Dat vond ik nu eens wijs zie. Els haar vriendinnen verkopen vintagekleedjes in hun living. Van waar ze overal komen is niet duidelijk maar i., San en ik vonden het wel een wijs concept. Wij daar naar toe en kleedjes gepast. Samen hebben we 6 kleedjes, een rok, twee poncho’s en een sjaal gekocht. Voor géén geld. En zoals het hoort zit ik nu in mijn vintage bloemetjesjurkje te typen! Het was een aangenaam alternatief: op shoppingzondag rustig kleedjes kopen!
Ja, dat wordt herhaald! En ja, ik mag ook vriendinnetjes meebrengen de volgende keer!

De laatste week raar theater gezien.

Vorige week was er “En waar de sterre bleef stille staan”, van Priktheater. Het theatergezelschap van het Heilig Hart Stedelijk Ziekenhuis in Roeselare. Amateurtheater dus. Mijn schoonvader heeft het geregisseerd. Meer nog: toen drie weken voor de première de hoofdacteur wegviel door gezondheidsproblemen heeft hij die rol op zich genomen.

Ik ken mijn schoonvader al meer dan 10 jaar maar ik had hem nog nooit op de planken zien staan. Hoewel hij dat in zijnen jongen tijd wel meer gedaan heeft. Ik was dan ook zeer benieuwd om hem aan het werk te zien. En ik moet zeggen: hij heeft dat fantastisch gedaan! Ik ken hem als een lieve, ietwat murmelende man, maar toen ie op het podium sprong was ie één brok energie.Een transformatie! En dat twee uur lang! Ik was echt onder de indruk! Ook zijn medespelers waren echt goed eigenlijk. Straffe prestatie!

Mijn Radiofonisch Instituut wil al lang eens iets doen op het podium samen met zijn vader. Wel, hopelijk komt het er nog eens van: het zal me echt benieuwen!

Gisteren was er dan alweer theater van de familie. Niet van ons familie, wel van Mikaël. En dit keer professioneel theater. Op zich was het klassiek teksttheater van Ibsen. Een zware boterham, maar zeer goed gebracht. Sara Vertongen ken ik van haar vorig leven in het stand-up comedy circuit, hopelijk zien we haar daar nog eens terug. Dat Sara talent heeft wist ik dus al langer. Ook de twee andere acteurs deden het zeer goed.
Wat vreemd was aan dit theater: er deed een échte baby aan mee! Geen pop of zo! Zorgde voor een zeer vreemd effect! Nochthans is het niet eenvoudig theater/film te brengen met de drie B’s wordt er gezegd: bejaarden, baby’s en beesten. Niet zo gemakkelijk regisseerbaar en al. Deze baby was een schatje: geen kik gegeven en hij keek wondermooi de zaal in. Eergisteren was het blijkbaar anders: een krijsconcert van begin tot einde! Gelukkig is de baby maar 5 minuutjes of zo op het podium. En de baard van Jorre was ook echt. Al was hij zeer blij dat hij zich vandaag mocht scheren, want het was de laatste voorstelling van dit seizoen.

Londen, daar wil ik nu al lang eens naar toe zie. Eén van de grote Europese steden waar ik moet geweest zijn in mijn leven en waar ik nog niet geweest ben.

Maar het ventje wil niet meer mee. Hij is daar al een paar keer geweest en hij is niet verliefd genoeg op de stad om er nog eens terug te keren. Maar hij vond wel dat ik er maar eens een keertje naar toe moest gaan.

Vanmiddag aan tafel met een collega hadden we het over Londen. Verdorie, dat ik daar nu wel eens echt naar toe moet gaan. Dus moest ik een slachtoffer vinden om mee te gaan. Moeilijk was dat niet. Mijn eerste slachtoffer zag het meteen volledig zitten om haar wederhelft een weekendje alleen te laten en mee te gaan. Beetje dezelfde situatie: zij wil de stad al eeuwen zien en haar ventje heeft het daar ook al gezien. Ideaal dus. En ik ben al met haar naar Amsterdam geweest en ze is braaf geweest toen, dus ze mag terug mee! :-)

De datum ligt vast dus nu kunnen we beginnen zoeken: goede en betaalbare hotelletjes! Leuke buurten! Leuke restaurantjes! Leuke trekpleisters! Zeg het ons!

