Gisteren was er de 10 miles Antwerpen. Ondanks alle voorspellingen was het
schitterend weer en dat bracht een hoop volk tot ginder! Inschrijven ging gelukkig vlot, een laatste plasje voor de wedstrijd duurde iets langer wegens de ongelooflijk lange wachtrijen. Maar tijdig aan de start geraakt. Nou ja, aan de start… We stonden zo’n 200 meter verder ongeveer. Wel geweldig om te zien, drommen mensen die staan te wachten om te vertrekken.
Ergens in de verte klonk een startschot om 15.00u. Niet dat we daardoor meteen weg waren. Het duurde welgeteld nog 2’42” vooraleer we aan de echte start waren. Ik heb mijn chrono daar pas ingedrukt. In het begin was het zeer traag lopen, want voorbijsteken was quasi onmogelijk. Maar op het gemakske starten is wel aangewezen en dat kon de zenuwen bij mij direct weer wat bedwingen!
Een eerste kippevelmoment was bij het binnenlopen van de Waaslandtunnel. Al dat volk dat aan twee kanten van de tunnel staat te brullen… Echt geweldig. De Waaslandtunnel was ook super. De lopers die begonnen te roepen en te zingen voor het echo-effect. Nog leuker werd het als de eerste lopers al begonnen terug te komen. Ze kregen van de lopers een waanzinnig applaus en aanmoedigingen. Moet voor hen toch ook wel echt geweldig geweest zijn denk ik. En voor ons ook. Supersfeer!
Heb de hele tijd echt mijn eigen tempo gelopen omdat ik van bij het begin wat vermoeide benen had. Vergezeld door Dirk, die veel sneller kon maar die het allemaal wel best gezellig vond. Vooraleer we het goed en wel beseften waren we halverwege. Waanzinnig leuk, want door het goede weer stond er overal héél veel volk. Op de Groenplaats, de Grote Markt, de Meir. Echt leuk! Minder leuk was dat de bekertjes water aan het Stadhuis bijna op waren toen wij er passeerden. Er waren nog een paar bekertjes maar ze lieten de lopers al volop drinken van grote twee-literflessen water. Ik hoop dat de laatsten nog drinken hadden.
Vanaf de 10 kilometer begonnen de lopers te vallen gelijk vliegen. Veel ongeoefende lopers doen hier aan mee en de eerste 10 kilometer lukken dan nog wel, maar daarna gaat het licht vaak uit. Wandelen, stukje lopen, wandelen. Ze halen u twee, drie keer in en omgekeerd en dan zie je ze niet meer terug. Want ik maak er een erezaak van om niet te wandelen.
Dan de tweede keer Waaslandtunnel. Had daar verschrikkelijke verhalen van gehoord, maar vond dat dat allemaal best meeviel. Serieus tempo lopend naar beneden, en dan naar boven op het gemakske. We waren toen al aan 11 km ongeveer en Dirk ging er toen alleen voor. Heeft dan de laatste 5 km massa’s volk voorbijgestoken en is geëindigd in 1u42min ongeveer (-2:42 aan de start is eigenijl 1:39 of zo). Toen ik uit de Waaslandtunnel kwam hoorde ik plots: “Allez Lien, go!”. Vree tof, bleek er een collega van me afgekomen te zijn. Vorig jaar had zij meegelopen en ze wist dat ik ging meedoen. Vond da echt super!
En dan de laatste kilometers. De laatste 2 km had ik last van mijn linkerknie, zal die helling geweest zijn. Alleszins, nu niks last meer, dus zal wel meevallen. De laatste km ben ik er nog een hoop voorbijgespurt, de laatste paar 100 meter vergezeld door Dirk die een eindje teruggekeerd was. Mijn netto-tijd was 1:45:50. De officiële uitslag zal wel een minuut of drie meer aangeven. Geen supertijd, maar gewoon kalm uitgelopen. Medailleke in ontvangst genomen en druivesuiker en trots gelijk iets naar huis gekeerd.
Toch ontgoocheld in Teletekst en Sporza, want gisterenavond vruchteloos gezocht naar een winnaar, maar niks te vinden. Heb het mijne vent (die van dienst was) goed ingepeperd, maar ja, Luik-Bastenaken-Luik en de voetbal waren weer veel belangrijker. Nochthans, de eersten zijn gearriveerd voor 16u, en dan was de koers er nog lang niet. En in de week voor Antwerpen hadden ze er wel al artikels opgezet naar aanleiding van de 10 Miles Antwerpen. Teletekst is wakker geworden en heeft het er vandaag wel opgezet, op Sporza nog steeds niks te zien.
Vanmorgen dan maar eens rondgesnold op het internet en gezien dat Rik Ceulemans gewonnen heeft. In 47:53, dus exact een uurtje sneller dan mij!
Ook ontdekt dat Dirk en ik niet de enige Stax’ers waren in Antwerpen. Nathalie Devos deed mee aan de short run (5 km) en heeft die zelf gewonnen. Proficiat, Nathalie!
Gemiddelde hartslag was 175, wat voor mij zelfs laag is tijdens een wedstrijd. Wel een indrukwekkend maximum van 230. Oftewel tijdens de klim (hoewel ik dat niet zo lastig vond), oftwel interferentie van andere hartslagmeters!
Ruthje heb ik niet gezien, heb wel het Roparun-tentje gezien aan de start maar daarin niemand die ik als Ruthje kon herkennen. Was je er, Ruthje?
En om te besluiten: Antwerp 10 miles was de tofste wedstrijd die ik tot nog toe meegelopen heb. Tot volgend jaar!