In de vakantie is het altijd iets moeilijker om te lopen me dunkt. Mijn leven is dan nog onregelmatiger en onvoorspelbaarder dan gewoonlijk. Maar toch al een beetje gelopen namelijk op 24 dec (60 min). Daarna iets minder maar gisteren en vandaag toch een half uurtje gelopen. De rest zal voor volgend jaar zijn.

Onder het motto “het moet niet steeds over lopen gaan”: verder gedaan deze vakantie:

Mijn broer geholpen met een traiteurdienstje. Mijn broer is kok en dit jaar heeft het hele gezin mijn broer geholpen op Kerstdag en op tweede Kerstdag. Het was best wel fijn eigenlijk!

Naar de immotheker geweest en goed nieuws gekregen en meteen besloten dat we onze badkamer ook gaan laten vernieuwen.

Trouwkleedjes gaan passen. Het kan zowaar een nieuwe hobby worden, ik vond dat echt wel fijn. De jurk op de foto neem ik zeker niet, mijn toekomstige wil namelijk liever geen bloemen op mijn jurk. Jammer dat ik weer een dure smaak heb.

Ferm onder de indruk geweest (en nog) van de beelden uit Azië. Vrienden van ons waren net terug uit Phi-Phi Island en toonden ons gisteren wat zowat de laatste foto’s moeten geweest zijn van het onbeschadigde paradijselijke eiland.
Lopers, laat jullie hart spreken en geef uw bijdrage: 000-000012-12.

Maar toch allemaal een prettig eindejaar en een fantastisch 2005!

Gisteren voor het eerst sinds lang nog eens gaan lopen met Sofie. Over de middag in het Warandepark. In de regen en wind, maar eens we aan het lopen waren viel het best wel mee. Héél op het gemak 35 minuutjes gelopen. Heel tof. We hebben ons voorgenomen om dat terug één keer per week te doen.

Wel jammer dat we geen douches in het gebouw hebben. Ik ben hier al een tijdje over aan het communiceren met onze gebouwverantwoordelijke, maar het ziet er niet goed uit. Aangezien we eind 2006 uit dit gebouw zouden wegtrekken zijn ze niet meer van plan om in douches te investeren voor dit gebouw. Er zijn eigenlijk wel douches, maar die zijn voorbehouden voor het personeel van het restaurant, daar mag de gewone ambtenaar niet komen. Ondertussen fungeren Sofie en ik wel zo’n beetje als aanspreekpunt voor alle would-be-sporters-als-er-douches-zouden-zijn. Waarschijnlijk heeft het er mee te maken dat wij met onze sportieve tenuekes door de gang durven flaneren. We overwegen een enquete. Misschien heeft Vervotte nog wat geld over voor ons voor een knappe design-douche?

Verder ben ik gisteren voor het eerst in mijn leven in Mechelen geweest. Vond het een hele mooie stad, ik ga zeker nog eens terugkeren overdag en met wat meer tijd! We hebben er een leuk toneelstukje gezien: De Kale Zangeres. Leukste zin: “ge neemt ne cirkel, ge aait er over en hij wordt vicieus!”. Ja, het was nogal een absurd stukje…

Blog een beetje bijgewerkt en alweer een nieuwe blog van een vriendje: Nagila!
Verder twee links van de twee dingen waar ik naast mijn werk en lopen nogal veel mee bezig ben: comedy. Ik heb nog een theaterbureauke na mijn uren: Frappant vzw. Als je ooit een stand-up comedian, cabaretier, impro-theater, grappig muziekgroepje of lollige presentator nodig hebt: één adres: Frappant vzw. Voila, nu heb ik eindelijk eens een beetje reclame gemaakt voor eigen winkel.
De Lunatics zijn een hele maffe bende improvisatiespelers. Allemaal vriendjes, eigenlijk.

Ik was misschien wat kritisch over mijn resultaten. Maar ondertussen staan de resultaten online en kan ik het al wat relativeren.

Ik was 135 ste op 32:45, Dirk eindigde 2 sec achter mij. Op 186 deelnemers dus zéker niet laatste!

In mijn categorie bekeken eindigde ik zelf 8ste. Dus zowaar een top tien plaats! Op 17 deelneemsters, OK, ja, ik geef toe… Maar toch, ik loop slechts een dik half jaar dus ben daar content genoeg mee!

