Een baby op komst, een hoop kosten. Gelukkig kennen wij een hoop mensen en hebben wij al een hoop gerief dat we kunnen overkopen/lenen/krijgen. Van grote spullen hebben we al: een wieg, een bedje, een park, een draagzak, een tummy tub, een badje met staander, …

Nog een grote aankoop die we moeten doen is een buggy. Eerst wieg, dan ombouwbaar naar buggy. Die dingen kosten dus verschrikkelijk veel geld. Reken maar snel op 700 euro, hebben ze me gezegd. Slik! Ze zitten er wel tot hun 2,5 à 3 jaar in en op de bonkige kasseien in Gent wil een mens wel goed gerief. Ik laat me graag adviseren door Ervaringsdeskundigen Met Kinderen.

Heb ik tot nog toe onderzocht:

Mutsy Urban Rider: robuuste wagen met degelijke wielen die wel een kasseisteentje kunnen slikken. Het achteruitrijden is naar het schijnt minder handig en ook in de wagen steken zou minder handig zijn. Ik kan er zo ééntje overkopen aan een derde van de nieuwprijs, dankzij een lezeres van mijn blog. Komt dus dik in aanmerking!

Bugaboo: volgens vriendin S. dé kinderwagen voor Gent. Nu hadden onze Nederlandse vrienden er zo eentje mee en zo heb ik er dit weekend een ritje mee kunnen maken over de Gentse kasseien. Zo vlot ging dat niet met die kleine wieltjes eigenlijk. Ook Katja zelf vond hem minder geschikt voor in de stad. Ook niet zo veel extra ruimte voor boodschappen en zo. Anderzijds zou hij wel kleiner en lichter zijn.

Quinny. Mijn broer heeft er zo eentje. Ze zijn er content van. Alleen, nu Jonas kan zitten merken ze dat dat ding een beetje te plat ligt en dat vindt Jonas niet zo fijn. Hij ziet graag alles wat er gebeurt.

One tree hill Urban Jungle: Zo heeft Elze er eentje. Even uitgeprobeerd in haar living en het is inderdaad een uiterst wendbaar ding. Maar is ook een zeer duur geval, zegt ze.

De Stokke Xplory: ik ken niemand die er zo één heeft. De meest opvallende en de duurste. Ik zet er hem hier maar bij maar ik ben gelijk niet geneigd om voor de duurste te kiezen.

Iemand nog andere modellen aan te bevelen? Tips? Dingen waar ik moet op letten? Drie wielen? Vier wielen?

Welke zou het handigste zijn om mee te gaan lopen? Ik ken zo wel van die lopers die dat doen… Mijn loopcarriere hervatten met een sportieve buggy! :-)

Om het nog wat leuker te maken allemaal: we gaan er een pronostiekje aan verbinden.
Je kan antwoorden op de volgende vragen:

• Wordt het klein Croubelke een jongetje of een meisje?
• Hoeveel zal zijn/haar geboortegewicht bedragen?
• Hoe groot zal het klein croubelke zijn?
• Op welke datum wordt het kleintje geboren?
• Wat wordt zijn of haar naam? Deze laatste vraag is om ons nog wat extra inspiratie te geven. :-)

Voor de eerste vier vragen worden punten verdeeld. 3 punten voor het geslacht. 3 punten voor diegenen die het dichtst bij het gewicht zit, 2 punten voor de tweede, 1 punt voor de derde. Hetzelfde systeem voor de lengte en de datum.

De winnaar krijgt een fles champagne! Voor de tweede en de derde voorzien we ook nog een prijs.

Omdat iedereen met gelijke wapens zou kunnen strijden:
Lien woog bij haar geboorte exact 3 kilo en mat 50 cm. Ze werd 17 dagen te vroeg geboren.
Peter woog bij zijn geboorte amper 2 kilo 600 en mat 48 cm. Hij werd 7 dagen te laat geboren, met een keizersnede.
Volgens de berekeningen is het klein Croubelke gepland voor 7 september.

