Enkele foto’s, met dank aan Jos! Meer foto’s zijn hier te zien.

Km 1: duwen, geduwd worden, plaats zoeken, lopen, stoppen, … Maar na een minuut of vier waren we goed vertrokken. Meteen ferm naar beneden om erna naar boven te gaan. Lieve en ik hadden afgesproken om rustig te starten want de weg was nog lang en het weer verschrikkelijk warm.

Km3: de eerste waterpost gepasseerd en was Lieve al meteen bijna kwijt. Gelukkig had zij me in de gaten en weer verder. Een beetje verder tikte er iemand op mijn schouder. Of ik Loperke Lena kende. Uiteraard! Niemand minder dan Frank Spencer, de onfortuinlijke marathonloper passeerde me. Amper drie weken geleden geopereerd en nu zijn laatste test voor zijn marathon in Stockholm volgende week. Even kennis gemaakt, elkaar succes gewenst en weer verder.

Km 4: Tunnels. Wat een hitte in die tunnels! De airco stond duidelijk niet op! De eerste tunnel was ontzettend lastig, vooral om er terug uit te komen. De volgende tunnels waren minder lastig.

Km 6: alweer een tikje op mijn schouder. Koen Vansteenkiste, een andere loopblogger. Dadelijk herkenbaar aan zijn bandana. Ook weer even kennis gemaakt en succes wensen. Ja, een Gent.blogt-t-shirt aantrekken was een goed idee!

Km 7: Lieve moest al de hele tijd naar toilet en aangekomen in Terkamerenbos was het hét moment. Ondertussen deed ik een mousse van mijn teen, had dat er rond gedaan omdat die afgescheurde teennagel wat ingroeit, maar ik had meer last van die mousse.

Km 8: Dirk steekt ons voorbij met “zijn broere�. Ook hij is nog in superform. In het bos kunnen we gelukkig veel schaduw vinden, dat kan ons behoeden voor totale oververhitting.
Alle ervaren lopers hadden me gewaarschuwd voor de helling de laatste 3 km van de wedstrijd. Ze hadden er wel niet bijgezegd dat het vol hellingen zat. Bergop, bergaf. Gelukkig weet ik mezelf altijd vrij goed in toom te houden.

Km 10: hoewel de drankvoorziening heel royaal is had ik hier wel behoefte aan drank. Maar dat lag vooral aan de hitte. Ik vervloek de weerdiensten, die er blijkbaar vaak niet in slagen een correcte weersvoorspelling te geven. ’s Morgens op Teletekst: “eerst vrij zonnig maar al snel komt er bewolking�. In Gent was er al bewolking, dus ik had niet verwacht dat het zonnetje nog terug zou komen. Ik prijs mezelf gelukkig omwille van mijn goddelijke ingeving op vrijdagavond: een wit petje kopen. Mensen met donker haar zullen het beamen: zon kan echt hard inbranden op uw bol zonder petje. Zonder petje krijg ik hoofdpijn, zonneslag, …
Lieve krijgt een dipje.

Km 12: Water. Oef. We nemen nu elk een flesje, ik zelf twee. Eentje om dadelijk leeg te drinken en over mij te gieten, ééntje om nog een tijdje mee te zeulen. Water over ons heen gieten bij die temperaturen is beter dan sex, besluiten Lieve en ik.
We krijgen aanmoedigingen van een andere Gentse. Een man heeft zijn tuinslang boven gehaald en trakteert de lopers op een douche. Zo’n mens verdient ook een medaille.

Km 13: we worden verwend. Nu een flesje Extran. Heel lekker drankje. Wel even opletten: dit goedje giet je beter niet over je lichaam! De duizenden lopers voor ons die hun halfvolle flesjes weggooiden en de zon zorgden ervoor dat de komende kilometer een suikertapijt is geworden. Schoenen piepen en kraken, je moet bij iedere stap je schoen opnieuw lostrekken. Dit stuk is twee keer zo zwaar. Lieve kraakt en piept ook. Ze heeft het heel lastig, maar heeft haar vergeten puffer en haar laatste maand veel mee te maken. Ik blijf nog een poosje bij haar.

Km 15: tempo ligt nu iets te traag voor mij. Ik vraag de toestemming aan Lieve of ik alleen verder mag en daar heeft ze geen probleem mee. We spreken af aan de aankomst.

