Weer vertrokken

Gisteren drie rondjes gelopen. Had maar een weekje wat minder gedaan en voelde het toch al serieus. Heb gewoon op het gevoel gelopen en de hartslagmeter eens niet gevolgd. Maar dan zit ik altijd boven mijn waarden. Zou eigenlijk mijn maximale hartslag eens deftig moeten laten opmeten, want nu heb ik altijd het gevoel dat ik onder mijn tempo loop.
De teen deed geen pijn, misschien ook dankzij het “hoedje” dat ik meekreeg van de pedicure. Aan de andere kant wel weer bleinen (grr, wanneer geraak ik daar vanaf?) en dus vertrek ik de volgende keer met mijn voeten vol compeed!
Sjee, nog geen twee maanden aan het lopen en ik lijk al een complete ziekenboeg! :-)

Pedicure

Dankzij de hele lieve pedicure is mijn teenprobleem opgelost. Er zat een gigantische blaar onder mijn teennagel die alsmaar groter werd doordat het vocht niet wegkon. Logisch dus dat het hoe langer hoe meer pijn deed. Toen ze een gaatje in die nagel boorde voelde ik de druk in mijn teen echt afnemen. De pedicure was behoorlijk onder de indruk van de hoeveelheid vocht dat er uitkwam! Het was zelf zo erg dat een tweede gaatje boren nodig was. Dat boren deed overigens echt geen pijn. Nu heb ik een blauwe teennagel met twee gaatjes in, maar nagenoeg geen pijn meer! En vanmiddag herneem ik mijn trainingen en ik heb het echt nodig! (beetje afreageren)

Actie!

Ik heb dus actie ondernomen om die pijnlijke teen van me zo vlug mogelijk pijnloos te krijgen, zodanig dat ik snel weer optimaal kan verder trainen.
Eerste actie: met mijn schoenen teruggegaan naar de winkel. De verkoper zei dat hij het probleem kon verhelpen. Hoe weet ik ook niet. Alleszins, ik mag vanavond mijn schoen halen. Maar daarmee was de pijn nog niet over natuurlijk.
Tweede actie: met dank aan Ruthje, die me op het idee bracht. Ik heb contact opgenomen met een pedicure. En dat was al niet simpel: van de 20 die in de Gouden Gids stonden heb ik er zeker 10 gebeld. De één deed geen pedicure meer, de andere was op pensioen, een aantal namen simpelweg niet op en nog een ander aantal had de eerste week geen tijd voor me. Gelukkig belde er gisterenavond een héle lieve mevrouw terug en ik mag vanavond om half zes gaan. Volgens mijn uitleg dacht ze dat een gaatje boren in de nagel nodig zou zijn om de druk te verlichten. Brrr, ik krijg al kippenvel als ik er aan denk. Maar bon, het is blijkbaar nodig. Mijn nagel begint trouwens pas vandaag wat blauw te worden, nooit gedacht dat dat zo lang kon duren!
Geen lopen voor mij dus vandaag, maar ik ga dat compenseren met een uitgebreide fietstocht vanavond. En hopelijk kan ik zondag terug lopen!
Zo moet ik dus ook wel de stratenloop in Ruddervoorde aan mij voorbij laten gaan. Jammer!

Geplette teen

Nou heb ik precies toch wel iets overgehouden van Torhout. Een geplette teen, althans, zo voelt ie aan. Het lijkt wel of een deel van die nagel gewoon losgekomen is. Gewoon wandelen doet al pijn, ik wandel dan vaak al een beetje op de ene kant van mijn voet. Daarom had ik mijn trainingen wat uitgesteld, maar vandaag wou ik toch weer gaan trainen, ook al was het nog niet beter. Iedere keer dat ik mijn voet neerzette een pijnscheut in mijn teen. Nou, dan hou je het na twee rondjes voor bekeken, hoor. En toen merkte ik dat ik een spier een beetje overbelast had omdat ik te veel op de zijkant van mijn voet loop… Hopelijk gaat dit snel over… Ga vanavond een bezoekje brengen aan de schoenenverkoper, want volgens mij ligt dit dus aan mijn schoenen, he.
En amai, er komt hier weinig volk langs tegenwoordig? Ik zal misschien een grotere stunt moeten uithalen?

42 kilometer wandelen

42 kilometer wandelen is toch wel veel! Eigenlijk ging het goed tot op pakweg 37 kilometer, maar de laatste 5 kilometer ging het licht uit! Mijn kuiten ontploften zowaar. Van mijn blaren heb ik helemaal geen last gehad, dus dat was een meevaller. In totaal hebben we er 8,5 uur over gedaan, wat ik toch wel lang vond. We hebben immers nooit echt gerust en steeds stevig doorgestapt. Als je na 42 km helemaal kapot toekomt en je ziet dan zo’n ultraloper toekomen die er net 100 kilometer opzitten heeft, dan durf je wel niet meer te zeggen dat je zo kapot bent! :-) En mijn respect voor Marathonlopers is alleen maar toegenomen!
Verder is wandelen een hele andere beweging dan lopen. Af en toe hebben we een stukje gelopen, gewoon om onze spieren te ontspannen! Ach ja, en als je zoiets meedoet, moet je zeker niets plannen op zaterdag, want dan zit normaal bewegen er niet in en dan moet je vooral ook slapen! (om half acht ‘s morgens pas in bed!)
Maar het was een hele beleving, zeker voor herhaling vatbaar. Hoewel die 100 van Bornem nog wel wat te hoog gegrepen zijn, dat zal voor een ander jaar zijn!