Pronostiekjes mogen hier achtergelaten worden of in mijn mailbox.

Omdat ik door al die ongeruste reacties na mijn val ook een beetje ongerust was geworden… en omdat ik niet met een ongerust gemoed naar Barcelona wou vertrekken heb ik toch maar een telefoontje gepleegd naar de praktijk van mijn gynaecoloog. Een lieve wroedvrouw stelde me voor om even langs te komen en te checken. Waar ik dus graag op inging: als toekomstige moeder vind je iedere echo leuk om te zien. Een vriendin van me is gynaecologe in opleiding en toen ze vorig jaar zelf zwanger was ging ze bijna dagelijks wat vroeger naar de praktijk, zodat ze eens kon kijken naar haar zoontje. Op de echo leek alles meteen al OK. Hartje zoeken ging moeilijker: het duurde echt een paar minuten voor we het hartje vonden en konden horen. Hmm, dat was wel even bang afwachten. Maar bon, ik moet me dus geen zorgen maken. En mijn tanden zijn ook weer goedgekeurd voor een jaartje (dat was bij de tandarts, waar ik eerder die avond moest zijn). Allez, ik ben medisch goedgekeurd om op reis te vertrekken.

En de ribben? Beter, al blijven bepaalde bewegingen enorm pijnlijk: niezen, starten en stoppen met de fiets en heel hard lachen. Vooral van dat laatste heb ik veel last :-)

Ieder jaar rond eind april pieken mijn bezoekerscijfers. Ze verdubbelen dan plotsklaps om dan weer even snel te dalen naar het gewone niveau. Hoe komt dat? Simpel; 10 miles antwerpen. Als je dat intikt op google kom ik daar nogal prominent te voorschijn.

Dit jaar weer niet meegedaan. Met die ribben van mij zou het toch sowieso niet gelukt zijn. Wel de beelden gezien. Ik heb de 10 miles één keer meegedaan en ik vond het een hele leuke wedstrijd. Die Waaslandtunnel! Misschien wel voor herhaling vatbaar. Ooit eens! :-)

Ik eet nooit van mijn leven nog ribben. En ik at dat al niet graag. Zeer dat dat doet, maat!

Dan mag ik nog geluk hebben dat ik geen last heb van verkoudheid of hooikoorts, want van niezen word ik echt helemaal ellendig.

Nu iets beter, maar dat kan aan de Dafalgan liggen. Zonder kan ik geen halve dag op een stoel zitten. En Flexium mag niet van den apotheker.

Zucht. Over een paar dagen zal het wel beter zijn. Hoop ik.

Aaawtsj. Wij hebben een hele mooie gerenoveerde trap. Alleen kan ie een beetje gladjes zijn. Peter heeft dat al een paar keer aan den lijve mogen ondervinden, met de nodige blauwe plekken tot gevolg. Maar ja, op je kousevoeten naar beneden gaan is een beetje om problemen vragen. Nu ja, mijn sloefen hebben eigenlijk niet veel meer grip. Vanmorgen maakte ik een slipper. De laatste drie trapjes en aaaaaaarrrrgggh!!!! Boem!!! Gevallen, gelukkig niet op mijn buik, maar wel verdomd pijnlijk. Mijn rug, mijn ribben! Adem! Paar minuten blijven liggen en rechtgekrabbeld. Naar boven gekropen. In de zetel gaan liggen, dat was zowat het enige wat ik kon verdragen. Gelukkig voelde ik het kleintje meteen stampen, alsof ie wou zeggen “met mij alles OK, hoor!”. Eurgh. Beetje later toch de stad ingetrokken, met de nodige pijn. Na drie keer stevig niezen deed alles nog veel meer pijn. Hmm. Misschien toch maar eens bij een dokter passeren? Spoed? Euh neen… Maar er is de Huisartsenwachtpost!

