te doen. Ja, met loopschoenen aan onder een kleedje ja. Ik wou nog naar de bijeenkomst van de partij gaan, maar in die outfit durfde ik dat dus niet :-)

En neen, het is niet ons schuld dat het tellen zo lang geduurd heeft in Gent. Wij waren snel én nauwkeurig! Als alle bureaus waren geweest gelijk het onze hadden ze tegen 22 uur de volledige uitslag gehad.

En verder: de uitslag in ons verkiezingsbureau, ik zou die eigenlijk wel nationaal gewild hebben. Maar ik weet niet of ik die zo luid mag zeggen.

20 km van Brussel 2014

De Twintig km van Brussel. Er was/is weer veel rond te doen. Ik hem hem gelopen. Goed getraind en medisch gescreend. Genoeg water gedronken ervoor en tijdens. Zo heel veel meer kan een mens niet doen zeker?

Ik liep samen met Sofie Bracke, mijn loopmaatje van de Midzomernachtsrun van vorig jaar. Niet dat we ooit samen trainen (moeten we anders misschien wel eens doen, gezellig) maar we hebben ongeveer hetzelfde tempo, dus dat is wel leuk voor zo’n lange wedstrijd.
We vertrokken op ons gemakske en heel ontspannen vanuit het laatste vak, dus het was al bijna half elf tegen dat we konden starten. Maar dat geeft niks, we genoten van de sfeer en van het zonneke. Dat is toch wel een groot verschil met vroeger, toen was ik echt super nerveus voor iedere wedstrijd. Nu is dat gewoon een gezonde spanning.

We gingen gewoon om hem uit te lopen, tijd was van ondergeschikt belang. Sofie droomde stiekem wel van een tijd onder de twee uur want ze had de tien km gelopen in de Haven in 57 minuten, dus dat moest wel haalbaar zijn. Alleen was dat vlak, groot verschil met Brussel. Ik heb haar dus uitgebreid gewaarschuwd dat ze daar beter niet te veel op hoopte :-)

Ik liep ontspannen, hield soms zelf wat in om bij Sofie te blijven. Een paar keer heb ik haar gelost, want raar genoeg had zij het lastig bij de afdalingen. Bij de klimmetjes beende ze me dan weer bij. Kilometer na kilometer, de wedstrijd vloog voorbij vond ik zelf. Drinken, druivesuiker, drinken. Water bijhouden, niet wegsmijten want met die warmte kwam het altijd goed van pas. Ik had altijd nog overschot, behalve in de laatste klim misschien. We waren daar zowat de enigen die nog liepen, had ik soms de indruk. In de laatste km ben ik nog efkes doorgegaan en zo ben ik nog even voor Sofie geëindigd. In een tijd van 2:07:55. Niet onder de twee uur, maar dat had ik nu ook eens echt niet verwacht zie. Ter vergelijking: in 2006 liep ik 02:12:04, in 2005 liep ik 2:21:18. Ik word dus beter met de jaren kunnen we wel zeggen. Wie weet duik ik ooit wel eens onder die magische twee uur!

Een paar bedenkingen over heel de kwestie:

  • Om te beginnen: super erg voor die jongeman die gestorven is. Amper 28, tiende deelname. Ik veronderstel dus dat hij wel getraind was en meer liep dan één keer per jaar de 20 km van Brussel. Misschien had ie een afwijking, misschien niet, enfin: het kan iedereen overkomen, vrees ik. Net zoals iedereen kan verongelukken met de auto, volgens mij is dat niet zoveel meer risico.
  • Wat mij betreft mogen ze medische screenings verplicht maken. Dat is minder uitgebreid dan de test die ik gedaan heb. Maar toch, dan ga je er misschien wel een paar uithalen die daar beter niet kunnen aan beginnen. En misschien ga je er ook de last-minutes die meedoen voor een weddenschap of zo wel uithalen. De drempel zal hoger zijn, en daardoor misschien minder deelnames, maar behalve de organisatoren zal niemand dat echt erg vinden, denk ik.
  • Heel wat mensen onderschatten de 20 km van Brussel. En overschatten zichzelf. Ze denken dat wel even rustig af te haspelen. Maar zo gaat het dus niet. Veel volk op het parcours, en geen meter vlak. Dat is zwaar. Gecombineerd met niet/te weinig drinken en de hitte… Tja, ik kon ook op voorhand voorspellen dat er veel afgevoerd zouden worden.
  • Heel populair momenteel: doen alsof lopen ongezond is. Omdat er één dode gevallen is op 40.000 lopers. Dat er iedere dag doden vallen door obesitas en roken, daar kraait geen haan naar, want dat is minder rechtstreeks. Lopen is sport, en sport is nog altijd een zeer goede manier om gezond te leven en obesitas tegen te gaan. Als je altijd traag en op het gemak loopt is het al helemaal geen probleem. Die wedstrijden kunnen wel gevaarlijk zijn. Maar ja, die wedstrijden, ik vind dat toch ook leuk, iets om naar toe te leven en naar toe te trainen. Ik blijf erbij dat niet lopen (bewegen) ongezonder is dan wel lopen.
  • En ik vond het zelfs zo leuk dat ik zwaar overweeg om in oktober opnieuw mee te doen aan de halve marathon van Brussel. Of misschien wel een vlakke halve marathon in Gent, maar daarvoor wacht ik het programma van Gentloopt nog af.

