Tijdens het Allerheiligenverlof een paar daagjes naar Holland getrokken. Nederlandse steden zijn favoriete bestemmingen van ons als we een weekendje plannen. Deze keer viel onze keuze op Den Haag.

Het Buitenhof bezocht. Beetje rondgedwaald in de straten. Majestueuze stad. Gezellig eetcafé met mooie bediening (volgens Peter). En lekker gegeten in een Humphreys. Dat zag er klein en gezellig uit maar het was eigenlijk zeer groot, maar toch nog gezellig. Het bleek zelf een keten te zijn, maar we hebben er een heerlijk menu gegeten voor 20 euro en we kregen er live jazz-muziek bovenop.

Daarna nog een half dagje Utrecht, onze favoriete stad in Nederland. Rachmaninov had deze keer niets voor ons in petto. Het was zaterdagmiddag, er stonden overal kraampjes en er was iets te veel volk.

En dan een bezoekje aan onze Zeistse vrienden, nu met twéé kindjes. Wisten jullie dat de melk in Nederland veel lekkerder is omdat die daar niet-gepasteuriseerd is? (of net wel, wat was het nu weer?) Veel beperkter houdbaar maar hmmm, veel lekkerder.

We kunnen der weer eventjes tegen. Eventjes, zei ik.

Meer foto’s kan je hier zien.

Hoe uw fiets bevrijden in 8 stappen.

1. Bel de politie op 101, bij “dringende oproepen”.

2. Wacht op het telefoontje dat de politie naar u gaat doen om te zeggen wanneer ze gaan komen. Doe ondertussen boodschappen. Efficiënt tijdsgebruik, weet wel.

3. Wacht nog een beetje op de politie. Ga uiteindelijk maar naar huis, je kunt tenslotte niet blijven wachten.

4. Steek de sleutel in de deur en neem ondertussen de telefoon op. Of je kunt terugkeren naar Dampoort? Jawel, meneer!

5. Bewijs de politie dat de fiets echt wel van jouw door de sloten te openen.

6. De politie probeert het slot door te knippen. Maar het slot is te stevig. Antidiefstal, hé.

6. Politie belt de brandweer. Brandweer knipt het slot door.

7. Politie neemt de andere fiets mee. Als er een aangifte komt van diefstal krijgt ie zijn fiets terug.

8. Neem je fiets en rij naar huis.

Ik ben dol op rode kool. Maar ik heb dat nog nooit klaar gemaakt. En dat heeft twee redenen:

1. NIEMAND kan dat zo lekker klaar maken als mijn mammie. Ik daag u uit! :-)

2. Mijn ventje haat rode kool. Hij kan het zelfs niet ruiken. Als hij het ruikt wil ie de rest van de dag niet meer eten. Rode kool mag hier dus zelfs niet binnenkomen.

Dus ga ik regelmatig eens naar het ouderlijke huis, help mijn mammie van wat computerprobleempjes af en krijg in ruil rode kool, met worst. Vanmiddag! Hmmm!

De Dampoorttrein naar Brussel rijdt bijna een jaar. En ik vind het geweldig. Waar ik in het begin maar sporadisch met deze trein meereed is het nu mijn dagelijkse vervoersmiddel. Abonnement op de bewaakte fietsenstalling aan Sint-Pieters is zelfs opgezegd.

De Dampoorttrein is eigenlijk een community op zich. Iedere dag dezelfde mensen die deze trein nemen. Ondertussen ken ik er al een hoop volk op: mijn buurvrouw Sibylle en haar man Marc. En Piet. Sedert vorige week Michel. Eline is twee weken geleden verhuisd naar Sint-Amandsberg en is ook al fan van de trein. En Reinhold Reinhart (of zo) ken ik nu ook. En David. En collega’s Wim, Sara en Judith.

Nadeel is wel dat ik er bijna nooit meer in slaag mijn gazet te lezen op de trein. En dat Michel niet meer kan slapen of DVD kijken. Zijn efficiënt tijdsverbruik verstoord. Maar het is wel gezellig!

