Gesprek tussen mij en Peter vorige week:
L: “Je zou beter starten met lopen, hé, wil je een beetje voorbereid zijn voor de stadsloop?”
P: “Ja, maar waar moet ik dan gaan lopen?”
L: “Wel, euh, je gaat de deur uit en begint te lopen, hé…”
(ik zie de twijfel in zijn ogen)
“En als ge dat niet ziet zitten: ga naar de Watersportbaan en loop daar een beetje, hé”
P: “en hoe lang is dat dan, de Watersportbaan?”
L: “Ongeveer 5 km”
P: “Dus als ik dat twee keer kan, dan is dat de stadsloop?”
(ik zie de overmoedigheid in zijn ogen)
L: “Jamaar, ik denk niet dat ge dat vandeneerste keer gaat kunnen, hoor”
P: “…”
(ik zie in zijn ogen dat hij dat toch wil proberen)

Op zaterdag is hij naar de Watersportbaan geweest. Hij heeft één volledige toer gelopen, weliswaar met twee keer een minuutje wandelen. Of zo. Hem kennende zal hij ook veel te snel willen lopen hebben. Maar goed, een start!

Sedertdien niets meer. Of toch! Dinsdag is hij om nieuwe schoenen geweest. Niet in een gespecialiseerde runnerswinkel, maar wel in een gewone sportwinkel waar ze ook wel wat advies geven. Hij heeft mooie Nike Bowerman Structure Triax mee. Voor amper 40 euro. Nu moet ie ze enkel nog gebruiken…

Gisteren gaan lopen. Mooi weer, niet te warm, droog.
Eens een andere toer gedaan. Via Bijlokekaai naar de Watersportbaan om dan terug te keren langs de Nieuwe Wandeling en de Coupure. Het ging best goed eigenlijk. Leuk, eens een andere toer lopen.

Alleen voelde ik ter hoogte van de Nieuwe Wandeling plots iets heel hard in mijn rug duwen. Geen ontsnapte gedetineerde, of geen accidenten. Maar een grote lelijke hond kwam tegen mij gelopen. Beet hij? Of botste hij? Ik weet het niet. Ik schrok me rot en haalde toen mijn topsnelheid van 18 km/uur. Tot wat een mens niet in staat is als ie loopt! Da was wel maar 5 meter hoor. Het beestje had gelukkig niet de bedoeling om ons in stukjes te verscheuren. Een beetje verder wandelen en aan de overkant van de straat gaan lopen hield het viervoetertje op afstand. Van een baasjes was geen spoor. Waarschijnlijk een achtergelaten stumperd. Die honger had en een stuk van mijn billen wou.

Kijk, ik ben dol op hondjes en andere beestjes. Maar niet als ik aan het lopen ben. Zeer wantrouwig tegenover hondjes dan. Zeker sedert ik eens gezien heb hoe zo’n beestje aan de leiband eens beet in Eric zijn dij. En gisteren zal mijn vertrouwen niet meteen doen toenemen. Ik loop met een grote bocht om die beestjes. En als dat niet kan dan wandel ik even. Maar die van gisteren viel me in de rug aan, de lafaard.

Hondjes reageren raar op lopende mensen. En baasjes beseffen dat niet altijd. “De mijne doet dat niet”, zie je ze denken en ” de mijne mag los lopen, die doet niks”. Nope. Tot er een horde lopers passeert, dan veranderen hun schoothondjes in bloeddorstige monsters. Ok, ik geef toe, ik overdrijf hier een beetje. Maar baasjes, hou uw hond aan de leiband, graag.

Toch 11,8 km gelopen.

Del.icio.us ken ik nu ook, met dank aan de deskundige uitleg van i.

Nu nog een banner maken die op wat lijkt en we zijn er bijna. Als er iemand kandidaat is…

Snel van lay-out veranderd, ik was mijne vorige een beetje beu.

De kleine aanpassingen zullen voor een andere keer zijn… Nu moet ik gaan lopen!

(en ja, ik werk graag een beetje omgekeerd: direct online smijten, dan aanpassingen)

Na het stadscongres naar Parijs vertrokken. Ongelooflijk, hoe rap de Thalys gaat. Om 15:40u vertrokken in Brussel, om 17:00u stond ik in Parijs. Een uurtje later was ik verenigd met de andere Stax-lopers op een leuk terras in de buurt van Montmartre. Parijs is iets zuidelijker dan Brussel en dat was zowaar te merken aan de temperatuur. Tot 22u buiten gezeten en lekker gegeten. Crème Bruléé!! Op terugweg nog ernstig mis gereden met de RER waardoor we pas om half één in ons bed lagen. Hmm, misschien allemaal niet de ideale voorbereiding op een wedstrijd.

Op zondagmorgen al om half zeven opgestaan. Aaw. Om half tien begon de wedstrijd. Eerst nog 20 minuten staan aanschuiven aan het toilet. Om dan een Franse WC te vinden. Iek. En dan mijn gewoonlijke existentiële crisis: wie ben ik, waar ben ik, wat doe ik hier, hoe kan ik vluchten. Te weinig opwarmingstijd, die bestond eigenlijk enkel uit het ons naar de start haasten.

