Peter zijn grootmoeder is gestorven. En daarmee zijn we nu allebei grootouderloos.

Mijn beide grootvaders heb ik eigenlijk niet of niet goed gekend. De pa van mijn pa is gestorven voor mijn geboorte. Die heb ik dus nooit gekend, alleen van een paar verhalen. De onderwijzer van het dorp. De pa van mijn moeder ken ik van de ossebloedjes en van het vlees dat hij van ons bord stal, ondertussen wijzend naar een denkbeeldige vogel om onze aandacht af te leiden. Hij was schrijnwerker en we speelden dolgraag in het atelier, tussen de schavelingen (en de spinnen). Hij is gestorven toen ik een jaar of 5 was.
Mijn grootmoeders heb ik gelukkig wel goed gekend. Mijn pa zijn moeder was een hele toffe madam, tot op het eind helder van geest en haar eigen nuchtere zelf. Ze had een grote hof met moestuin en zelf een bosje waar het heerlijk toeven was voor de meer dan 20 kleinkinderen. Herkenbaar aan haar spekkepot. In 1997 is ze gestorven. Mijn andere grootmoeder is in 2002 gestorven. Zij woonde in Eeklo en haar zag ik dus het meest. Vele zondagen zijn we op stap geweest met haar, naar de kust of naar de polders, naar de winkels of ergens een pannekoek gaan eten. Veel goede herinneringen. Ze had een heel bijzondere band met mijn autistische zusje, soms leek het alsof ze de enige was die kon doordringen tot haar.

Aangezien Peter en ik al een hele tijd samen zijn, kende ik zijn grootmoeder goed. De eerste jaren was ze een ferme madam, al dik de 80 gepasseerd en ze woonde nog altijd samen met haar man in een huisje in Lendelede. Ik was er meteen goedgekeurd ook al had ze soms wat last met mijn taaltje. Ik bleef uit den vremde natuurlijk, en mijn verkavelings-Westvlaams was niet altijd even begrijpbaar voor haar. De laatste jaren kende ze me niet meer. Kende ze eigenlijk niemand meer. Op bezoek gaan werd steeds moeilijker, maar toch probeerden we regelmatig eens binnen te springen in het rusthuis.

Ze is net geen overgrootmoeder geworden. Op 9 september zou ze 95 jaar geworden zijn. Maar wie weet wordt er die dag wel een nieuwe telg in het geslacht Decroubele geboren…

Wij zijn zo pas eigenaar geworden van een tweedehandse kinderwagen! Of hoe een blog u -naast een hoop interessante mensen- ook financieel voordeel kan opleveren.

Op dit bericht lanceert een zekere Katleen dat ze een kinderwagen te koop heeft. Katleen kent mijn blog via Buffie, een collega van haar man. Ik was eigenlijk van plan om dat nieuw te kopen maar enige onderzoek leerde me al snel dat die dingen stukken van mensen kosten. Reken maar op 700 à 800 euro, nieuw. Die dingen zijn gemaakt om mee te gaan voor meerdere kindjes en Katleen heeft deze wagen maar gebruikt voor één kindje. Nog wat meer onderzoek op het internet en een hoop interessante tips op mijn blog. Wat foto’s gekregen van de wandelwagen. Een afspraak geregeld. Naar winkels gebeld om te vragen of ik er Mutsy onderdelen kon kopen. Andere kinderwagens uitgeprobeerd en meningen van andere mensen gevraagd. Internetfora afgeschuimd op zoek naar oordelen. Een heel vooronderzoek dus!

Na twee babybezoeken in Bonheiden (Margot – baby 2) en Kumtich (Tom, baby 7) afgezakt naar Bornem waar we hartelijk ontvangen werden. Getest en getwijfel, want het is en blijft een belangrijke aankoop natuurlijk. Je moet daar een drietal jaar mee rondrijden en in Gent moeten die dingen kasseibestendig moeten zijn, ofte Korenmarkt-proof. Vier dikke banden, dat leek me wel OK. Dat maakt wel dat hij soms iets minder elegant is dan een driewieler denk ik maar bon, echt elegant zullen die dingen wel nooit zijn. Hij past net in onze koffer. Het achteruit rijden is wat wennen, maar lukt wel.
En als ik zelf een nieuwe gekocht had zou het in één of ander fel kleurke geweest zijn (rood!) maar om daar nu zoveel geld meer voor te betalen… neen, toch maar niet. Het is op zich ook wel een mooie wagen, vind ik. OK, we doen het! We kregen nog het weekend om te testen en eventueel te veranderen van gedacht. Zaterdag alle opties van het karretje uitgeprobeerd. Vandaag nog gekker gedaan: mijn douchegerief in de wagen gelegd en gaan douchen bij een andere buurvrouw in de Kongostraat. En maar hopen dat er niemand naar het kindje wou kijken. :-) Een omweggetje gedaan, borduren op en af gereden, smalle voetpaadjes geprobeerd, kasseien en putten getrotseerd, … De Mutsy Urban Rider doorstond de test goed!

Even een existentiële crisis gehad: ben ik wel een goede moeder als ik alles tweedehands koop? Maar zo’n vragen schijnen bij de zwangerschap en de hormonen te behoren. :-) Maar daar ben ik al weer over en ik ben heel blij met mijn aankoop nu. Nu nog betalen!