    BrusselDiploma

    Wijs grafiekske… Tempo, hoogte en hartslag op één grafiekske!

    grafiekBrussel

    500 km per jaar: april

    Bon, ik had het precies een beetje voorspeld in mijn vorige post, maar in april gingen de prestaties dus een beetje achteruit.

    lopenapril2

    Dat was een beetje te verwachten want iedere dag sporten, dat is toch wel hoog gegrepen en moeilijk vol te houden met een gezin en een 70% job. Maar bon, slecht kunnen we het nog niet noemen. Vooral de andere sporten schoten er bij in: zwemmen: 0 keer (erg ja, ik weet het) en figuurtraining (2 keer). Vooral het zwemmen wil ik hernemen. Figuurtraining wat minder want als je wat in vorm bent is het daar iets te gemakkelijk.

    Focus op het lopen: ik ging 12 keer lopen, goed voor 111 kilometer. Dat is amper twee kilometer minder dan in maart dus heel slecht kunnen we dat niet noemen. In totaal zitten we voor 2014 al op 352 kilometer en daarmee hebben we het record van 2013 (318 kilometer) al ruimschoots overschreden.

    Mijn gemiddelde snelheid ging er ferm op vooruit: 9,4 km/u (tempo: 6’23″) tov net geen 9 km/u (tempo 6’4″0) in maart. We moeten daar niet flauw over doen: dat ligt grotendeels aan de Bike & Run op de Havenloop. Ik liep daar 10 kilometer aan een tempo van 5,24 per kilometer dus dat zal mijn gemiddelde wel wat vooruit helpen. Maar bon.

    LopenApril

    Gewicht: status quo. Niks af, niks bij. Spijtig, maar het is mijn eigen schuld :-)

    Samenvatting: niet dramatisch, maar kan beter. Blijven lopen gelijk ik bezig ben, maar één keer per week gaan zwemmen is de ambitie.

    Vooruitblik op Brussel: ik heb redelijk goed getraind, vind ik. Ik zou beter kunnen als ik eens het volledig schema van het UZ zou kunnen afwerken, maar dat kreeg ik nu te laat. Een uitdaging voor een volgende keer. Ondertussen train ik meer volgens het schema, wat me wel al een pijnlijk heupgewricht oplevert. De laatste trainingen heb ik dus maar op mijn oude, gezapige tempo afgewerkt. Geen moment voor een blessure nu. Op extrasportief vlak zou mijn voorbereiding nog veel beter kunnen. Een heel zwaar weekend voor de 20 kilometer van Brussel, ahum. En niet genoeg gelet op eten en drinken de laatste weken. Maar bon. We proberen uit te lopen en niet meer dan dat.

    Duim voor mij!

    Ga eens tellen met uw vriendinnen.

    Allez jong, echt, ik snap dat niet, hé. Een goedkope vlucht boeken om toch maar niet te moeten gaan bijzitten. Oké, gaan bijzitten, tellen, dat is misschien niet het tofste tijdverdrijf dat ik kan bedenken voor een zondagmiddag, maar zo erg is dat nu toch ook niet weer.

    Ik heb al een paar keer geteld. Zelfs op de dag dat ik zelf op de lijst stond. Eigenlijk vind ik dat best vreemd, dat ze kandidaten, die op de lijst staan dus, oproepen. Maar bon.

    Wat ik wel een spijtige zaak vind, momenteel is het zo: je wordt ALTIJD opgeroepen of je wordt NOOIT opgeroepen. Hoe dat gaat: volledig willekeurig. Ik ben ambtenaar en een aantal collega’s moeten gaan, een aantal niet. Volledig willekeurig, geen systeem in te vinden. Maar steeds hetzelfde verhaal: altijd opgeroepen worden of nooit. Ik ben bij de soort die altijd wordt opgeroepen.

    Veel mensen geven aan dat ze wel willen gaan tellen, maar nog nooit opgeroepen zijn. Je kan je vrijwillig opgeven, maar voor de meeste mensen is dat dan weer een stap te ver. In die zin vind ik het voorstel van Milquet wel goed: niet meer dan twee keer bijzitten.

    Dit jaar hebben we het anders aangepakt. Op Facebook kwamen we tot de vaststelling dat we met een aantal vriendinnen zijn die moeten gaan tellen. We hebben op ons roze kaartje geschreven dat we graag samen zouden zitten in het telbureau. Gewoon voor de lol eigenlijk, we hadden nu eigenlijk nooit gedacht dat ze onze vraag serieus zouden nemen.

