Koningin Elisabethwedstrijd
Peter en ik zijn fan van de Koningin Elisabethwedstrijd. Vooral piano en viool, de zang vinden we het minst leuk. En het sabbatjaar valt weg, dus vanaf nu hebben we ieder jaar een weekje luisterplezier.
Het leuke is: je moet er niet voor thuisblijven. De uitzending op Canvas begint zo laat dat we meestal al thuis zijn dan. Nadeel is wel dat een mens te lang opblijft om goed te zijn.
Nu ja, het gebeurt meermaals dat we in slaap vallen bij de wedstrijd. Niet omdat we het saai vinden, gewoon omdat het zo ontspannend werkt. En het is niet dat we alles zien, dat is gewoon niet te doen.
Gisterenavond, na een lange en vermoeiende gemeenteraad, nog een stukje gekeken. Anna Vinnitskaja. Zo opgaan in de muziek, zo emotioneel, zo pakkend. Peter en ik waren onder de indruk. Maar we zijn geen kenners dus we vragen ons dan ook altijd af wat de kenners er van gaan zeggen. De kenners was het met ons eens en ook zwaar onder de indruk.
Die verslagen in de kranten lezen vind ik ook wijs. Zo vandaag in De Morgen over een eerdere kandidate: “Haar hele klankwereld wordt door de rechterhand bepaald, wat structureel en harmonisch onevenwichtig aandoet”. Prachtig toch?
Alleszins, we kijken uit naar de laatste finaleavond wanneer de enige overgebleven Belg mag aantreden. En de uitslag natuurlijk. Volgens Peter is dat keer op keer een TV-hoogtepunt van het jaar voor hem!

