Stacy
Stacy is gevonden. Vermoord.
En daar ben ik nu al een paar uur nie goe van. Ik weet wel, het was te verwachten. Maar toch. Zolang ze niet gevonden zijn blijf ik altijd hopen. Tegen beter weten in.
Stacy is amper 7 jaar geworden en heeft een ellendig leven achter de rug. Mishandeld door haar moeder en in niet echt comfortabele toestanden groot geworden. En dan gruwelijk vermoord worden.
Ik moet op de foto en de beschrijvingen afgaan maar Stacy zag er een leuk meisje uit. Een deugnietje. Ne kapoen, gelijk dat we zeggen.
Het leven is echt niet eerlijk.
En nu is het wellicht wachten tot ze het lichaam van Nathalie gevonden hebben.
Update: ze hebben een tweede lichaam gevonden… Wellicht Nathalie.
June 28th, 2006 om 15:46
Ik ben er ook niet goed van… Waarom? Wie doet nu zoiets? Walgen, moet ik ervan. Bah.
June 28th, 2006 om 16:19
kwaad, een gevoel van onmacht en onbegrip. Die kinderen zaten al gans hun leven in een marginaal milieu van alcoholisme en drugsgebruik,die moeder alle 5 tellen nen anderen vent.Wie zit er nu met kinderen tot 3u ‘s nachts op café En dan gelijk afval in de riool gestoken op slechts 200 meter van die café.Hopelijk hebben ze de juiste opgesloten, anders zie ik de dader niet direct meer gevonden te worden.
June 28th, 2006 om 21:44
Ik heb dit bericht nu al op nieuwssites gelezen, op blogs, op de radio gehoord, twee keer televisienieuws gezien… en elke keer opnieuw krijg ik er letterlijk kippenvel van. Toen ik het bericht voor het eerst las, ging net mijn gsm af. Ik heb niet opgenomen. Het kon niet belangrijk zijn. (Achteraf voice mail beluisterd en het was echt niet belangrijk…)
Verder geen woorden…
June 29th, 2006 om 8:58
Ik was er echt kapot van toen ik hoorde dat ze de lichaampjes hadden teruggevonden. Kinderen horen niet zo’n leven te hebben, laat staan zo de dood te vingen. Dat is gewoon verkeerd.
June 29th, 2006 om 11:24
Ook mannen kunnen zich onbehachelijk voelen bij dergelijk nieuws. Hoe kan een “mens” zoiets doen?
June 29th, 2006 om 23:34
veel té jong verwelkte bloempjes in het nachtelijke uur, niets vermoedend ,spelend, kom je een man tegen die je nog veel meer knakt dan je ooit al bent geweest en jullie leven was al niet simpel. Wie daar niet om treuren kan is het leven niet waardig. Ik sluit ze in mijn hart. Kwaad wil ik het uitschreeuwen “wanneer stopt dat zinloos geweld eens”. Laat de juiste waarden weer triomferen alsjeblieft!