Woensdag is de schrijnwerker geweest en heeft het plafond en het kader van bad en douche uitgewerkt. De laatste dagen lagen weer stil natuurlijk maar vanaf morgen wordt er 5 dagen gewerkt. Tegen vrijdagavond zal er al weer veel meer te zien zijn!

Terwijl de chocoladerisotto staat te pruttelen kan ik jullie de elfde baby aankondigen! Mauro, eerste kindje van John en Maudline. Proficiat!

Stand jongens-meisjes: 6-5
De jongens gaan voor het eerst aan de leiding!

Een overzichtje:
16/02: Linde
18/02: Margot
5/03: Sien
6/03: Suzanne
9/03: Senne
20/03: Lander
10/04: Tom
12/04: Warre
10/05: Sam
17/05: Jef
19/05: Mauro

Ja, het deed pijn, niet mee kunnen lopen in de Stadsloop, zowel bij mij als bij mijn ventje. Deze laatste beloofde volgend jaar meer te trainen, maar dat heb ik hem vorig jaar ook horen zeggen! :-)
Maar leuk was het wel. Afgesproken met enkele vrienden en buren aan “ons brugje”, het Minnemeersbrugje. Ik supporterde voor iedereen, niet alleen de bekenden, tot groot jolijt van mijn medesupporters. En ja, soms kon ik niet meteen op de lopers hun namen komen (sorry Marc en Kathelijne) maar enthousiast was ik wel. Aan het volgen van zo’n stadsloop zijn ook enige risico’s verbonden: je kan er duizelig van worden en bijna omver gelopen worden, nietwaar Hans?
Enfin, het werd nog een heel gezellige dag met pannekoeken op de Vrijdagsmarkt, pasta bij Tom en Els (en de vrienden) en een gezellige babbel bij Katrien. Manlief heeft er trouwens ambitieuze plannen om opnieuw te beginnen met minivoetbal aan overgehouden!
En nu… Babybezoek en buggy’s testen!

Gisteren werd er niet alleen gelopen in Gent, er werden ook baby’s geboren. Jef, eerste kindje van Piet en Karen, zag gisteren voor het eerst (een dagje te laat) het levenslicht. Proficiat Piet en Karen! Welkom Jef!

Stand jongens-meisjes: 5-5

Een overzichtje:
16/02: Linde
18/02: Margot
5/03: Sien
6/03: Suzanne
9/03: Senne
20/03: Lander
10/04: Tom
12/04: Warre
10/05: Sam
17/05: Jef

Stapt uit de auto terwijl hij naar zijn vrouw aan het bellen is.

Zegt bloedserieus aan de telefoon: “verdorie, hé, ik denk dat ik mijn GSM kwijt ben, ik ben hem al de hele tijd aan het zoeken en ik vind hem niet, hé”

Zij: “Euh…? Kijk eens aan uw oor!”

Ja, het kan iedereen overkomen, hé!

Omdat ik zelf niet kan meelopen…
Omdat ik wel een hoop volk kent die wel meeloopt (ook al behoort ventje -op mijn aanraden- daar niet bij)…
Omdat ik niet wil verdrukt worden in de drukte aan het Sint-Pietersplein…
Omdat de Stadsloop bijna aan mijn voordeur passeert…

Zal ik morgen supporteren op of aan de Minnemeersbrug aan het Miat. Watch me!

Ondertussen zie ik het weer helemaal zitten. Mijn pa heeft mijn huis weer zo leefbaar mogelijk gemaakt, de dikke laag stof overal verwijderd en zo kunnen we weer slapen op ons slaapkamer. De mens heeft de laatste dagen zoveel gedaan in ons huis dat zijn been er zeer van doet (en tegen dat mijne pa klaagt over pijn moet het serieus zijn). Merci pa!

Iedere morgen mogen we nu één of meerdere stielmannen verwachten. Gisteren is de elektricien gepasseerd. Vanmorgen stond de schrijnwerker aan ons deur die plafond zal steken, bad uittimmeren, kasten steken en diets meer. En iedere morgen komt ook de coördinator langs om de werken op te volgen. Momenteel zoekt hij uit of dat gat in de vloer wel een goed idee is. Het ziet er niet zo goed uit, voor onze eigen veiligheid. Dat gat zou 30 cm moeten zijn en de gewelven zijn maar 20 cm. Op die manier zouden er dus twee gewelven vlak tegen de muur doorboord worden en het risico zou bestaan dat we dan met badkamer en al naar beneden komen. En dat is uiteraard ook niet de bedoeling.

Anyway, deze formule is ideaal voor onhandige mensen met weinig tijd zoals wij. :-)

Alles is eruit en het meeste stof is geleden. Vandaag komt de elektriciën nog wat leidingen leggen en misschien is daar nog wat geslijp en stof voor nodig maar dan zou het gedaan zijn. Zoals je ziet: alles is uit de badkamer, meer kan er echt niet uit. Behalve de nieuwe leidingen die er al liggen, maar die gaan er niet terug uit.

Erger kan dus niet meer en ik zie het weer helemaal zitten: vanaf nu wordt het weer allemaal beter!

Ondertussen wordt er nog gewikt en gewogen of er een gat in de vloer komt. Om de was door te smijten, die dan in een grote mand naast mijn wasmachine terecht komt. Dat heb ik nu altijd gewild zie. Maar eerst wordt er nog bekeken of dat veiligheidshalve wel kan.