Vanmiddag een accident zien gebeuren. Allez, het is te zeggen: ik zie een fietser onder de auto net voor ons rijden. Van waar de fietser juist kwam: ik zou het niet weten. Ik weet niet wie er in fout is en zo.
In een reflex neem ik mijn GSM en ga kijken wat er aan de hand is. Het meisje is bij bewustzijn maar heeft pijn. Ik bel dus maar de 100. Aangezien er genoeg volk is om zich over het meisje te onfermen (waaronder de tramchauffeur die noodgedwongen moet wachten) en wij ergens moesten zijn hebben we onze weg maar verder gezet. Ik was immers waardeloos als getuige, ik heb niks gezien, alleen de 100 gebeld. Moet een mens dan eigenlijk ter plaatse blijven? Nu ja, ze kunnen me altijd bellen, ik neem aan dat ze mijn nummer kunnen traceren. Ik vraag me wel af hoe het nu met dat meisje zou zijn.
Dat is dan al de tweede keer deze week dat ik zoiets zie. Deze week in Brussel iets gelijkaardig net niet gezien, maar de ziekenwagen was al gebeld toen. Vreemd is dat.
Maar twee keer gelukkig: fietser gekwetst, maar zonder heel veel erg. Als ik dan denk aan het ongeluk aan de Nieuwevaart afgelopen weekend…

U kon het hier al lezen en hier, hier, hier , hier, hier en hier maar euh…

Gentblogt zoekt vriendjes! En geld!

U kon het ook al lezen in de kranten, op het internet, u kon het zien op TV en op voorhand werd er op gewezen op de trein en in het station: de treintijden veranderen op 10 december. De titel heb ik gestolen bij Bruno.

Nu ik trein al een jaar of 6 en ieder jaar waarschuwen ze daarvoor. Maar ik had eigenlijk nog nooit veel gemerkt van die veranderingen. Met uitzondering van De Grote Dampoorttrein die er vorig jaar bijgekomen is natuurlijk.

Nu is heel de treinregeling in Gent-Sint-Pieters omgesmeten. Allez, alle treinen zijn er nog, alleen een paar minuten later. Al die cijfertjes zijn in mijn hoofd gebeiteld en nu moeten die terug aangepast worden. Hetzelfde voor de terugrit, leerde een bezoek aan het tinternet me. Dus hebben we de nieuwe uren mooi overgeschreven en achteraan mijn treinabonnement gekleefd. Sibylle was er vanmorgen als de kippen bij om mijn nieuw systeem te kopiëren!

Veel verschilt dat alleszins niet behalve één grandioos voordeel voor mij: De Dampoorttrein keert 13 minuten vroeger terug naar Gent. Waardoor ik nu om 18.18u in Dampoort aankomen. Nét op tijd om mijn commissies te halen…

Het ene leuk feestje is pas achter de rug, het andere staat er al weer aan te komen. Nu ja, in de laatste maand van het jaar is dat ook niet zo vreemd. Maar deze keer is het wel een specialleke! Een feestje voor Frank Beke, omdat hij van Gent een leuke stad gemaakt heeft.

Er is vanalles te zien en te doen in de Vooruit en kaartjes kosten amper 5 euro. De mijne zijn al besteld! Kaartjes bestellen kan hier of gemakkelijker: mail!

En oh ja, op de site is er ook een gastenboek! Plaats zeker een persoonlijk woordje voor de burgemeester! Heb ik ook gedaan!

En wie gaat er vanavond allemaal naar het bal?

Ikke! Ik zit aan de inkom!

Weet iemand hier hoe het voelt om een slak (zonder huisje) dood te trappen op kousenvoeten?

Ik wel. Ik zeg het u: dat is niet wijs! Splatsj! En het beest spat open en het slijm hangt aan uw kous en voet.

Net zo’n beestje per ongeluk doodgetrapt in onze berging. Nu ja, het beest was daar binnengedrongen zonder uitnodiging. Een groot risico dus.

Voila, mijn moment om eens een beetje jeugdsentiment boven te halen zie.