Ik mocht meteen langsgaan. Diagnose: gekneusde ribben, misschien wel een barstje, maar ja, daar kan je toch niks aan doen. Flexium en dafalgan, twee dingen die een zwangere mag gebruiken.

Antislipkleefband (zoals we op de bovenste trap hebben) dringt zich op. Al verpest dat onze mooie trap wel een beetje. Of antislipsloefen. Ondertussen ga ik mij een beetje kalm houden. Noodgedwongen.

Vandaag zijn we precies halfweg de zwangerschap. Ofte 20 weken. Want een zwangerschap duurt normaal gezien 40 weken. Soms wat korter, soms wat langer, dat zullen we moeten afwachten.

Hoe lang de eerste 12 weken ook duren (zwijgen!), hoe korter de rest gaat. Ongelooflijk dat ik al aan de helft zit!
Tijd voor een korte round-up.

Kwaaltjes: Het zwanger zijn gaat me eigenlijk goed af. Behalve wat last van mijn bekken die ene week heb ik nog geen noemenswaardige problemen gehad. Ja, wat moe en wat misselijk zijn, de eerste drie maanden, maar dat hoort er nu eenmaal bij en het viel al bij al wel mee. Ach ja, en een mens slaapt wat slechter en moet wat vaker plassen, maar da’s maar tijdelijk.

Gewicht: onder controle! Ik ben nu drie kilo bijgekomen. Volgens de boekskes mag je zo’n 12 kilo bijkomen gedurende de hele zwangerschap. De meeste kilo’s moeten er nu dus nog bijkomen. Ik heb eens een richtlijn gehoord: 4 kilo van week 0-20, 4 kilo van week 20 tot week 30 en nog eens 4 kilo de laatste 10 weken. Op schema dus. Ik zou mijn gewicht liefst wat onder controle houden, want ik krijg ze er niet snel terug af. Gelukkig heb ik vooral zin in gezonde dingen als fruit en yoghurt ipv chocolade, dus dat helpt. Hopelijk blijft dat zo.

Kinderopvang: na deel 1 en deel 2 heeft u nog een deel 3 en een slot van mij te goed. Er is dus nog niks zeker, maar meer lees je later wel (deel 1 en deel 2 worden eerst gepubliceerd op de leukste stadsblog van het land)

De kleine: zou volgens de nieuwsbrief van Kind & Gezin zo’n 25cm lang zijn en 300 gram wegen. Niet zo vreemd dat ik hem/haar dus zo goed voel!

Buik: er zijn zo van die mensen die geen buik hebben tot ze 6 maanden zijn. Ik gelukkig wel. Ja, ik vind dat wel tof eigenlijk. Voor een keer dat ik mag complexloos dik zijn, zoals Elze zei. Meestal moet een mens een buikje ijverig proberen wegwerken. Ten bewijze daarvan en op vraag van Daisy een foto!

Het is niet zo dat er ten huize Decroubele-Braeckevelt alleen nog over beebies gepraat werd. Verre van. Het gaat soms zelf nog eens over lopen. Dinsdag wees ik mijn liefste er op dat het nog exact één maand is tot de 10 km van Gent en dat hij beter eens zou trainen als ie wil meedoen. Want het is van de vorige editie geleden dat ie nog eens zijn sportschoenen aantrok. Ik zei er nog bij: “ge moet van mij niet meedoen, ik begrijp da wel, ik doe niet mee, ge moet alleen lopen, maar volgend jaar lopen we weer samen!”. Voila, direct een belofte vastgelegd voor volgend jaar. Waarna we het even hadden over lopen met buggy, er zijn ouders die het doen (buggyrunning).
Maar Peter wil persé weer meedoen aan de 10 km. Dus ‘s avonds kwam ik thuis en trof hem aan in sportoutfit. Hartslagmeter zoeken, sportschoenen zoeken. En ondertussen weer zijn hilarische uitspraken: “ik ben een natuurtalent” en “die start-2-runners doen er verdorie 38 weken over voor ze 5 km kunnen lopen, azo niet, hé“. Tja, ik krijg Peter nog niet meteen een gezond schema aangepraat. :-)

Hij heeft dus meteen weer 5 km gelopen, in iets van 35 min en met een veel te hoge hartslag. Gisteren stijve spieren natuurlijk, maar hij gaat morgen weer lopen, zei ie. Ik ben benieuwd.

