Gisteren nog eens naar het theater geweest. Peter en ik zijn ongelooflijke theaterfans en we hebben elkaar zelf leren kennen door het theater. 8 jaar lang hadden we een abonnement in de Vooruit, maar sedert ze zich steeds meer profileren als Kunstencentrum hebben we afgehaakt. Al dat gedans en experimenteel gedoe is niet aan ons besteed. Er moet daar een podium voor zijn en daar is ook een publiek voor. Maar da’s dus niks voor ons. Theater moet voor mij entertainend zijn, het moet me boeien van begin tot eind.
Voor onze favoriete gezelschappen gezelschappen kunnen we niet meer in Gent terecht (hoe erg!), dus hebben we nu een abonnement in Kortrijk, in de Stadschouwburg. En misschien dat we dit jaar ook eens uitwijken naar NTG.

Daar zijn we gisterenavond naar een eerste voorstellingske geweest van ‘t Arsenaal. “Zullen we het liefde noemen”. Voor ons een indrukwekkende cast: Els Dottermans en Lucas Vandeneynde zijn bij de meeste mensen bekend. Verder ook nog Geert Van Rampelberg, bij ons vooral bekend van zijn rollen bij Olympique Dramatique (een fantastisch gezelschap dat één keer per jaar een productie brengt). Goedele Derick was voor ons een nobele onbekende.

We kregen een stuk te zien dat bij momenten aan Virginia Woolf. Twee koppels en zitten samen en er gebeurt vanalles en nog wat. Misplaatste opmerkingen en verwijten. Humor en drama. En al.
We zagen heel goede acteerprestaties en het stuk boeide van begin tot einde. Theater waarvan ik hou. Ik heb er echt van genoten. Geweldig!

Wil je ook eens gaan kijken? Ik kan het je alleen maar aanraden. Je kan het zowat overal in de Vlaanders zien. (Speellijst) Maar dus niet in Gent. Eeklo en Brugge wel.

De mens achter ons heeft er ook van genoten: hij lag al te slapen vooraleer we binnenkwamen en de lichten uitgingen. Gelukkig was er zijn vrouw die hem een stamp verkocht als hij te luid begon te snurken! :-)

Gisteren heb ik mijn comeback gemaakt in het loopcircuit (ahum!).

“Ach ja, juist, dit was een lopersblog!” denkt u nu ongetwijfeld.

Ja, het was schandalig lang geleden dat ik nog eens gelopen had. Vrijgezellenloop op 18/08 en dan nog eens in Lucca op 7/09.

Maar gisteren had ik zowaar twee mensen die me begeleiden op mijn loopcomeback. Dirk, een van mijn eerste loopmaatjes die de laatste maanden ook niet erg intensief aan het lopen was. En Anneleen, die voor de eerste keer meeging maar al vaak alleen gelopen heeft. We hebben haar meteen een beetje warm gemaakt om eens mee te lopen met Stax. Is zeer zinvol voor haar want ze wil ook wel eens meedoen aan een wedstrijdje en wie weet wel de 20 km van Brussel.

Ongeveer 5 kilometer gelopen, met een telefoonstop op de Keizersbrug, dus in twee keer. Maar het ging wel goed. Niet bijster veel, maar het is weer een begin.

Vandaag een klein beetje stijf maar. Da’s goe, dan weet ik dat ik gesport heb.

Ambitie voor de komende maanden: bezig blijven. Twee keer per week trainen, op dinsdag en op zondagmorgen. En misschien ook eens af en toe iets anders doen. Zwemmen of zo. Ik heb nu eenmaal een badpak gekocht!

En misschien in mei weer de 20 km van Brussel?

Gisterenavond, het mobieltje rinkelt. Meestal neem ik dan op, zo ook gisteren.

Het bleek een dame van Partena-ziekenfonds te zijn, die me duidelijk één en ander wou duidelijk maken. Omdat ik tijd had en wel zin had in een verkoopspraatje (geloof me, da’s meestal niet het geval) ging ik er maar in mee. Ze wist duidelijk niet welk profiel ze aan de lijn had en dat leverde volgend geanimeerd gesprekje op. (Lees meer …)

Zaterdagnacht toch nog de herhaling van de eerste aflevering van Lost kunnen meepikken. Gisteren de tweede aflevering gezien en ik weet nog niet wat ik er moet van denken.

Enerzijds vind ik het concept wel knap, met die feedbacks het leven van de betrokkenen reconstueren. Alleen maar de miserie op dat eiland zou me al snel tegensteken.

Anderzijds hou ik niet zo van die onrealistische TV. Ne verlamde mens zal na een crash niet meteen kunnen wandelen. Anders moeten de dokters maar eens “crashtherapie” proberen of zo.
En ze bouwen heel de tijd spanning op met da raar monster dat daar rond loopt, ook zo’n beest dat nergens bestaat allicht.

Ik zal nog wel eens kijken, maar of ik het ga blijven volgen, daar ben ik nog niet van overtuigd.

En u?

Vandaag doe ik een oproep om uw USB-sticks (en andere hardware) op een veilige manier te verwijderen.

Ge kunt daar namelijk ferm miserie mee hebben als ge dat niet doet. En ik kan het weten want ik heb het meegemaakt.

Heel mijn trouwdatabase naar de knoppen. Alle gegevens, adressen, giften, … alles kwijt. Ondanks alle tips hielp er niets. Oproep op de zoekertjes van het werk gezet. Een vijftal informatici vonden het een ferme uitdaging maar moesten na een aantal uur de strijd staken. Niet te repareren, was hun oordeel.