En wist je dat Dampoort in het frans “Porte d’Anvers” is?

Update: sta ik net Sibylle nog wat te tetteren, komt Michel af met zijn portable. Sibylle: “Wat voor ne rare kwiet is dat?”. Ik:”Euhm, da’s ne maat van mij, die rijdt met zijn portable op zijn stuur.” Sibylle haalt onmiddellijk haar fototoestel boven en neemt een foto van Michel. Helaas beetje mislukt vrees ik. En dan werden we betrapt, dus een foto van een fietsende laptoppende Michel zat er niet meer in. Een volgende keer misschien.

En awoert voor de mens die zijn fiets vasthangt aan mijn fiets waardoor ik te voet naar huis mocht! (Daar heeft Michel dan weer een foto van).

Update 2: En Bert zit ook op de trein! En we gaan treinrecepties organiseren! En de foto staat bij Michel! En mijne fiets hangt nog altijd vast! En ik heb mijn ijzeren ros nodig dit weekend!

Bal Fatal 2006 komt er weer aan! Ziehier de uitstekende affiche!

En we zijn altijd op zoek naar vrijwilligers! Wil je meer weten ivm vrijwilliger zijn? Mail me!

Straks komt onze nieuwe salon.

En ik vind dat eigenlijk wel speciaal. Om te beginnen wil dat zeggen dat onze eerste salon die we samen gekocht hebben versleten is. Gekocht in 1999, toen we gingen samen wonen. Een goedkope salon, want onze budgettaire middelen waren zeer beperkt. Maar ik vond hem toch mooi. Nog altijd eigenlijk. Maar we hebben er zo veel in gezeten dat de gaatjes in de stof vallen. Het was ook een witte salon. Dat koop je één keer in je leven, daarna nooit meer! :-)

En een nieuwe salon -of nieuwe meubels in het algemeen- is altijd wel een beetje spannend. Want in de showroom was ie wel mooi, maar is ie dat in je living ook? Een gekend gevaar is dat de salon te groot is voor je living. Want in een mega showroom ziet zo’n salon er klein uit. Toen onze eerste salon in ons appartement aankwam was er lichte paniek: hij kon maar nét binnen. Deze keer hebben we het serieuzer aangepakt: alles deftig opgemeten. Maar in de showroom stond onze zetel er in rood en grijs, en wij hebben hem in bruin besteld. En in hoeksalon. Zal dat wel meevallen? Later meer! Met foto’s!

Vandaag was het de marathon van New York. En ook het programma erover op Canvas. Als loper-in-winterslaap vind ik dat een zeer boeiend programma. Maar ik vrees wel een beetje dat het mensen niet gaat aanzetten om te beginnen lopen. Man man, wat een kommer en kwel. Van de ene blessure naar de andere. De dokter komt meer aan het woord dan de coach.

Voor sommige mensen lijkt het misschien toch een makkie, zo’n marathon lopen na een jaar training. Maar als ik het voor mezelf bedenk: ik heb er een jaar over gedaan om de 20 km van Brussel te lopen.

Koen Fillet heeft de marathon niet gelopen. Hij had geen andere keuze. Zijn knieën moeten nog langer meegaan dan vandaag alleen. De reacties op zijn blog vind ik nog het onwaarschijnlijkst van alles. Misschien kunnen die mensen zelf eens proberen een marathon te lopen? Ik vind het alleszins ferm wat Koen gepresteerd heeft. Hij heeft Brussel uitgelopen, en da’s al een overwinning op zich. Zou Koen, na de operatie en het herstel, nog in staat zijn om 2 à 3 keer per week een half uur, een uur te lopen, zoals hij vandaag opperde in het programma?

Wat de andere deelnemers gedaan hebben? Ik weet het eigenlijk niet, maar dat hoeft ook niet. Ik zal het wel zien de komende weken op TV!

Ik ben alleszins niet meteen van plan een marathon te lopen. Maar ik zou het wel eens wijs vinden om eens zo wetenschappelijk begeleid te worden!