Hij was ook bezig over zijn tijd. Vorig jaar deed ie er 1:1:39 over volgens de website maar akkoord, we stonden 2 à 3 minuten stil aan de start, dus reken maar dat ie onder het uur aangekomen is. Hij vroeg zich af of 50 min haalbaar zou zijn. Gezien zijn veel te korte trainingsperiode heb ik er hem maar op gewezen dat dat wellicht wat hoog gegrepen zal zijn. “Jamaar, vorig jaar heb ik veel tijd verloren in de laatste 2 km (nvdr heeft stukken gewandeld toen) en dat zal mij nu niet overkomen!” en “en daarbij: ik ben gestopt met roken nu!”

Hihi.

Voor de mensen die Peter niet kennen: hij meent dat niet hoor. Het is gewoon een manier om zichzelf op te peppen, denk ik! :-)

Full-time werken, zwanger zijn en gemeenteraadslid, het is soms een zware combinatie… Zeker als je dan ‘s nachts nog niet te goed slaapt! Vrijdag een dagje verlof nemen denk ik.
Gelukkig heb ik lieve collega’s in de gemeenteraad. Als ze me uitgeput en uitgehongerd voor me uit zien staren zeggen ze zelf al “zou je niet beter naar huis gaan, Lien, een beetje gaan uitrusten”. Een voorstel dat ik gisteren in alle dankbaarheid aangenomen heb!

Ondertussen voel ik het kleintje al veel meer bewegen. Als ik ‘s avonds in bed mijn hand op mijn buik leg voel ik het ook aan de buitenkant. Peter heeft er door omstandigheden (vroegtijdig in slaap vallen) nog niet kunnen van meegenieten. Dat kleintje voelen schoppen, dat maakt de meest lastige dag goed. Ik weet nu al dat ik dat ga missen, achteraf. Gelukkig heb ik nog 4,5 maanden om er van te genieten!

Bakerpraatjes zijn zoals een horoscoop: je moet er niet te veel van geloven, maar ze zijn wel wijs om te lezen.

Bakerpraatjes gaan nogal vaak over het geslacht van de baby. Twee volgens mijn moeder:

• Jongens komen vaker te laat, meisjes te vroeg. Zowel mijn zus als ik werden een week of drie te vroeg geboren. Mijn broer daarentegen bleef rustig zitten tot een week na de uitgerekende datum. Bij de 8 kindjes dit jaar hier op deze blog: ik geloof dat alle jongetjes minstens een paar dagen te laat waren en dat de meisjes te vroeg waren. Maar van de meisjes weet ik het niet van allemaal zeker.
• Als je moeder eerst een dochter kreeg, zal je als dochter van je moeder ook eerst een dochter krijgen. Deze theorie geldt enkel voor het eerste kind. In onze familie klopt dat wel meestal. In dat geval zou ik een dochter krijgen.

Een andere bekende is dat van de vorm van de buik. Als je naar voor draagt zou het een jongen zijn, anders een meisje. Nog niet echt te bepalen bij mij.

Maar ja, alles kan ook toeval zijn en voor ieder voorbeeld bestaat wel een tegenvoorbeeld. Maar toch vind ik bakerpraatjes wel grappig. Dus nog bakerpraatjes? Laat maar komen!

Om inspiratie op te doen: Hier vind je er nog veel meer. Er is zelf een quiz bij.