Km 16: de zon verdwijnt eindelijk achter een wolkendek. Veel aangenamer om te lopen. Heb nog massa’s reserves, ik vind het echt een makkie eigenlijk. Ik voel me nog ontzettend fris en had nooit durven denken dat het zo goed zou gaan.

Km 17: de brandweer zorgt voor verkoeling. De gevreesde helling begint. Gewoon blijven hobbelen, geen probleem. De meeste mensen lijken nu te stappen en nu is het dus mijn beurt om de mensen voorbij te gaan.

Km 19: de helling is gedaan! Iedereen had me gezegd dat de laatste 3 km helling waren en dat blijkt dus niet te kloppen! De laatste kilometer is ongeveer de enige vlakke kilometer in het parcours! Ik heb dus nog steeds voldoende reserves en steek een tandje bij. Nu ga ik werkelijk iedereen voorbij want heel veel wandelaars en trage lopers. Aan de kant van het parcours vliegen de ambulances af en aan en om de 50 à 100 meter ligt er een loper tegen de vlakte. Politie schreeuwt om water bij de lopers om de gevelden te verkoelen. Mensen met infuzen, mensen op brancards. Jammer, die mensen sneuvelen werkelijk in het zicht van de aankomst! Hier mag je niet te lang over nadenken. Doorgaan. Ik voel me nog kiplekker.

Ik word nog een laatste keer aangemoedigd door een loper die het verslag wil lezen op gent.blogt. Ik verwijs hem door naar deze blog, want gent.blogt is enkel voor Gentse dingen natuurlijk. Als je dit leest: bedankt voor de aanmoedigingen!

Op het einde nog een bedrieglijk bochtje maar dan zijn we er. Nog fris genoeg om de knapste inscanner uit te kiezen. 2:21:18. Het Rode Kruis staat klaar en scant iedereen of ze nog op hun benen kunnen blijven staan. Na de aankomst hetzelfde slagveld met veel gesneuvelden.

Beetje teleurgesteld over tijd eigenlijk. Ik had gehoopt onder de 2:15 te blijven. Maar ja, toen wist ik nog niet dat het parcours zo heuvelachtig was (niet alleen het eind!) en dat het zo warm zou worden. Beetje teleurgesteld ook omdat ik nog veel krachten over heb, had verwacht helemaal uitgeput te zijn maar dat is dus niet zo. Heb een beetje te veel gedoseerd, denk ik.

Lieve komt vier minuten later toe en we vallen elkaar in de armen! Na wat gezoek vinden we de rest van de club terug.

Op zaterdagavond een spaghetti-avond bij Katrien. Heerlijke spaghetti gegeten met de andere 20 kilometerlopers. Een fantastisch initiatief! Ik had gewoon te veel gegeten en ben dan ook wat vroeger naar huis gegaan. Ook omdat de zenuwen begonnen op te komen.

Rustig in de zetel gezeten erna. Gekeken naar de Koningin Elisabethwedstrijd en onze Belg zien schitteren. Althans, het eerste deel, want de rest van de tijd lag ik heerlijk te ronken in de zetel. Tegen de proclamatie (half 2) was ik weer klaarwakker, schitterende beelden. Al bij al sliep ik dus vrij laat maar ik had ervoor al mijn slaapje gehad dus.

Zondagmorgen, 9 uur, lekker geslapen, opstaan. Uitgebreid de tijd genomen om mijn lichaam te verzorgen. Douche, body lotion, voetcrème, … alles moest perfect zijn. Ondertussen ook alles klaarleggen, wat nemen we mee, wat nemen we niet mee.
Nog een laatste portie pasta gegeten. Ik ben dol op pasta, maar na drie dagen pasta ging deze pasta toch met lange tanden naar binnen.
Het weer leek ideaal: bewolkt en fris maar geen regen. Jipie! Om half twaalf naar Lieve gegaan die me nog een banaan in de handen stak en dan naar Marc, waar de rest van de club verzameld was. Dan naar Brussel.