Blaren

Mijn planning is deze week wat veranderd, maar dat wil niet zeggen verminderd.
Zondag heb ik een toerke gedaan rond de Watersportbaan. Maar de jogging van vrijdag zat nog wat in de benen alleszins. Daarom heb ik op maandag niet gelopen, op dinsdag en donderdag wel. Vanmiddag waren de benen heel goed, maar de voeten niet. Die staan namelijk vol blaren van mijn leuke zomerschoentjes. Na drie rondjes heb ik het dus voor bekeken gehouden, het plan is immers om morgen 42 km te wandelen in Torhout! (www.nvv.be). En ik wou mijn voetjes toch nog een beetje sparen! Gelukkig is er Compeed!
N.b.: dit zijn mijn voeten niet!

Hartslag

Nu heb ik een vraagje. Mijn maximale hartslag is volgens een formule die ik ergens gevonden heb 190. Maar nu heb ik vrijdag, na mijn sprintje op de jogging een hartslag opgetekend van 198. Moet ik me nu zorgen maken en dringend naar de dokter gaan? Of moet ik mijn maximale hartslag aanpassen in mijn berekeningen?

Warandejogging

Vrijdag heb ik meegedaan aan de Warandejogging in Lovendegem. Ik was al een beetje moe toen ik er aankwam want ik had er al 12 kilometer fietsen met zware tegenwind opzitten. Maar bon, een beetje zenuwachtig heb ik me toch ingeschreven. Er was gelukkig redelijk wat volk dat meedeed. Je kon kiezen voor 1, 2 of 3 rondjes, elk rondje is goed voor 4,25 km. Uiteraard heb ik slechts één rondje gedaan.
Helemaal in het begin was er een klein beetje opstropping, maar dat duurde niet lang. Het parcours vond ik heel mooi, wel zeer afgewisseld van ondergrond waardoor het telkens een beetje aanpassen was. Ik heb me onmiddellijk vastgehaakt aan twee dames die een beetje het tempo hadden dat ik wilde lopen. Achter ons kwamen er nog twee en dat was het dan. Na een km of twee voegde er zich een heer bij ons die last had van krampen.
Eigenlijk liep ik wel sneller dan mijn hartslagmeter toe zou laten, maar daar heb ik voor één keertje niet op gelet. Voor mezelf kon ik het tempo gemakkelijk aan. Nu ja, geen tien kilometer maar die 4 was goed haalbaar. Op het eind heb ik nog een sprintje ingezet (daar vind ik steeds nog een tweede adem voor) en zo heb ik die twee dames en nog twee andere lopers ingehaald. Zo eindigde ik in een tijd van 27:32, goed voor een gemiddelde van 9,2 km per uur. Sneller dan ik normaal doe, maar voor een “wedstrijd” kan dat wel zeker?
Daarna nog 12 kilometer, met meewind, naar huis gebold. Ik was best tevreden met deze duatlon! :-)
Straks ga ik nog een loopje doen, maar ik moet eerst nog een bolleke gaan kleuren!

Warmte

Eigenlijk heb ik geen last van de warmte. Ik loop dan bijna in een trance. Da’s dan ook één van de weinige keren dat ik zweet want ik ben niet zo’n zweter. Ben vanmiddag dus twee rondjes gaan lopen. Twee maar, want lopen in een park dat omringd is met drukke straten is met dit weer zeker niet gezond, als je hoort van die onzonconcentraties en die vervuiling.
Waar ik wel last van heb als het zo warm is, is van airconditioning. Waarom haalt iedereen die over airconditioning beschikt het in zijn hoofd om de knop op 20 graden te zetten? Terwijl het buiten 30 graden is? En terwijl men in de winter de verwarming op 22 graden zet? Mijn luchtwegen zijn niet goed bestand tegen die grote temperatuurschommelingen. En da’s wel stom, want in de winter ben ik nooit verkouden, nooit ziek. Maar als er dan een hittegolf is dan loop ik te hoesten, te niezen en vooral te snotteren. Nu heb ik al weer een verschrikkelijk droge keel en heb dus de hele tijd water bij de hand. Gelukkig hebben we op het werk geen airco, maar op de trein kan ik er echt niet aan ontsnappen… Nog mensen die hier last van hebben?

Schoenen!

Eindelijk is het zo ver! Ik heb die schoenen! Na nog wat twijfelen heb ik gisteren de knoop doorgehakt en ben ik die schoenen gaan kopen. Duur wel, maar ik hoop er lang en gezond mee te lopen. Deze ochtend ben ik ze gaan testen. Een toerke watersportbaan. Voor de eerste keer met hartslagmeter (waardoor mijn tempo wat gematigder is) en met de goeie schoenen. Omdat ik dus op mijn hartslag let heb ik er nu net geen 35 minuten over gedaan wat langer is dan de vorige keren. Maar toen had ik ook geen chrono, dus kon het niet op één minuut precies zeggen. Ben er best tevreden mee. De schoenen voelden wel goed aan, hoewel ik naar het einde een beetje last kreeg maar dat heb ik altijd bij nieuwe schoenen en het warme weer zal daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben!