Vannacht gedroomd dat mijn lijf om één of andere duistere reden volledig om zeep was maar mijn hersens functioneerden nog naar behoren.

Toen zijn ze op het idee gekomen om mijn hersens te wisselen met die van een meisje dat hersendood was.

Dat meisje was 1 meter 86, slank gebouwd en had kort krullend blond haar. Wie me een beetje kent weet dus dat dat fysiek ongeveer het tegengestelde is als wat ik ben.

Vervelende bijverschijnselen: ik was een kop groter dan Peter en er liep de hele tijd een blèrende peuter achter me die dacht dat ik zijn moeder was.

En toen werd ik gelukkig wakker.

Er valt veel binnen in mijn mailbox. Veel interessante dingen maar ook veel rommel. En af en toe een interessante tip:

Wie te contacteren bij een ongeluk:

Een verpleger heeft opgemerkt dat heel dikwijls bij een ongeluk, de personen een GSM bij zich hebben, maar het urgentiepersoneel weet soms niet welke persoon te contacteren uit deze grote lijst met telefoonnummers.

Het zou dus een goed idee zijn, mocht er een standaardnaam zijn die overeenstemt met de te contacteren persoon.

Hij stelt voor dat iedereen in zijn GSM een adres creëert onder de naam “ICE” (=In Case of Emergency).
Onder deze naam sla je het telefoonnummer op van de persoon die moet gecontacteerd worden in geval van nood.
Vanaf dan weten de politie, de ambulanciers, de dokter, enz… steeds wie ze moeten contacteren.

Indien u verschillende nummers wil opslaan, maak dan gebruik van de namen ICE1, ICE2, ICE3 ,…
‘t Is gemakkelijk te realiseren, kost niets en kan zeker een verschil maken als het snel moet gaan.

Creëer nu meteen een ICE-adres met telefoonnummer in je GSM, stuur deze mail door naar zoveel mogelijk personen, dan pas zal deze naam bekend en gebruikt worden.

Ik heb zelf lang gerookt. En veel. Zeker 30 blauwe Gauloises per dag. Ik was zo’n verstokte roker die altijd en overal wou roken. In 2001 ben ik eens van de ene dag op de andere dag gestopt om dat 6 maanden vol te houden en dan min of meer te herbeginnen. In 2002 heb ik -exact één jaar na de eerste rookstop- de sigaret baai baai gezegd. En het is vooral heel handig. De voordelen even opsommend:

• Veel goedkoper: ge kunt niet geloven hoeveel dingen ik sedertdien al gekocht heb met als motivatie “ach ja, ik rook toch niet meer, dus ik mag da kopen.”
• Veel gezonder: die rochel de laatste dagen voor mijn rookstop scherpten de motivatie aan.
• Veel gemakkelijker: ik moet niet meer dwangmatig op zoek gaan naar plaatsen waar ik mag roken, sigarettenwinkels, …

Ik heb eigenlijk nooit meer goesting gehad in sigaretten. Ik heb het zelf niet lastig gehad met het stoppen. Noch enige hulpmiddelen gebruikt. Dat is echt een knopje geweest in mijn hoofd dat ik moest omdraaien.

Ondertussen is er al veel veranderd op rookgebied: men mag ondertussen niet meer roken op de trein, openbare plaatsen, op het werk, restaurants. Amai, dat zou de hel zijn voor een roker als ik.

Ondertussen zijn er ook al veel rokers ex-rokers geworden. Ik denk aan i. (proficiat! al een jaar!) en Eve (al van begin oktober! straf!) en Gypsy (ook al twee maanden) (en nog andere vriendjes die geen blog hebben). En sedert twee weken ook mijn ventje. Onder druk van zijn piepende longen. Ik heb hem nooit onder druk gezet om te stoppen omdat ik weet dat dat zeker niet pakt. Maar ik kan niet onder stoelen of banken steken dat ik daar toch wel heel blij mee ben. Geen stinkende asbakken meer in ons huis. Wiew! Geen asbaksmaak bij het kussen meer! Wiew!

Ik blijf mezelf beschouwen als een ex-roker want ik weet dat het gemakkelijk is om te hervallen. Maar ik ben dat niet van plan! Ik probeer ook niet te fanatiek anti te zijn want dat is ook ergerlijk. Maar ik moet toch zeggen dat ik hoe langer hoe meer last krijg van de sigarettenrook. Als roker had ik daar echt geen benul van dat je daar zoveel last kon van hebben. Ik had er toch zelf geen last van? :-)

En gisteren, in de Bal Infernal, mocht er in het quizgedeelte niet meer gerookt worden. Ik vond dat hoogst aangenaam eigenlijk. Sommige ploegen waren extreem vroeg aanwezig om de paar tafeltjes in de rokersruimte (ver van de quizmaster) te bemachtigen. Sommige ploegen rookten stiekem toch. En dan heb ik hen toch fijntjes op het rookverbod gewezen. Hmmm, word ik dan toch fanatiek antiroker?