Een back-up? Dat had ik niet. Ik heb een grenzeloos vertrouwen in de technologie. Nu begin ik te twijfelen of ik van alles op mijn externe geheugenschijf ook een back-up moet hebben. Zo kun je bezig blijven, me dunkt.

Gelukkig was er één reddende engel. Met een gedownload programma’tje kon hij het merendeel van mijn gegevens redden. Een aantal records zijn verdwenen maar ik heb zeker 90% terug. De formulieren en rapporten zijn ook weg maar die maak ik zo weer aan.

Mijn gedacht: ik vind het erg dat iets zo gemakkelijk zo kapot kan gaan. Volgens mij gaan er nog veel mensen mee sukkelen. Vandaar deze post, dan heb ik het gevoel dat ik iets goed gedaan heb vandaag.

Dit weekend was het weer zover. De winter komt er aan en we hebben botten nodig (laarzen om het deftig uit te drukken).

Meestal ben ik te laat als het op die dingen aankomt. Dan ga ik botten kopen op het moment dat het al echt koud is en je ze echt nodig hebt. Da’s dus te laat, want dan hebben ze de helft van de exemplaren al nie meer in uw maat. In mijn geval een dikke 37 of een magere 38.

En dan is er het probleem van de ballonkieten. Een probleem waar menige vrouw mee kampt, zo bleek in de winkel. Je past 10 paar botten en uiteindelijk kunnen er drie paar van dicht. Dan net die exemplaren die je eigenlijk niet graag ziet.

Vrijdag was het hopeloos, maar zaterdag vond ik een stel botten die aan al mijn strenge criteria voldeed. Mijn vent vond ze nog iets te mannelijk, maar i. en co hebben me verzekerd dat venten niks van botten kennen en dat ze erg mooi zijn. Oef!

Nu nog een winterjas, een broek, wat truien en ik kan de winter weer door!

Leuke test, met dank aan i.

Het ziet er goed uit voor mij, ik word 85 jaar (april 2062) en overleef i. hiermee een aantal jaar. Ik ga waarschijnlijk dood aan mijn hoge leeftijd al zit een ongelukje er ook wel in. Ik zou voor het laatste kiezen.

WHY YOU DIE?
56% old age
24% car accident
13% loneliness
5% drowning of the lungs
2% wounds

You have 20671.9 days left on this earth.
You’ve already lived 34% of your life.

Op reis had ik geen tijd om te lopen, doch des te meer om te lezen. Het boekenstokje is dan wel niet bij mij gepasseerd, toch heb ik het hier even over de boeken die ik gelezen heb op reis.

1. “Het Bernini-mysterie:” een ander boek van Dan Brown, vooral bekend van de Da Vinci-code. Persoonlijk vind ik het Bernini-mysterie beter dan de Da Vinci Code. Ik had het boek al eens gelezen maar omdat het zo specifiek over Rome ging nam ik het nog maar eens mee. Vreed leuk, om ter plaatse te gaan kijken waar al die kardinaaltjes op een gruwelijke manier aan hun einde komen.
Het eind van het boek is, net als de Da Vinci Code, volledig fout, maar het was toch leuk om het boek eens te herlezen op de plaats van de misdaad. Het “Juvenalis-dilemma” is trouwens helemaal te slecht voor woorden!

2. “De Vaticaanse Moorden” van David Hewson. Ronduit slecht boek. Slecht geschreven, slecht vertaald (en ik ken niks van vertaling, maar toch had ik het gevoel dat het maar met haken en ogen aan elkaar hing). Het verhaal leek nergens op. Niet kopen. Eigenlijk te zot voor woorden dat ik dat uitgelezen heb. Maar ik lees zowat alle boeken uit waaraan ik begin. Behalve “De kleine vriend” van Donna Tart dan. Dat was echt te slecht.

3. “Het instituut” van Vincent Bijlo. Leuk boekje. Niet meer en niet minder. Aangenaam om te lezen. Het enige boek dat buiten de Rome-categorie viel.

4. “Het Sixtijnse geheim” van Philipp Vandenberg. Laatste in de Rome-categorie. Beetje saai. Teveel pausen en al. Ben er nog niet door en weet eigenlijk niet meer waar ik het boek gelegd heb sedert ik mijn valies uitgepakt heb. Maar ik zal het uitlezen!

Ik heb meteen twee boeken te koop: 2 en 4. Iemand een bod?

Iemand ervaring met corrupte access-bestanden?

Ik zou graag mijn gegeventjes recupereren… Het ding geeft, nog voor het openen, volgende foutmelding:

“De Microsoft-Jet-engine heeft het proces gestopt omdat u en een andere gebruiker dezelfde gegevens proberen te wijzigen.”

Het is nochthans zeker niet door anderen gebruikt, want stond op USB-stick. Waarschijnlijk USB-stick lompweg uitgetrokken terwijl het nog openstond… (weet ik niet meer)

Heb al vanalles geprobeerd. Beetje radeloos.

Iemand?

Vandaag ben zit ik niet achter mijn PC’ke. (Handig, als je kan berichten wanneer berichtjes verschijnen.)

Vandaag is er namelijk de sportdag voor ambtenaren. En dit jaar organiseren ze voor het eerst een jogging. Maar daar doe ik dus, misschien niet tot jullie aller verbazing, niet aan mee. Het is minstens 8 kilometer te lopen en ik denk niet dat ik dat aankan.

Ik ga een beetje wandelen. 12 kilometer of zo. Ook goe.