Gisteren al een afspraakje met een bevriende kinesiste. Zij gaf me nog een veel uitgebreidere uitleg van hoe dat allemaal in zijn werk gaat maar dat kan ik hier niet allemaal herhalen. Ze zei me ook wel dat het nogal meevalt en dat ik hier echt geen 6 maanden mee hoef te sukkelen. Een stevige massage/marteling en daarna wat stretching. Dat stretchen moet ik iedere dag herhalen, liefst een paar keer. En voldoende bewegen is ook belangrijk. Wegkwijnen in een hoekje is dus (gelukkig) geen optie!
Vandaag voelt het daar aan alsof ik één grote blauwe plek heb. Maar het is precies al wat beter. Het zit er nog altijd en het is nu ook al weer veel erger dan vanmorgen, maar het gaat nog. Benieuwd hoe het verder gaat.

Update: het is helemaal terug en erger dan ooit. Misschien omdat die spier nu ook stijf is? Alleszins, ik ben gelijk een oud kreupel wijveke… Gelukkig dat het allemaal maar tijdelijk is!

Het is natuurlijk niet allemaal rozegeur en maneschijn, dat zwanger zijn.

Sedert een week of twee heb ik last aan mijn linkerbil, helemaal bovenaan. In het begin niet zo erg, maar het werd geleidelijk aan erger. ‘s morgens is het veel draaglijker dan ‘s avonds. Als ik stilzit is er niets aan de hand, maar de minste beweging kan behoorlijk veel zeer doen. De laatste dagen was het eigenlijk niet meer te doen. Zeker niet zoals vannacht, dat ik zelfs wakker werd van de pijn als ik me wilde draaien.

Hup, naar de dokter dus. Een bezorgde dokter, die me allerlei bewegingen liet doen. En veel moeilijke namen van spieren en gewrichten uitsprak. Diagnose: bekkeninstabiliteit. Het bekken zet zich, naar de baby en de spieren en gewrichten kunnen daar serieus onder lijden. Voor de kleine kan het geen kwaad, voor mij is het wel lastig natuurlijk.

Vandaag rust, en de komende weken kiné. En als het niet overgaat naar de specialist. Oh ja, en die hoge hakken doe ik beter ook niet meer aan. Bleh.

Wat nalezen op het internet geeft me al vast niet te veel hoop. Hopelijk sukkel ik hier geen 6 maanden mee…

E nu het goede nieuws: ze liet me nog eens de harttoontjes horen! Altijd wijs!

Razend druk weekend achter de rug.

Twee etentjes met de vriendjes. Dwingt me dan tot lastige vragen te stellen aan de kokkin des huizes. Kan je het vlees goed doorbakken? Heb je de sla zelf goed gewassen?

Of nog erger: een kaastafel. Ik ben dol op kaas, maar je mag enkel kazen eten die bereid zijn met gepasteuriseerde melk. Voor één of andere bacterie. Maar bij een kaastafel weet je dat dus niet dus moet je op veilig spelen. Hmm. Lastig.

Verder nog tal van andere dinges waardoor ik gisterenavond doodop was en dwars door De Pappenheimers en Debby&Nancy Happy Hour geslapen heb. Hmmm, toch nog vermoeid dus. En vanmorgen nog eens behoorlijk misselijk op de trein. Het helpt me er allemaal aan herinneren dat ik zwanger ben. Al zit dat beginnend buikje er ook voor iets tussen.

Mike, een trouwe lezer van mijn blog, partijgenoot en kennis sinds lang is vrijdag 9 maart voor de tweede keer vader geworden van een zoontje: Senne! Proficiat Mike en Ilse!

En zo beginnen de jongens aan hun inhaalrace.

Stand: jongens-meisjes: 1-4

Drie baby’s op een week zeg. Het is overdreven, hé.

Omdat het niet de hele tijd over babies zou gaan -er zijn mensen die dat durven insinueren!- een berichtje over mijn wederhelft.

Hij is de laatste weken een beetje doof, zoals je misschien al hebt kunnen lezen. Hij heeft dat wel vaker, zijn oren zijn niet zijn beste werkende lichaamsdeel. In de jaren dat we samenzijn is ie al twee keer geopereerd (diabolo’s) en een aantal andere keren is het opgelost geraakt met medicatie.

Maar nu is ie dus weer zo doof als een gemiddeld oud manneke. Luider spreken is de boodschap. Vaak moet ik iets drie keer zeggen vooraleer de boodschap min of meer een beetje doordringt. Of is het zijn selectieve gehoor? De televisie moet echt ongelooflijk luid staan vooraleer ie het een beetje hoort.

