Jullie kennen mijn voorliefde voor de Boekentoren al…

De Monumentenstrijd is volop aan de gang. Dat heeft u wellicht al ergens opgevangen. In de week van 29 januari is de Boekentoren aan de beurt en we hebben uw stem of stemmen zeker nodig daarbij!

U kan stemmen na de Canvas-uitzending van maandagavond 29 januari 20u50 tot 4 februari 20u00 (en enkel dan)!

Je kan vier keer stemmen:

• één via sms: ‘STEM 07′ naar 3470
• één via de vaste telefoon (bel 0905 563 07)
• één via email www.boekentoren.be: volg “stemmen” maak een e-pas aan en kies daarna Boekentoren
• Met digitale televisie heeft u zelfs nog een vierde stem!

En dus heb je nog meer dan vier stemmen: je kan stemmen met je GSM, met je vaste telefoon, met de telefoon van je moeder/vader, … je kan stemmen met elk van je 7 emailadressen, …

In de ‘Monumentenstrijd’ beslist het publiek welk Vlaams onroerend erfgoed de restauratiepremie van 1.000.000 euro krijgt. De Belvédère, de hoogste verdieping van de Boekentoren is één van de 15 monumenten (3 per provincie) die strijden voor een finaleplaats èn … de concurrentie is heel sterk.

Vandaag is de Belvédère een moeilijk te bereiken ‘toplocatie’ met een onvergetelijk uitzicht en een schitterend interieur dat dringend aan restauratie toe is en dat we hopen te kunnen openstellen voor een groot publiek.

Was u er nog nooit? Dan kan u in de stemweek op bezoek komen, als u vlug inschrijft via het online inschrijvingsformulier.

Niet vergeten stemmen dus!

De finale volgt op 19 februari opnieuw Canvas, rond 20u50 … hopelijk mèt Boekentoren!

(* 0,50 euro per uitgebrachte stem en enkel vanuit België)

Al lang keek ik uit naar het nieuwe stuk van Olympique Dramatique “The lieutenant of Inishmore”. De recensies waren lovend, dus dat beloofde al veel goeds. Alhoewel je niet altijd op de mening van recensenten kunt afgaan natuurlijk.

Twee dagen geleden hoorden we minder goede reacties van Nadine en haar wederhelft. Zij vonden het niet goed, maar de rest van de zaal wel.

Gisteren was het aan ons om te oordelen. En euh… ik vond het fantastisch! Geweldig! En gelukkig, de treinvriendjes die ik meegesleurd had, vonden het ook heel goed. Op 10 februari gaan we nog eens kijken. Ja, wij bestellen meteen ticketjes voor twee voorstellingen als het over Olympique Dramatique gaat. Er was blijkbaar wel één en ander mis met het licht maar echt storend was dat nu ook weer niet.

Wat ik er zo goed aan vond? Het taaltje blijft leuk natuurlijk al is het altijd wat wennen in het begin. De acteursprestaties. Tom Dewispelaere moet nog maar eens zijn wenkbrauw optrekken en ik vind hem al grappig. Jan Bijvoet zijn lichaamsbeheersing is onovertrefbaar. Sober decor en originele aanpak. Het stuk duurde lang maar het heeft me op geen enkel moment verveeld.

Een aanrader! (Al vrees ik dat het overal uitverkocht is.)

Ik ben niet zo’n poëziemens, maar het is gedichtendag dus ik kan er echt niet onderuit. Dus de tekst van een liedje van Carla Bruni, het zijn immers allemaal gedichten van de grootmeesters!

THOSE DANCING DAYS ARE GONE

Come, let me sing into your ear;
Those dancing days are gone,
All that silk and satin gear;
Crouch upon a stone,
Wrapping that foul body up
In as foul a rag:
I carry the sun in a golden cup.
The moon in a silver bag.

Curse as you may I sing it through;
What matter if the knave
That the most could pleasure you,
The children that he gave,
Are somewhere sleeping like a top
Under a marble flag?
I carry the sun in a golden cup.
The moon in a silver bag.

I thought it out this very day.
Noon upon the clock,
A man may put pretence away
Who leans upon a stick,
May sing, and sing until he drop,
Whether to maid or hag:
I carry the sun in a golden cup,
The moon in a silver bag.

Feest je mee? Lees meer op Gentblogt zelf natuurlijk!

OK, ik ben geen kerstboomfan. Maar laten we het er over eens zijn: je kerstboom tot 24 januari in uw zaak laten staan, dat is toch wel een tikkeltje overdreven, niet?

(te zien in de Koningsstraat Brussel)

Vanmorgen: brandalarm op het kabinet!

Eerste reactie: maandelijkse oefening zeker? Ik sta op, sluit de deur en werk verder. Na een minuutje wordt het alarm afgezet om terug aan te springen. Ach wat. Werk verder.
Na 5 minuten denk ik: “hmm, vreemd, het duurt wel bijzonder lang vandaag. En hé, het is niet de eerste donderdag van de maand. En het is niet klokslag 10 uur!” Toch maar eens gaan kijken bij de collega’s. Moeten we weg? Vertwijfeling. “Ja, die van Dexia vertrekken ook. We zullen ook maar vertrekken zeker?” Ik ga eerst maar eens naar het toilet. Ge kunt toch nooit weten hoe lang het gaat duren, hé. Ik ga mijn collega’s halen die met veel tegenzin hun jassen halen en we trekken naar het plein aan de Onbekende Soldaat. Paniek? Euh neen. Haast ook niet.