In Brussel aangekomen komen Jos er nog bij en Johan, die in allerlaatste instantie het nummer van Geertje overgenomen had. Een serieus bendeke dus inmiddels.
Terwijl we ons aan het parkje Marie-Louize of zo aan het klaarmaken waren brak de zon in alle hevigheid door en het werd ontzettend warm. Twijfel. Petje op of niet? Zonnecrème? Vergeten natuurlijk, want dat was toch niet nodig? Zal het wel lukken in die zon? Het Ekiden-trauma was nog niet helemaal verwerkt…
Een paar zenuwplasjes in het park later en nog een groepsfoto vertrokken we richting Jubelpark. Massa’s volk natuurlijk, maar alles liep uitstekend. Alles mooi aangeduid, snel ons vak gevonden. Maar ik had ook ervaren begeleiders dus.
De bolero weerklonk, de zon brandde op ons hoofd, ik stond me af te vragen wat ik daar eigenlijk stond te doen. Verstand op nul gezet, want er was geen weg meer terug. Dan het volkslied en dan het kanonschot.

Mijn doel is bereikt: ik heb de 20 kilometer van Brussel gelopen. Ik wou ééns in mijn leven, liefst voor mijnen trouw, de 20 km van Brussel lopen en dat heb ik dus gedaan. Ik mag dus rustig trouwen en de aanleiding voor deze blog vervalt dus.

Maar ik ga der nog niet mee stoppen! Niet met deze blog en niet met lopen.

Later op de dag krijgen jullie een uitgebreider verslagje van mijn heldendaad. :-)

Gisteren naar de sauna geweest. Een beetje vreemd, zegt u, met dat warme weer? Ja, misschien wel, maar:
1. het was al een tijdje afgesproken
2. het was alweer een eeuwigheid geleden dat ik in de sauna was geweest
3. kunnen we al wat wennen aan de tropische temperaturen

En waar in Gent kun je dan beter terecht dan in de Aqua Azul? Eerlijk, ik was er tevoren één keer geweest en was er toen niet zo tevreden over. We waren op een vrijdagavond geweest en het was er overvol. Maar gisteren, op een woensdagavond en met het terrasjesweer was het daar aangenaam kalm. Hooguit een tiental gasten, bijna allemaal mannen, maar daar storen wij (= Liesbet en ik) ons niet aan.

Het gebouw is gewoon adembenemend mooi. Volledig in Art Deco stijl, echt prachtig. Als ik nu zou bouwen, ik zou een Art Deco huis zetten. Mozaieksteentjes kleuren het geheel, dit materiaal komt zeker ook in toekomstige badkamer terecht.
De filosofie vraagt rust en sereniteit, wat het hele gebeuren nog veel indrukwekkender maakt. Luid praten en lawaai maken mag niet, zeker niet in het koude zwembad en het bubbelbad omdat ieder woord daar een weergalmend effect heeft. Wie de regels overtreedt wordt aangemaand tot stilte. Niet altijd even gemakkelijk, want probeer maar eens in een koud bad te plonzen zonder daarbij de nodige kreetjes te slaken.

Rond 21u werden we uitgenodigd in de vochtige finse sauna voor het löyly-ritueel. Een jongedame komt heerlijk geurend water opgieten en zwaait vervolgens met een handdoek zodat de vochtige hete lucht zich verspreid in de cabine. Vervolgens slaat ze die hete lucht met de handdoek nog eens uw richting uit. Ronduit zalig. Tenslotte word je getrakteerd op een ingevroren appelsien- of pompelmoesschijfje. Alweer een nieuwe sensatie.

Afkoelen kun je op de -alweer prachtig ingerichte- binnenkoer. Daar is ook een plonsbadje voorzien en een douche-emmer. Afkoelen kan ook binnen, onder een aantal koude douches of het koude bad binnen. Persoonlijk duik ik het liefst eens in zo’n koud bad. Het is telkens weer even de adem inhouden, gezicht in de juiste plooi proberen houden en die gil in te slikken. Maar het gevoel erna… Dat is weeral onbeschrijflijk! De tinteling in je lichaam, het algemene gevoel van ontspanning… een mens heeft dit af en toe eens nodig.

Er zijn nog andere mogelijkheden in Aqua Azul: massage, zonnebank, Turks stoombad. En ook de salonbar is een bezoekje waard. Je kan er iets drinken aan redelijke prijzen en zijn ook kleine versnaperingen voorzien. Je kan er heerlijk relaxen in een lederen zetel aan de open haard (die gisteren -om begrijpelijke redenen- niet aangestoken was). Wij sloten het geheel af met een lekkere milkshake.

En dan besef je: dit moeten we meer doen. Afspraken worden gemaakt om dit één keer per maand te doen. Plaats en uur geef ik hier liever niet mee. :-)

Een saunabeurt bij Aqua Azul kost 16,5 euro en het moet gezegd worden: het is zijn geld meer dan waard.

Aqua Azul heeft trouwens een hele knappe website die ook linkt naar Gent.blogt.

info:
Sauna Aqua Azul, Drongenhof 2 , 9000 Gent
reservatie:09/225 09 57
e-mail : info@aqua-azul.be

24.999 andere lopers halen samen met mij opgelucht adem, want zondag zou de verfrissing komen na eerst drie dagen te mogen genieten van tropische temperaturen. Pas op, ik ben een fan van tropische temperaturen! Alleen niet om dan 20 km te lopen. Remember Evergem, ik kon toen zelf geen 10 km lopen.

Gisteren nog een laatste training afgewerkt voor Brussel. Allez, vermoedelijk laatste training. Sommigen raden het af om na gisteren nog te trainen, anderen dan weer niet. Uit ervaring weet ik dat ik op zondag makkelijker loop als ik niet te veel getraind (en dus gerust) heb in de week. En lopen in de hitte is misschien niet zo’n goede voorbereiding voor Brussel.

Gisteren een kilometer of acht gelopen.

om een dure trouwring te kopen.

1. Je trouwt maar één keer, althans dat is de bedoeling
2. Je wilt een duurzaam huwelijk, investeer dus in duurzaam materiaal. Kies dus wit goud ipv zilver.
3. Een ring draag je aan je handen. Je kijkt de hele dag door naar je handen. Kies dus iets wat je echt mooi vindt, want je moet er de rest van je leven naar kijken.
4. Voor dingen die echt belangrijk zijn mag je veel geld uitgeven (voor de lopers: schoenen moeten goed zijn, daar mag/moet je veel geld aan hangen. Kledij is minder belangrijk, iets goedkoper kan al eens)
5. De liefde is onbetaalbaar
6. Als je iets goedkoop koopt, merk je niet dat de rest van dat geld op je rekening is blijven staan. Als je iets duur koopt ben al snel vergeten dat dat geld van je rekening is. Dat extra geld mis je al snel niet meer, terwijl dat het geld dat op je rekening blijft staan omdat je iets goedkoop hebt gekocht geen speciale meerwaarde heeft (een beetje een ingewikkelde theorie, idee komt van Lieve, maar ik kon haar volgen)
7. Koop je favoriet en niet je tweede keus, anders ga je er de rest van je leven spijt van hebben.

Met dank aan i., Lieve en Liesbet. Maar vul gerust aan.

Dit weekend nog eens zwaar bezig geweest met de huwelijksvoorbereidingen. De tekst in mekaar zitten knutselen voor de uitnodigingen. De lijst van de genodigden verder samen stellen. De bedoeling was om ferm te schrappen, maar er zijn alleen maar veel namen bijgekomen. We kunnen alleen maar hopen dat er veel mensen op reis zijn dan! :-)

En dan op zoek naar een ring. Ik dacht: eventjes snel een ring gaan kiezen, maar dat bleek dus tegen te vallen. Allez, het is te zeggen. De eerste ring was direct ons volle goesting, wij direct enthousiast. Tot we de prijs zagen. Mijn maag keerde een beetje om. Blijkbaar is wit goud ontzettend duur. Duurder dan geel goud, want wit goud vraagt een bewerking meer. Een zilveren huwelijksring is dan ook weer geen goed idee want zilver is niet zo duurzaam, en uiteindelijk wil je toch ook een duurzaam huwelijk…
Een andere optie was titanium. We vonden die mooi als we die zagen liggen, maar eens aan onze vinger leek het nergens op. Toch maar niet dus.
In totaal vier winkels gedaan en geen ̩̩n ring meer gezien die kon tippen aan de eerste, maar dat was Рhoe kan het ook anders- de duurste.

Gelukkig heb ik toffe vriendinnetjes die me altijd minstens 7 goede redenen kunnen geven om over te gaan tot een aankoop, zelf al is die onverantwoord duur.

Anyway, er is nog niks beslist. Zaterdag is het weer voorbereidingsdag en dan wordt er gekozen. Ik ga geen 17 winkels meer doen.

