Grijze haren. Als donkerharige heb ik mijn eerste grijze haar ontdekt op 18-jarige leeftijd. Toen was het er maar af en toe ééntje. Maar hoe langer hoe meer natuurlijk.

Exact een jaar na ons huwelijk vroeg mijn kapster me wat er wel gebeurtd was in dat laatste jaar, dat ik zoveel grijze haren bij gekregen had. En iedereen begon mij op mijn grijze haren te wijzen. Niet leuk.

Nu vind ik een mooie grijze haardos wel mooi, maar ik vind mezelf er een beetje te jong voor. Kleuren? Brrr, heb ik een schrik voor. Wat als het mislukt? Een jaar geleden kocht ik me toch een kleurmiddelke, om zelf thuis te doen. Maar gebruiken? Brrr.

Uitstellen. Eerst zei ik “niet voor mijn dertigste”. Daarna wou ik het uitstellen tot na de bevalling. Vroeger werd er gezegd dat je je haar niet mocht kleuren tijdens de zwangerschap omdat die stoffen in je bloedbaan konden dringen en zo. Navraag bij mijn gynaecoloog en kapper leerde me dat dat geen probleem meer is: zolang er geen ammoniak in de producten zit mag het. Hmm, een drogreden dus.

Toch maar eens de knoop doorhakken en kleuren? Kleur moet zo dicht mogelijk bij mijn natuurlijke haarkleur liggen, want ik heb geen zin om overal te komen dat iedereen me vraagt: “hé, is uw haar gekleurd?”. Bruin-zwart gekozen dus. Ik ben eigenlijk zeer tevreden met mijn natuurlijke haarkleur, dus nooit een ander kleur overwogen. Zo van die mensen die hun haar om de paar weken in een ander kleurke durven steken, ik vind dat wel ferm. Ik durf dat niet. Ja, panische angst voor haar kleuren, bijna.

Vanmorgen toch maar geprobeerd, zo voor we op reis vertrekken, dan heb ik de week de tijd om er zelf aan te wennen. En als het tegenvalt kan ik nog reddende maatregelen proberen te treffen.

Spannend , eigenlijk. Wat een gedoe, ook wel. Wassen, douchen, drogen. De grijze haren zijn zeker weg. Die twinkelende, uitstekende dingetjes. Maar hmmpfff. Het kleur is niet helemaal wat ik er van verwacht had. Het is te zwart, niet bruin genoeg. Mijn wederhelft probeert me ervan te overtuigen dat het best goed is. Maar ik weet het zo nog niet.

Bij deze weet u het: mijn haar is gekleurd. En het is een beetje te zwart. En de volgende keer moet het bruiner. U hoeft me daar alvast niet meer op te wijzen.

En ik mis mijn grijze haren.

Heel lachwekkend vind ik dat, als ik heel stil zit en mijn buik toch alle kanten op beweegt. Alsof er een volksverhuizing plaats vindt in mijn buik.

En ook grappig is als het kleintje de hik heeft. Een regelmatig gestamp in je buik.

Die bewegingskes zijn echt super!

Vanmorgen door de stad getsjold, van winkel naar winkel, van hot naar her. Naar het station mijn fiets gaan ophalen. En naar de bib nog wat boeken uitlenen. En we moeten het toegeven: het gaat allemaal niet meer zo vlot. Vlugger buiten adem, meer tijd nodig, minder handig in het verkeer. Kalmpjes aan dus. Ipv haast-haast naar huis en daar zelf een middagmaal ineen te boksen ben ik dan maar gestopt aan Vooruit voor een dagschotel. Lekker mmm.

Vanavond nog een RVB en AV voor de Tour de France, de laatste voor de Tour hier echt aankomt. En dan nog een gemeenteraad, al zal die niet veel meer voor stellen gezien de perikelen gisterenavond. En dan is het officieel verlof! Er ligt al een stapel boeken klaar!

De voorlopig laatste werfopvolging:

Lavabo, kraan en spiegel

Bad, mét eendjes en kikker

Dit is de verwarming!

En het toilet.