Verwarring troef natuurlijk. Is dit een oefening? Is dit echt? Is iedereen er? Wie coördineert eigenlijk? Hoe weten we of we terug mogen? Als de brandweer arriveert weten we dat het echt is. Dus gaan we een soepke drinken want het kan nog lang duren.

Half uurtje later: er was blijkbaar ergens een gaslek. Probleem opgelost en we mogen terug. Werkverlet: 1 uurtje.

Vooral de slome reactie op zo’n brandalarm is natuurlijk wel veelbetekend. :-)

Het gebeurt eigenlijk maar zelden, maar soms word ik wakker als manlief moet opstaan om de vroege te doen. Zo ook vanmorgen. Klaarwakker was ik. Ideaal om naar Kim Clijsters te kijken, dacht mijn tenniszieke geest. Om vijf uur was de vorige wedstrijd nog bezig en Kim werd pas verwacht tegen 6 uur. Zappen! Waar kijkt een mens naar ‘s nachts? Het nieuws had ik al gezien, maar dat van Nederland nog niet. Daar maar eens naar het stormnieuws gekeken. Die hebben daar zo’n gekke weerman. Die het weer stond te geven IN het stormweer! Maf! Die moest echt staan brullen in zijn microfoon en zijn best doen om zelf niet weg te waaien! Een oorlogsjournalist! Dat Frank Deboosere daar maar eens een voorbeeld aan neemt! (Sabine is zwanger, die heeft een geldig excuus om zo geen stunts uit te halen)

Ik dacht al dat het nog meer risico’s met zich meebracht dan alleen maar weggewaaid worden maar gelukkig… Kijk zelf maar!

Ah, tegen dat Kim Clijsters goed en wel aan het spelen was lag ik alweer te slapen… in de zetel.

Dit weekend op de autoradio: Carla Bruni. Ikke tegen Peter: “Kijk, ik zou nog geneigd zijn om diene CD van da meiske te kopen zie.”
Peter: “Ge weet toch dat we haren eerste CD hebben, hé”
Ikke: “Heu? Heeft die nen eerdere CD? En wij hebben die of wa?”

Wij hebben een zeer indrukwekkende CD-kast maar dat ligt dus niet aan mij. Ik draai daar altijd dezelfde 20 CD’s van. Peter koopt alles aan via ebay of de goedkopere muziekwinkel. Meestal koopt hij een CD pas na een jaar of zo, als de prijs er van al gezakt is. Tenzij de dingen die we echt willen, die kopen we meteen.

Pas op, ik hoor graag muziek, hé, maar laat me eerlijk zijn: ik ken der nie veel van. Als er op de quiz een muziekvraag is dan luister ik al niet meer want de kans dat ik het weet is zeer klein. Ik herken veel dingen maar de groep? De titel van het nummer? Pfff, daar heb ik echt geen geheugen voor. Dingen als Last.fm zijn dus helemaal niet aan mij besteed, ik kan er mij niet mee bezig houden.

En als ik iets goed vind, dan wil ik telkens weer opnieuw naar die concerten. Zo wil ik nu weer eens naar Arno in den AB (altijd wijs!), als Laïs ergens ten velde optreedt ben ik er ook altijd bij, Tom Mc Rae sla ik ook liever niet over en Suzanne Vega kon me ook al meermaals bekoren.

Pas op, ik heb nogal veel concerten gezien, hé. Ik doe niet liever. Concerten zijn héél erg leuk want muziek live is nog altijd beter dan via een schijfje of een andere digitale drager. Onlangs nog Thé Lau. Of ik ben nog altijd blij dat ik het reunieconcert van Doe Maar gezien heb. En nog altijd een beetje kwaad dat het concert van Tom Waits veel te duur was (laat staan dat ik aan een ticketje zou geraakt zijn).

Is dood!

Vooral bekend van de pudding, maar in mijn vriendenkring vooral geliefd omwille van zijn pizza’s.

Ik zal deze week uit eerbetoon een DrOetker pizza verorberen!

Soms vind ik mezelf een beetje gek.

Als ik tussen de massa sta te wachten voor het startschot van pakweg de 20 km van Brussel weerklinkt.

Of net, toen ik mijn netkousen onder mijn bikinibroekje aan het aandoen was omdat ik straks verkleed ga deelnemen aan de Bibberduik.

Het mag dan nog een zomerse januaridag zijn, volgens mij is het water héél koud en ik vraag me af in welke onozele bui ik nu weer beslist heb om daaraan mee te doen!

(Eerst nog zien of ik er tijdig geraak, want mijn chauffeur is vertrokken zonder mij en de fiets is niet thuis)

Update: Ik ben maar 30 seconden in het water geweest. En maar tot mijn middel. Het water was veel te koud. En ja, we zagen er belachelijk. En ja, er komen wel foto’s. Als ze morgen al niet in de gazet staan…