Vrijdagavond meegegaan naar Lovendegem en 9,5 km gelopen. Ik wou nie voor de 14 km gegaan want ik was ’s middags gaan eten in het beste restaurantje van Brussel en daar de beste spaghetti Putanesca ooit gegeten en daar de lekkerste taart (chocolade en peren) ooit gegeten. Voor de geïnteresseerden: het bewuste restaurantje is Arcadi, op de hoek van de Koningsgalerij. Vlakbij mijn werk en ik kom er minstens één keer per week. (Sofie zal dit allemaal bevestigen). Heel lekker dus, maar het lag allemaal een beetje op mijn maag.
Toch goed vertrokken, uiteraard met Lieve aan mijn zij. Het was hetzelde parcours als een paar weken geleden. Maar gelukkig was het nu minder koud en minder winderig. En we vonden het heel gezellig. We hebben eigenlijk de hele tijd lopen tetteren. Onderweg een stevig buitje gehad maar het was uiteindelijk heel gezellig. Onze tijd was minder fantastisch, maar dat kon ons geen zier schelen eigenlijk.
De kleedkamers erna waren de origineelste ooit. Een kleuterklas! Het was bij mij al geleden van de tijd dat ik zelf kleuter was dat ik nog eens in een kleuterklas was! Geweldig, al die kleine stoeltjes en meubeltjes!

Zondag heb ik niet gelopen, want ik moest nog bekomen van een zwaar trouwfeestje.

En voor volgende zondag dreigt het dus verschrikkelijk warm te worden. Da’s dan de eerste keer dat ik het niet leuk vind dat het goed weer wordt. Ik heb nog een half trauma over van de Ekiden van Evergem en nu dit weer. Een mens traint dan een jaar aan een stuk en dan gaan tropische temperaturen het feestje komen verknallen.

Er bestaat een loopfoto van mij en Lieve! Genomen op de Stadsloop van vorige week. Vind dat ik er nog redelijk opsta. Rood uiteraard, altijd als ik aan het lopen ben en zeker als het redelijk warm is zoals vorige week. Met dank aan Tom de fotograaf!

Dinsdag gaan lopen met Stax, maar de 10 km van de Stadsloop hingen nog in de benen. Bij iedereen zowat, want iedereen was maandag ook wel “vergeten” te stretchen! Gekozen voor een soort intervaltraining op de weg. Ik dwong de andere lopers er eigenlijk toe om af en toe te wandelen, hihi. Maar we zijn eens de totaal andere weg op gelopen richting Gentse Haven. Ook een mooi stukje Gent, hoor! (Misschien moet ik volgend jaar maar eens mee het parcours voor de Stadsloop uitstippelen!)

Vrijdag is er weer een jogging in Lovendegem waar onze club aan meedoet. Ik had tickets voor het toneel, maar aangezien mijn toekomstige een ander trouwfeest improgewijs mag gaan opfleuren had ik de keuze tussen:
* alleen gaan (zielig!)
* iemand zoeken die mee kon gaan (iedereen was al bezet of wou nie mee!)
* beide ticketjes verkopen.
Het is de laatste optie geworden, dus ga ik vrijdag toch nog een joggingske doen. 9.5 of 14 km, dat zijn we nog niet zeker. Gent wordt dan toch niet de laatste wedstrijd voor Brussel.

De uitslagen van de Stadsloop van Gent staan trouwens online. Mijn officiële tijd was trouwens 1:00:48. Ik trek hier gemakshalve 3 minuten van af (het was een hele trage start) dus reken op een kleine 58 minuten. Geen supertijd, maar ja, ik kan niet iedere keer mijn grenzen verleggen en een persoonlijk record maken, hé. Daar was Gent trouwens niet het geschikt voor (mooi, maar bochtig en hobbelig, hé!)

Leuke reacties gekregen op mijn vorige berichtje trouwens. Eéntje van mijn moeke! Mijn moeke leest mee!
En één reactie van Greg Broekmans, van de organisatie van de lopen van ING. Ik had hen een mailtje gestuurd met de links. Er zat ook net een mailtje in mijn mailbox van een collega van Greg met volgende P.S.:

“PS : we zullen bij onze t-shirt leverancier eens navraag doen om vrouwvriendelijke maten te bestellen …:-) ”

en in een volgende mail

“Ik heb al opdracht gegeven om van nu steeds SMALL tshirts te voorzien (zolang de voorraad strekt). ”

Voila, het heeft toch zin om zoiets eens door te geven!