Dus wie weet, als ik goed voorttrain, en er de kleinere joggings uitpik, kan ik misschien ook eens een podiumplaats halen, zoals Rutje! :-) Maar daarvoor moest ik in deze wedstrijden nog zo’n 7 minuten sneller lopen… Mmmm…. Blijven trainen! :-)

Vrijdag heb ik dat laatste stukje gelopen voor wat het was. Het was zo aan het gieten in Gent dat ik er de zin niet echt van inzag.

Zondag dan Kerstloop. Een prachtige dag om te lopen. Geen vriestemperaturen, zonnetje scheen mooi. Je kan in december moeilijk een betere dag vinden om te lopen.

Mooi op tijd vertrokken richting Stekene en heel gemakkelijk gevonden. De organisatie had echt haar best gedaan en overal pijltjes gezet. Zelden meegemaakt! We waren er al bij al vrij vroeg, dus op het gemak omkleden en richting inschrijving. Ook dat ging heel vlot, ondanks het vele volk dat er zou meedoen. Er waren verschillende afstanden: 1 km voor de kindjes, dan 3 km, 6 km of 12 km. Wij voor de zes dus.

Beetje opgewarmd, beetje nerveus staan worden. Ik vroeg me uiteraard weer af wat ik daar stond te doen, waarom ik mezelf dat allemaal aandoe. Niet dat ik er dan ooit aan denk om niet te starten hoor. Vind me alleen een beetje gek op dat moment.

Dan de start. Zoals altijd, beetje hectisch, iedereen zoekt zijn plaatsje uit in de eerste 500 meter, daarbij krijg je wel eens een elleboogstoot van een boomlange kerel. Na 500 meter heeft iedereen zijn plaatsje echt gevonden en dan kan je weer op je eigen tempo verder gaan.

Ondanks dat het niet echt koud was (4 graden) had ik al snel last van een behoorlijk zware ademhaling. Alsof ik moeite heb om zuurstof uit de lucht te halen als het iets kouder is en ik iets dieper moet gaan. Tegen het eind van de wedstrijd zou mijn luchtpijp dan ook weer in brand staan en daar heb je dan de rest van de avond last van.

Ik had het sowieso erg lastig tijdens de wedstrijd. De lastigste van de vier die ik tot nog toe mee deed. Het parcours bestond uit twee toerkes van drie kilometer en als Dirk er niet geweest was had ik er misschien de brui aan gegeven na drie kilometer. Hoewel. Opgeven staat niet echt in mijn woordenboek.

Parcours was niet zo bijzonder. Ofwel had ik het zo lastig dat ik het niet echt gezien had. Sowieso, die kasseikes vond ik er te veel aan. Maar bon, we klagen niet. Overal op het parcours stonden er talloze vrijwilligers de weg aan te duiden en te supporteren. Met dank aan al die vrijwilligers, bij deze.

Ik gaf Dirk meerdere keren aan dat hij me mocht lossen. Toch wel niet eerlijk hoor, mannen moeten veel korter trainer om veel meer te kunnen. Maar Dirk bleef bij me, hij had precies geen zin om alleen verder te lopen. Op het eind gaf hij zelf aan dat er nog een paar lopers ons wilden inhalen. Dat wou ik niet laten gebeuren, dus sprintje getrokken en voor Dirk over de streep gegaan. Dat was eigenlijk ook niet echt eerlijk, Dirk had voor me moeten eindigen want hij had me de hele tijd op sleeptouw genomen.

Over de lijn gegaan op 32:50, geen supertijd maar bon, we zijn er geraakt. En we waren niet laatste. De uitslag is nog niet te vinden op het internet geloof ik. Toch goed voor bijna 11 km/u. Niet slecht ook eigenlijk.

Daarna onze “prijs” opgehaald. Ik heb gekozen voor de zak snoep, die ik vanmorgen aan mijn collega’s geschonken heb.

Dirk was wildenthousiast over het wedstrijdje en wil nu zowat om de 14 dagen een wedstrijdje meepikken. Volgende op de agenda is Watervliet (8/01). Als het niet vriest. Want één ding is zeker: koud weer is niet geschikt voor mij op toptijden te lopen. Daarvoor mag het graag een 10 à 15 tal graden warmer zijn! Daarom heb ik voor mezelf een beetje uitgemaakt: als het vriest loop ik geen wedstrijdjes. Als het boven het nulpunt is wel.

De billen zijn nu al twee dagen stijf, ondanks dat we goed gestreched hebben. Trappen zijn te vermijden, gelukkig zijn er in Brussel veel roltrappen. Helaas gaan die meestal naar boven, terwijl naar beneden gaan veel pijnlijker is. Maar goed, we weten weer dat we spieren in onze billen hebben, en niet alleen vet.