Maar er zijn ook voordelen aan doof zijn. Twee voorbeelden. Ken je die irritante reiswekkertjes, die ongelooflijk tikken? Die zo op uw zenuwen werken dat je daar niet kunt van slapen? Wel, Peter heeft daar dus geen last van. Een test leerde dat ie dat pas kan horen op 20cm afstand. Of nog beter: muggen. Wat doen die beesten hier eigenlijk al? Alleszins: ik word daar wakker van, kwaad van, nijdig van, sta op en zoek iets om die beesten dood te meppen, … Peter hoort niks en slaapt rustig verder.

Mja. Deze week mag ie terug naar de dokter. De sinussen lijken genezen te zijn, maar benieuwd wat het verdict van de oren zal zijn.

Is eigenlijk baby 3 want ze is op 5 maart geboren dus voor deze baby. Drie weekjes te vroeg, maar kerngezond. Sien, dochtertje van Tine en Arne. Proficiat!

Stand: Jongens-meisjes: 0-4!

Wordt er me soms gevraagd. Ik dacht dat we dat nu nog lang niet kon weten (13,5 weken). Maar de wetenschap staat duidelijk voor niets. Dinsdag werd ons al gevraagd of we het geslacht wilden weten. “Heu, nu al?” maar dan direct “Neen, we willen het niet weten.”

We zijn zo een van de weinige koppels die niet willen weten, heb ik de indruk.

Maar kijk. Ik heb nog maar net twee maanden moeten zwijgen, over de zwangerschap. Me in allerlei bochten wringen over waarom ik niet ging lopen, waarom ik geen glaasje wijn dronk (alcholloze maand, ha!), waarom ik meteen na de vergaderingen naar huis ging, … Ik heb echt geen zin om nu zes maanden te lopen zwijgen en geheimzinnig te doen over het geslacht. Het is ons ook om het even wat het wordt en ik hou wel van een verrassing. En we kunnen er toch niets meer aan veranderen. Zwijgen is niet leuk.

En dat het wat minder praktisch is? Goed zo, ik zou me anders nu al te pletter shoppen in meisjes of jongenskledij en dat kan ik nu allemaal uitstellen. Ik zal toch nog genoeg krijgen na de geboorte, wordt me verteld door Mensen Die Het Kunnen Weten.

Een voorgevoel? Ook al niet. De ene dag denk ik “Het is een meisje!” en de dag erna ben ik er van overtuigd dat het een jongen is.

Dus bij ons moet je niet komen vissen naar het geslacht, we weten het zelf niet. Ik spreek hem/haar nogal steevast aan met hij, maar laat u daar dus niet door misleiden.

Nog 6 maanden geduld!

Onze TV is al een tijdje kapot. Dus deden we het al een tijdje met een oud klein TV’tje. Probleem is dat dat TV’tje zo klein is dat we het midden in onze salon moeten zetten. En dan kan ik nog de ondertitels niet te goed lezen.

Tijd voor het grotere werk dus. Een flatscreentje, dat we aan de muur kunnen hangen. Na lang zoeken, vergelijken, afwegen, informeren en al kochten we deze Toshiba (maar van diagonaal 94cm) in de Mediamarkt.

Gisteren thuisgekomen, ding ingeplugd in de kabel en posten beginnen zoeken. Heel simpel in gebruik, dat wel. Maar keer op keer: “No broadcast signal found. Blah blah.” We krijgen de kabel er dus niet door.

Nochthans werkt die kabel goed op onze vorige TV. Nu hoorde ik dat je voor een LCD-scherm een andere kabel zou moeten hebben? Weet iemand daar iets van? Een tip? Gebeld naar Mediamarkt en daar zeiden ze iets van op een knop B/G te drukken. Of zo.

Nu staan we dus met drie TV’s in onze living. Een oude kapotte. Een fonkelnieuwe waar we geen beeld door krijgen. En het klein TV’tje, dat blijft meegaan.

Update: Wist ik veel dat nieuwe TV’s over zoiets beschikken als een digitaal kanaal. Maar da’s alleen als je digitale televisie hebt. Eens we het analoge kanaal gevonden hadden was het snel in orde!

Net een bezoekje gebracht aan de gynaecoloog.

Even met trots vermelden dat onze kleinen al 6,5 centimeter meet van kop tot stuit. Dus zonder de beentjes erbij. Maar hij/zij heeft wel beentjes, hoor! Alles der op en der aan, nekplooike OK en zo.

Wel tof om dat te zien, hoor. Maar het was de laatste keer dat we hem/haar op volledig scherm konden zien, de volgende keer zal ie al te groot zijn.

Neen, neen, het is geen drieling bij mij.

*Slaakt een diepe zucht van opluchting*

Het is om te zeggen dat Baby 3 er is. Suzanne, het tweede dochtertje van mijn neef Sven. Zusje van Loes. Geboren vandaag, denk ik. En zo wordt Tine voor de vierde keer tante. Proficiat!

Stand: jongens-meisjes: 0-3 al zal Elze binnenkort het evenwicht wat herstellen!