Snotteren, niezen, hoesten, keelpijn en hoofdpijn. Ik heb een stevige verkoudheid overgehouden aan de Dodenwake van gisteren. Ik zat al niet zo goed in mijn vel en dan meer dan een uur in de koude en de regen staan, dat eist zijn tol. Maar ik heb er geen spijt van dat ik gegaan ben. Het was intriest eigenlijk.

Ik heb de nieuwjaarsreceptie op het Sint-Baafsplein dan maar gelaten voor wat het was. En ik kom niet vanonder mijn dekentje vandaag.

Mijn Radiofonisch Instituut is ook nog altijd ziek, dus nu zitten we hier met twee te hoesten en te snotteren. Mooi is dat.

Een halve peer, een banaan, een halve appel en een koek. Door de rasp halen en roeren. En je hebt fruitpap.

Een halve dag van babysit zijn op mijn 5 maanden oude neefje levert echt wel enige kennis op!

Niet dat hij dol was op die fruitpap. De papa had me al toevertrouwd dat het geen fruitpapliefhebber was.

Ik ben weg want nu moet ie allicht een verse pamper, zijn pyjama, nog een fles pap en dan een bed.

Kinders, hé.

Ik ben nu écht gemeenteraadslid sinds gisterenavond! Meer erover lees je hier en ook wel hier.

Een mens moet soms een beetje geduld hebben in het leven. Vorige week vroeg ik me nog af welke reeks ik zou kopen met de 35 euro die overbleef in Fnacbonnen. Terug naar Oosterdonk was op, het is Silent Witness geworden.
Maar wat lees ik vandaag in de Humo (de Humo komt bij ons steevast op woensdag toe): “Hoe zou het nog zijn met de makers van ‘Terug naar Oosterdonk’?” Hoe het met de makers is weet ik nog niet, ik heb het nog niet gelezen. Maar wel de inleiding:

Hoe zou het nog zijn met de makers van “Terug naar Oosterdonk”, de enige Vlaamse televisieserie die gemaakt is op de ijle hoogten waar ook de muze van “Heimat” en “The singing dedective” verblijf houdt? … Speciaal voor u: volgende week vindt u in Humo een voordeelbonnetje dat u, met opleg van nog geen tien luttele euro’s kunt inruilen voor de dvd-box van de meest bekroonde Vlaamse tv-reeks.”

(in de winkel minstens 40 euro: geen valse promoties dus, zoals je met De Morgen wel eens hebt, hun dvd’s kosten meestal meer dan in de winkel, maar dat is dan voor het boekje dat er bij zit)

En nog meer humo-pret: op 22 en 30 januari brengen ze twee comedy-compilaties. Eéntje van de onvolprezen Wim Helsen en ééntje van Najib Amhali. 4,9 euro per schijfje.

Driewerf hoera voor Humo!

Nu nog de brouwers op dvd vinden met Nederlandstalige ondertitels, want zover ik kan zien is dat niet het geval. Ik zal het eens tippen aan Humo. Of De Morgen. Of zo.

Hebben jullie veel berichtjes verstuurd met oud en nieuw? Ik niet eigenlijk. Ik heb gereageerd op de berichtjes die ik binnenkreeg maar heb me niet -zoals de vorige jaren- te pletter gesms’t ‘s nachts. Ik had iedereen een virtueel en/of echt kaartje verstuurd. En ik heb eens gebeld naar mijn ouders en mijn broer. Ook bij de vriendjes bleek de grote SMS-hype over want wij hielden ons vooral onledig met eten, drinken, foute muziek draaien en vuurwerkstokjes opsteken. Veel wijzer eigenlijk!
Nochtans zijn er dit jaar meer berichtjes dan ooit verstuurd: maar liefst 46 miljoen! Maar de komende dagen ga ik nog veel mensen in real life een gelukkig nieuwjaar toewensen. Met bijbehorende kussen. Smak!

De voorbije jaren heb ik nog niet meegedaan aan het publiceren van goede voornemens maar dit jaar ga ik het toch eens proberen.

1. Ik wil me meer dan 100 procent inzetten voor de gemeenteraad. Ik heb veel kansen gekregen van mijn partij, ik had een ongelooflijk goed campagneteam achter me en bijzonder leuke medekandidaten begeleidden me naar 8 oktober. Het is nu aan mij om me te bewijzen en dat ben ik ook van plan.
2. Ik wil terug wat beginnen sporten. Zien hoe we het gaan kunnen combineren met de andere activiteiten maar er moet toch iets gebeuren! (Daarover later meer)
3. Ik ga niet meer (of toch niet veel meer) lachen met de rijkunsten van Els. Ze was tenslotte een fantastische taxi tijdens de campagne. Met zelf een affiche van mij aan de zijruit van haar auto. Wat de veiligheid uiteraard niet bevorderde maar allez.

Voila. Drie goede voornemens. Dat volstaat toch?