Gisteren gaan lopen. Mooi weer, niet te warm, droog.
Eens een andere toer gedaan. Via Bijlokekaai naar de Watersportbaan om dan terug te keren langs de Nieuwe Wandeling en de Coupure. Het ging best goed eigenlijk. Leuk, eens een andere toer lopen.

Alleen voelde ik ter hoogte van de Nieuwe Wandeling plots iets heel hard in mijn rug duwen. Geen ontsnapte gedetineerde, of geen accidenten. Maar een grote lelijke hond kwam tegen mij gelopen. Beet hij? Of botste hij? Ik weet het niet. Ik schrok me rot en haalde toen mijn topsnelheid van 18 km/uur. Tot wat een mens niet in staat is als ie loopt! Da was wel maar 5 meter hoor. Het beestje had gelukkig niet de bedoeling om ons in stukjes te verscheuren. Een beetje verder wandelen en aan de overkant van de straat gaan lopen hield het viervoetertje op afstand. Van een baasjes was geen spoor. Waarschijnlijk een achtergelaten stumperd. Die honger had en een stuk van mijn billen wou.

Kijk, ik ben dol op hondjes en andere beestjes. Maar niet als ik aan het lopen ben. Zeer wantrouwig tegenover hondjes dan. Zeker sedert ik eens gezien heb hoe zo’n beestje aan de leiband eens beet in Eric zijn dij. En gisteren zal mijn vertrouwen niet meteen doen toenemen. Ik loop met een grote bocht om die beestjes. En als dat niet kan dan wandel ik even. Maar die van gisteren viel me in de rug aan, de lafaard.

Hondjes reageren raar op lopende mensen. En baasjes beseffen dat niet altijd. “De mijne doet dat niet”, zie je ze denken en ” de mijne mag los lopen, die doet niks”. Nope. Tot er een horde lopers passeert, dan veranderen hun schoothondjes in bloeddorstige monsters. Ok, ik geef toe, ik overdrijf hier een beetje. Maar baasjes, hou uw hond aan de leiband, graag.

Toch 11,8 km gelopen.