Nog leuk om te vermelden. We hadden eigenlijk geen supporters mee. Maar gisteren zat ik toevallig in een opleiding (de meest nutteloze ook) en het meisje naast me bleek aan het parcours in Stekene te wonen. Ze had alle lopers zien passeren en gedacht dat die wel gek waren. Nou, post factum hadden we dus toch een supporter!

Woensdag een aardig toertje gedaan van 40 minuten, dan vlug de douche in en de canneloni’s klaar gemaakt. Mijn volk was weer razend enthousiast. Het recept volgt Koen, al is de foto iets wat ik van internet gehaald heb…

Vanavond ga ik een kort toerke doen van 20 minuutjes of zo. En dan hopen dat het zondag een beetje lukt allemaal! Vorig jaar was de laatste binnen op 39 minuten, dus het moet zeker haalbaar zijn om niet laatste te eindigen!

Maandag gaan lopen en het feit dat ik vertrokken ben vond ik al héél dapper van mezelf. De trein had een dik half uur vertraging door een “persoonsongeval”, zoals een zelfmoord bij de NMBS omschreven wordt. Het was bitter koud en ik had wel 1000 excuses om niet te vertrekken. Maar ik ben toch vertrokken. Voor slechts 25 minuutjes, maar beter dan niets natuurlijk.

Plan was dat ik op dinsdag terug ging lopen maar drie dagen na elkaar was me toch van het goede teveel, dus heb ik gisteren alvast wat voorbereidingen gedaan. Vanavond komen er vrienden bij ons eten, en ik heb alvast de tafel gezet en wat voorbereidend werk gedaan voor het eten. Vegetarische canneloni op het menu, mijn specialiteit. Dus is er vanavond tijd om een half uurtje te gaan lopen. Ik ga dan vrijdag nog kort eens de beentjes loslopen zoals dat heet en zondag moeten we er staan.

Met Dirk heb ik al een taktiek afgesproken. In het begin blijven we samen en zien we wel. We hebben toch ongeveer hetzelfde tempo. Als we zien dat we niet laatste zullen eindigen gaan we elk ons eigenste tempo lopen en gaan we ervoor. Indien we de rode lantaarns zijn gaan we samen rode lantaarn zijn. Minder genant. Want ik vrees er toch wel voor hoor, denk dat er in de winter minder amauteurs tussenlopen, zeker nadat ik het verhaal van Joerie zijn vrouw hoorde…

Het weer gaat omslaan. In plaats van mist en vrieskou komt er wind en regen. En toch ben ik daar blij om. Ik loop liever in de regen dan in de mist. En door de wind kan de vervuiling wegtrekken. En die vrieskou vind ik eerlijk gezegd ook maar niets om in te lopen. Raar hoe je als loper plots andere weertypes leuk vind.

Donderdagmorgen vroeg opgestaan want we hadden een vlucht te halen in Charleroi om 9.05u. We bleven slapen bij vrienden in Grimbergen en we waren mooi op tijd aan de luchthaven. Toch iets anders dan Zaventem. Goed ingecheckt en zo en dan om 8.25u, net voordat we zouden gaan instappen weerklonk een stem door de intercom: “wegens het slechte weer is de vlucht naar Milaan geannuleerd.” Geen vertragingen, gewoon afgeschaft. En toegegeven, de lucht zat potdicht. Je zag geen 20 meter ver door de mist. Het vliegtuig dat onderweg was moest landen in Luik. En wij zaten vast in Charleroi.

Ryanair kon ons naar Rome brengen, in de late namiddag. Of via Brussel naar Parijs naar Milaan. Alleszins, we zouden de hele dag onderweg zijn én een hele som extra kwijt zijn aan het vervoer. Met een verbouwing en een trouw in het verschiet zagen we dat beiden niet zitten en hebben we het weekend dus maar geannuleerd. Ryanair betaalde netjes alles terug, geen probleem. Maar dus terug naar Gent. Beetje dingen doen die we al lang moesten doen maar steeds uitstelden.

