En, weten jullie al wat het wordt?
Wordt er me soms gevraagd. Ik dacht dat we dat nu nog lang niet kon weten (13,5 weken). Maar de wetenschap staat duidelijk voor niets. Dinsdag werd ons al gevraagd of we het geslacht wilden weten. “Heu, nu al?” maar dan direct “Neen, we willen het niet weten.”
We zijn zo een van de weinige koppels die niet willen weten, heb ik de indruk.
Maar kijk. Ik heb nog maar net twee maanden moeten zwijgen, over de zwangerschap. Me in allerlei bochten wringen over waarom ik niet ging lopen, waarom ik geen glaasje wijn dronk (alcholloze maand, ha!), waarom ik meteen na de vergaderingen naar huis ging, … Ik heb echt geen zin om nu zes maanden te lopen zwijgen en geheimzinnig te doen over het geslacht. Het is ons ook om het even wat het wordt en ik hou wel van een verrassing. En we kunnen er toch niets meer aan veranderen. Zwijgen is niet leuk.
En dat het wat minder praktisch is? Goed zo, ik zou me anders nu al te pletter shoppen in meisjes of jongenskledij en dat kan ik nu allemaal uitstellen. Ik zal toch nog genoeg krijgen na de geboorte, wordt me verteld door Mensen Die Het Kunnen Weten.
Een voorgevoel? Ook al niet. De ene dag denk ik “Het is een meisje!” en de dag erna ben ik er van overtuigd dat het een jongen is.
Dus bij ons moet je niet komen vissen naar het geslacht, we weten het zelf niet. Ik spreek hem/haar nogal steevast aan met hij, maar laat u daar dus niet door misleiden.
Nog 6 maanden geduld!
March 8th, 2007 om 13:51
wijs! ik hoop dat ik het later ook ga kunnen opbrengen om de 9maanden uit te zitten zonder voorkennis. mijn ma wist het ook niet bij mij broers, en uiteindelijk was echt wel leuk zo. alleen jammer dat één of ander verpleegster mijn ma (bij het binnenrollen in verloskwartier) al kwam feliciteren “met haar twee zoons”… eeklo hé.
March 8th, 2007 om 13:54
Goh, hoe doe je dat, ik zou dat ab-so-luut moeten weten. Als het kon al van dag 1, lol. Mijn schoonzus en broer weten het wél, maar houden het dus uiteraard geheim, en kregelig dat ik daarvan word… ;) Ik ben véél te nieuwsgierig om al die dingen niet te kunnen weten…
March 8th, 2007 om 14:11
Bij ons eerste wisten we het maar toen ik 7 maanden ver was en hebben we het aan iedereen meteen verteld. De tweede wisten we na ongeveer 4,5 maand en dat hebben we ook verteld (behalve de naam). Van de derde wisten we het ook helemaal niet: we wouden ook wel eens een verassing. Bij de vierde wisten we het en hebben we mooi onze mond kunnen houden. Ik sprak trouwens ook altijd over ‘hij’ (als in ‘de baby, hij…’) , of we het wisten of niet, dus de mensen waren er ook aan gewoon en wij ‘verklapten’ dan niets.
March 8th, 2007 om 14:24
Laat de natuur maar rustig zijn gangetje gaan. Onze ouders wisten ook niets (het bestond toen nog niet) en toch zijn wij op de wereld gerold en lopen wij er nog steeds rond. Wat het ook wordt, zullen wij in vreugde aanvaarden. Als je het toch wil weten, vraag het aan Peter, het is hij die het geslacht bepaalde. Wij hopen nu maar dat hij wist wat hij deed.
March 8th, 2007 om 15:26
Bwa, ik weet niet of je daarmee in de minderheid bent. In mijn vriendenkring is er bijna niemand die het geslacht van zijn kindje op voorhand wilde weten, en ook wij hebben die keuze vrij snel gemaakt: we laten ons verrassen als het zover is…
En weet ge… ge kunt altijd gokken. 50% kans op juistheid, da’s veel!
March 8th, 2007 om 15:46
Vooral de papa van de kinderen wilde het hier weten, en dus wisten we het :-) Van de oudste hebben we ons in al die bochten gewrongen om het ‘geheim’ te houden, daar had ik bij de tweede zo genoeg van, dat we het gewoon aan iedereen verteld hebben. Het is héél lastig om het zelf te weten, en het dan geheim te houden.
Ik vind het eigenlijk ook gewoon het leukst om je te laten verrassen… meisje of jongetje, ‘t maakt niet uit, ‘t zijn toch schatjes :-)
March 8th, 2007 om 15:57
Ik zou het ook niet willen weten denk ik. Vrienden van ons hebben zelfs de naam al verteld, nu spreken ze voortdurend over Simon. Zo is er nog weinig aan. Mijn collega daarentegen kan wel zwijgen als vermoord. Ze had het voortdurend over “ons boeleke”, “dat kleintje”,… Nu is ze in zwangerschapsverlof en wachten wij benieuwd af.
March 8th, 2007 om 20:01
Een prachtig verhaal van horen vertellen.
Als uw moeder geboren werd, ging opa fier als een gieter naar huis. Daar aangekomen begon ierdereen hem te feliciteren met de geboorte van zijn zoon. Volledig in twijfel is de brave man terug op zijn fiets gesprongen om in het moederhuis zich op de hoogte te stellen wat het werkelijk was een: zoon of een dochter. Dus het weten na de geboorte is al moeilijk, laat staan ervoor.
March 9th, 2007 om 8:11
Wij wisten het op 12 weken, véééél te vroeg om je niet te verspreken, maar ‘t is ons gelukt (denk ik toch…), iedereen was er van overtuigd dat we een jongentje zouden krijgen (aan de vorm van mijn buik, toestand van mijn huid, mijn haar, enz…). Haha, hebben we ze efkes allemaal verrast met een ferme dochter :) Bij een ev. volgende zwangerschap wil ik het absoluut niet meer zo vlug weten (spaart idd. ook een gat uit in de portemonnaie).
March 9th, 2007 om 9:01
Ik zou echt niet kunnen wachten om het te weten, of je het tijdens de zwangerschap al weet of pas bij de bevalling, ik zie geen verschil. Iedereen mag het zelfs weten van mij, ook de naam. Vond het bijvoorbeeld bij mijn petekindje leuk om al over dat bepaald persoontje te spreken ipv de baby ofzo.
March 9th, 2007 om 9:38
Het aan iedereen vertellen vind ik sowieso geen optie. Ik vind het zelfs niet leuk als ik van anderen al weet wat het wordt…
March 9th, 2007 om 10:58
Volgende week wordt ik ergens papa, en wij weten het geslacht bewust niet. Leuke eraan is dat je tegen niemand iets moet verzwijgen en dat er ondertussen al een weddenschap opgestart is bij de toekomstige grootouders. Nadeel is wel dat je elke keer op controle moet zeggen dat je het niet wil weten, want de gynecoloog zou direct zijn mond voorbij praten.
Het zal, denk ik , de geboorte nog spannender maken.
August 24th, 2009 om 11:54
[...] Grote kans dat we dat pas te weten komen ergens in januari-februari. Ik vond dat gelijk wel wijs de vorige keer, van dat niet te weten. Hoewel Peter het misschien toch wil weten. Of toch niet. We zien wel, we [...]