Start! Op het gemak vertrokken, uiteraard met Lieve. Al heb ik nu wel de concurrentie gekregen van Filip. Maar die hebben we op 5 km alleen laten verder lopen. Lieve en ik lopen zodanig op hetzelfde niveau dat zelf onze hartslag bijna hetzelfde was. Neen, geen interferentie, Polar is gecodeerd.

Snel gelopen, goed gelopen. Bergop en zo. Maar het werd me al snel duidelijk dat de wedstrijd meer dan 10 kilometer was. Dus toch nog niet alles gegeven de laatste kilometer. Hoewel. Doordat de wedstrijd wat langer was slaagden we er net niet in om onder het uur te blijven. Nog een stevige eindsprint en 1:02:40 op de klok gezet. 208ste vrouw op 240. Alweer niet de laatste, joepie!

Achteraf hevige discussies gehouden over de precieze afstand. Volgens mijn uurwerk was het 10,850 km. Voor diegenen die het niet meer weten: mijn argumenten

Het wedstrijdparcours zelf dan. Het is niet in Parijs zelf, maar in Vitry. Eén van de voorsteden waar in de herfst veel rellen waren. Serieus deprimerend. Zoveel mogelijk woontorens op zo weinig mogelijk plaats. Met ertussen zo weinig mogelijk groen, speelruimte. Als je het in het echt ziet is het toch altijd veel erger dan op televisie. Het parcours liep tussen woonblokken en industriële zones aan de Seine waardoor er af en toe een serieuze vlaag stank passeerde. Brrr. Voor het mooie parcours moet je dus niet meelopen. Wel voor de uitstap.

Wedstrijd verder wel prima georganiseerd. Kilometeraanduiding. Een blauwe lijn op het parcours, die moest je volgen. Gecentreerde T-shirts voor dames.

Maar als tragere loper heb je het ook daar wel weer gehad. Je mag niet meer aan de appelsientjes en bananen komen, want die zijn voor de halve marathonlopers (gelukkig kregen we er een beetje verder wel). De S en M maten T-shirts waren uiteraard op.

Maar bon, iedereen was tevreden van zijn/haar prestatie. Dus we konden weer Parijs in. Nog eens naar La Defense geweest, toch één van mijn favoriete plaatsen in Parijs. Mooi weer gehad, maar om 17u begon het te gieten. Maar toen vertrokken we net naar huis. Doodop was ik. Maar wel een beestig wijs weekend gehad!

Bedankt Jos voor de foto’s!
Bedankt Walter voor de organisatie! En tot op de Sint-Rembert Corrida op 12 mei!

Oeps… Al twee reacties op de 10 miles van Antwerpen…

Ter verduidelijking: het zal gisteren ongetwijfeld weer vree wijs geweest zijn in Antwerpen maar ik was dit jaar niet van de partij. Ik liep mee in 2005. Gisteren liep ik in Parijs. Later meer!

(ik kan er ook niks aan doen dat ik als derde link sta als je bij Google zoekt op 10 miles antwerpen)

Gent. Peter gaat mee kijken en fotootjes nemen van de 10 km van Gent. Hij komt er veel bekend volk tegen en in een moment van overmoedigheid belooft ie aan iedereen dat hij volgend jaar gaat meelopen. We houden hem er aan.

Augustus 2005. Peter gaat eens mee lopen. Hoewel hij absoluut niet mee kan met Dirk en mij (wel qua snelheid, niet qua uithouding) vindt hij het wel wijs. En denkt ie van nog wel eens mee te gaan lopen. Dat is er uiteraard niet meer van gekomen.

April 2006. De 10 km van Gent komen dichterbij. Peter beschikt over een goede basisconditie denk ik. Hoewel hij er niet de gezondste levensgewoonten op nahoudt. Ik ga toch eens zijn beginconditie checken met de Polar. Maar Peter moet toch beginnen trainen. In augustus kon ie misschien we 3 km aan een stuk lopen. Maar dat zijn er nog geen 10. Ook al beschikt ie over een stevige dosis volhouding.

Ik probeer hem te motiveren, maar veel zinvol komt er nog niet uit. Eerder iets als “ik moet opletten dat ik niet te vroeg piek, hé. Ge hebt zo van die coureurs, een heel jaar trainen en dan pieken ze een week te vroeg. Pech, hé!”. Veel noten op hunne zang, die sportjournalisten, denk ik dan.

Anyway, ik heb mijn moeder vandaag naar de Aldi gestuurd (bedankt mams!) om twee T-shirts en een broekske voor mij en één T-shirt voor Peter (“want ge denkt toch niet dat ik zo’n stom spannend broekske ga aandoen, hé) en sportsokken voor ons beiden. En dan mag ie deze week nog om nieuwe schoenen gaan. Zijn sportschoenen dateren nog uit zijn middelbare schooltijd en zijn écht wel versleten. Platte sjieken, eigenlijk.

En dan is het aan hem. Ik ben benieuwd!

U leest het hier.