Zo ging ik om te beginnen gaan lopen. Thuisgekomen en schoenen aan. Maar ook hier gooide de mist roet in het eten. Houdt de mist de vervuiling vast? Is mist lastiger voor de ademhaling? Alleszins, na 10 minuten stond mijn luchtpijp in brand. Alsof ik net een hele pak Gauloise gerookt had en ik wéét hoe dat voelt. Het kon toch niet dat mijn conditie al volledig om zeep was na amper een week niet gelopen te hebben? Of was het de vermoeidheid wegens veel te weinig slaap? Na 10 minuten stond ik terug thuis en ik heb nog minstens een half uur doorgehoest en gerocheld.

Ik had hier dus wel een beetje een schrik van opgedaan. Het hele weekend heb ik lopen denken dat lopen bij bijna-vriestemperaturen niet aan mij besteed was. Dat ik in de winter op zoek moest naar een saaie loopband of zo. Da’s een reden waarom ik dit weekend niet meer gelopen heb.

Een andere reden was een boek. Da Vinci Code. Ik had dat boek gekocht omwille van de talrijke goede kritieken maar vooral omdat het over het Laatste Avondmaal gaat, een schilderij van Da Vinci dat we in Milaan zouden gaan bezoeken. Geen Milaan, maar dat boek heeft dus een belangrijk deel van mijn weekend ingepalmd. 430 blz, donderdagavond begonnen, vanmiddag uitgelezen. Niet mijn beste boek ooit, maar het minste dat je er kunt van zeggen is wel dat het een meeslepend boek is.

Vanmiddag was het boek uit en onmiddellijk daarna mijn loopschoenen aangetrokken. Wintervrees was ongegrond want 40 minuutjes lekker gelopen, nergens last van. Ergens doet me dat blijkbaar goed eens een week, anderhalve week niet lopen. Daarna ben ik altijd weer extra gemotiveerd. Ondertussen loop ik wel met fleece hoofdband en handschoentjes, samen gekocht voor 10 euro. Soms ben ik geen snob. Hooguit een gadgetfreak misschien. En ik zal wel blij zijn als mijn Nike Runnersokjes arriveren. :-)

Volgend weekend Stekene (6 km). Het zal moeilijk worden om Dirk bij te houden. Hij liep vandaag de 5 km in 27 min en als je weet dat mijn PR op die afstand 26:15 is… En mijn voorbereiding is nu ook niet echt optimaal…

Ik weet niet wat het allemaal is maar ik slaag er niet meer in om te gaan lopen.

Vrijdag kon ik gaan eten bij Ilse en dat vond ik een leuker idee dan te gaan lopen. Zaterdag was ik bijzonder moe van de avond ervoor. Zondag was druk druk met een vriendin van vroeger. Maandagavond moest ik de bloemetjes planten die ik van die vriendin gekregen had en daarna kwis (we zijn derde geworden). Gisterenavond moest ik strijken en valiezen inpakken. En vanavond blijf ik logeren bij een vriend van ons want morgen vertrekken we héél vroeg richting Milaan voor vier dagen. Daar wordt er sowieso ook niet gelopen. Ge ziet, voor alle dagen een excuus…

Maandagvoormiddag neem ik misschien verlof en ga dan lopen. Dan volgende week woensdag nog eens. En de zondag erna loop ik mee in Stekene (6 km). Benieuwd hoe me dat zal vergaan…

Maar eerst: la bella italica! Ciao!

Gisteren heel kort gelopen. Een dik half uurtje. Met Dirk en met allebei een hele zware ademhaling. Lag dit aan de kou (5 graden)? Of lag dat aan de luchtvervuiling? Momenteel hangt er blijkbaar weer vervuiling in de lucht.

Kijk, als niet-roker (gestopt sedert 2.5 jaar) vind ik het niet erg dat ze momenteel een klopjacht houden op de rokers. Ik hou er ook niet van van in berookte ruimtes te zitten. Hoewel de hetze toch een beetje overdreven aan het worden is. Maar van de smog die er in de steden hangt door het enorme autoverkeer, daar wordt veel minder werk van gemaakt. Als fietser/voetganger/loper heb ik daar bijzonder veel last van. Ik gebruik slechts heel sporadisch de auto.

Daarom vind ik dat iedere niet-roker die voor iedere keer dat hij afstanden moet rijden minder dan 5 km de auto neemt ipv de fiets geen recht van spreken heeft. Hij richt evenveel schade aan aan mijn longen dan de gemiddelde roker op café. Hetzelfde voor iedereen die de auto neemt naar het werk terwijl het openbaar vervoer vaak perfect mogelijk is en meestal sneller. Dan kunnen mijn longskes ook langer meegaan!

Voila, het moest er eens uit! :-)