    Maar de hoofdkantonvoorzitter was ons goedgezind. En we kregen allemaal een brief dat we ons moesten aanbieden aan hetzelfde telbureau. Het zijn nog zo’n kwaaie niet daar.

    Het gaat plezant zijn dit keer. En de dag erna krijg ik verlof, ha! Alleen spijtig dat ik de Stadsloop niet kan doen. Of zou het haalbaar zijn om om 14 uur de 5 km te lopen en om 15 uur me aan te melden aan het telbureau 2 km verder?

    Ode aan Freecycle

    Kent ge dat gevoel? Dat ge een hoop gerief hebt waar ge niks meer kunt mee doen. Dat ge gebruikt hebt, maar nu heb je het niet meer nodig en het ligt in uwe weg. Of het is een beetje kapot, maar niet helemaal, maar aangezien ge het niet meer nodig hebt, herstel je het niet maar breng je het naar het containerpark. Zonde toch eigenlijk, want ge weet dat sommige mensen daar wel nog iets zouden mee zijn. Maar begin maar eens rond te vragen. Of ge weet dat er mensen zijn die het niet breed hebben, die daar wel blij mee zouden zijn. Bovendien is dat niet echt duurzaam, gerief dat nog perfect bruikbaar is naar het recyclagepark brengen. Zonde toch ook, dat daar dan niks meer van gebruikt wordt.

    Enfin ja, mijn probleem is opgelost. Ik heb Freecycle Gent leren kennen, een openbare Facebook-groep met meer dan 10.000 leden.

    FREECYCLE GENT is een weggeef”winkel”.
    Als je op zoek ben naar iets of hebt zelf iets te geef van ijskasten tot potloden waar je niets meer mee kan doen, kan je het hier plaatsen.
    Het is dus niet de bedoeling om te: ruilen/verkopen/kopen, daar bestaan al genoeg pagina’s voor. ’t Is hier allemaal voor de niette, noppes, njenté

    Eerste test: in ons vorig huis hadden we op ons dakterras enorm veel potten staan. Die zijn allemaal mee verhuisd en bovendien had de vorige eigenaar ook nog aardig wat potten laten staan. Veel te veel potten dus want nu ook een heel stuk gras. Vaak niet de mooiste potten, dus het idee was om ze weg te smijten. Ik nam een slordige foto, smeet die in de groep en… mijn Facebook stond, euh, roodgloeiend. Binnen de twee uur waren al mijn potten weg. Studenten vaak, die ook wat willen moestuinieren maar geen geld hebben voor potten. Jonge koppels ook, die nog maar net samenwoonden. Ik was content dat ik hen daarmee een plezier mee kon doen.

    Ook weggegeven: een speeltuigje en een airco, jawel. Dingen die ik van vrienden had gekregen. Ik ben van oordeel dat als ik het zelf gekregen heb dat ik het daarna niet moet gaan verkopen. We konden geen van beiden gebruiken, vrienden en familie waren niet geïnteresseerd. Op de airco kreeg ik maar liefst meer dan 100 reacties! Dan maken de meeste eigenaars er een loting van.

    Nog weggegeven: stoelen, spiegels, boeken. Allemaal voor de voor niets, ja. Het zijn ook allemaal dingen waar je amper geld zou voor krijgen, maar waar je wel nog iemand plezier kunt mee doen.

    In de plaats gekregen: ik heb één keer een loting gewonnen (we waren met twee) en ik heb het dan afgestaan aan de andere omdat ik er niet om kon gaan, haha. En er had ook iemand verse rozemarijn mee voor mij en iemand een doosje met eitjes, in ruil voor iets wat ze van mij krijgen. Maar dat hoeft niet en dat is zeker niet de bedoeling.

    Ik gooi niet alles op Freecycle trouwens. Kinderkleren die ik niet meer kan verkopen, gaan naar Babynest. Een ander deel probeer ik nog te verkopen, maar ge steekt daar toch veel tijd en energie in.

    Ik heb ook al heel leuke oproepen zien verschijnen op Freecycle. Zoals die van die jongen die een platte autobatterij had ergens in Gent en een ander die hem dan gaan redden is met startkabel. Of nu van een blind meisje dat wil gaan sporten en mensen zoekt die haar willen begeleiden. Dan ziet ge dat het nog niet allemaal verkeerd gaat in deze maatschappij. :-)

    Ja, ik ben helemaal fan van Freecycle. Ik vraag me af of recyclageparken daar iets van merken, van die groepen. Dat er minder gerief weggegooid wordt en meer gerief herbruikt wordt. Ik heb alleszins zelf al een beurt of twee, drie uitgespaard door mijn gerief gewoon aan huis te laten ophalen, super handig is dat. En vooral: ik word heel erg gelukkig van iets weg te geven. Ik ben iemand die bijna nog liever cadeautjes koopt dan ze te krijgen.

    O, en als ge niet van Gent zijt: er bestaat misschien wel een Freecycle in uw buurt: Leuven en Eeklo hebben er zeker en vast ook ééntje!