Ha!

Als jullie dachten dat hier niet meer gelopen werd, dan hebben jullie het mis!

Vanmorgen het clubje gaan vervoegen aan de Blaarmeersen. Het heeft veel geregend de laatste dagen, de 3-leien zal wel niet lukken, dacht ik hoopvol. Een toerke of 2 – 3 rond de Blaarmeersen volstaan wel. Dacht ik. Maar Lieve en Griet dachten er duidelijk anders over. Ondanks mijn gepreutel (Mijn aldi-broek gaat vuil worden! Er zitten gaten in mijn schoenen! Ze zijn niet waterdicht!) sleurden ze me toch mee op de zogenaamde korte toer van 9 kilometer.

Het eerste deel liet ik Griet vertellen over “het fenomeen zieke man”. Iedere vrouw heeft er wel eens mee te maken gehad, zeker? Lastig, zo weet ik uit ervaring. Erger dan zieke kindjes, zo verzekerde Griet me.

Dan had Lieve het over de liefde van haar leven. Sedert kort. Leuk, iedereen geraakt weer aan een lief. Houden zo. Ne mens is niet gemaakt om alleen te zijn, hé. Allez, de meeste mensen niet. Er zijn uitzonderingen.

Lopen en luisteren. En heel de tijd door blijven denken dat ge het niet lastig hebt. Op den duur geloof ik dat dan nog ook.

En een beetje later waren de 9 kilometer gelopen. En probeerden we nieuwe stretchmethoden uit (Twee benen voor de prijs van één! Hang eens in een boom!)

Volgen! Delen!

Eén gedachte over “Ha!”

  1. Een mens is inderdaad niet gemaakt om alleen te blijven. En ook niet om alleen te lopen natuurlijk !

Reacties zijn gesloten.