Neen, nog geen kinderopvang gevonden. Nog één mail gekregen van opvanggezinnen dat er geen plaats meer is. Ik hoop in juli (of in augustus?) een (positief) antwoordje te horen van Tinkelbel.

Ondertussen bestaat Tinkelbel, het centrale aanmeldpunt voor Kinderopvang, één jaar. De ideale gelegenheid om er eens een paar vraagjes over te stellen aan de schepen.
De pers was er ook en schreef er over:

Tinkelbel helpt één op de drie aan crèche
‘Tevreden over systeem, maar tekort blijft groot’
De Gentse ‘crèchelijn’ Tinkelbel kreeg in het eerste jaar van zijn bestaan 2.982 telefoons van mensen die op zoek waren naar een crèche. Voor 867 werd er een plaatsje gevonden. ‘Het tekort blijft, maar het systeem werkt’, zegt schepen Rudy Coddens.

Sinds 1 juni vorig jaar kan je je nog maar op één manier – via de Tinkelbel-lijn – inschrijven voor een plaats in een stadscrèche. ‘Hoe is dat eerste jaar verlopen’, vroeg SP.A-gemeenteraadslid Lien Braeckevelt – zelf zwanger én op zoek naar een crèche – aan schepen van Onderwijs Rudy Coddens (SP.A). ‘En is het niet lastig dat ouders pas vijf maanden voor ze opvang nodig hebben te horen krijgen of er voor hun kind plaats is of niet?’

Lees meer bij De Gentenaar of De Standaard

De volledige vraag en het antwoord kun je hier nalezen.

Kinderopvang I
Kinderopvang II
Kinderopvang III

Waarom moet er altijd – net op de dag dat je verlof hebt en dus wat kunt uitslapen – gewerkt worden met veel lawaai in de omgeving van mijn slaapkamer? En dat te beginnen vanaf 7 uur? Eerst de badkamer en nu moeten er blijkbaar nieuwe gasmeters geïnstalleerd worden in de hele straat. Die dingen zijn meer dan 30 jaar oud en dus aan vervanging toe.

Wil nog een beetje slapen. Gelukkig is er veel vakantie in het vooruitzicht!

Op het buurtfeest twee weken geleden werd deze mooie foto genomen. Voormalig buurtbewoonster Elze kwam nog even de sfeer opsnuiven met haar zoontje Lander. En ik was van babysit op neefje Jonas . Jonas, die het ook moeilijk heeft met slapen in onverduisterde ruimtes, hebben we gemerkt. Gelukkig was er de Mutsy - kindjes slapen gemakkelijker in tijdens een wandeling. De Mutsy werd trouwens nogmaals zeer handig bevonden. En oh ja, de gordijnen zijn gearriveerd. Morgen worden ze opgehangen. Jihaa!

Het was een gezellig buurtfeest op de Huidevetterskaai, die voor de gelegenheid helemaal wat verkeersvrij was gemaakt. In de plaats stonden er lange tafels en iedereen had hapjes en drankjes mee. Nogal wat buurtbewoners kwamen eens bij me langs. Dat de zone 30 in de Huidevetterskaai niet erg gerespecteerd werd. En dat dat voor onveiligheid en geluidsoverlast op de kasseien zorgt. Of er geen drempel zou kunnen komen. Of meer controles. Of tijdelijke snelheidsindicatieborden. Die zorgen er immers voor dat chauffeurs op hun snelheid gewezen worden en de ervaring heeft geleerd dat dat effect wel een tijdje aanhoudt zelfs na het verdwijnen van dat bord.

Tijd voor een vraagje in de commissies Mobiliteit en Algemene Zaken. Een drempel komt er niet, omdat die ook vaak aanleiding geeft tot klachten (afremmende en optrekkende auto’s). Maar voor de tijdelijke snelheidsindicatieborden kon gezorgd worden. En ook voor snelheidscontroles, maar daar is heel veel vraag naar. Maar kijk! Maandagavond kwam ik terug van die commissie Algemene Zaken en wat zag ik? Juist ja, een snelheidsindicatiebord! (wat een woord toch)
De snelheid is meteen een stukje gedaald, mijn buren hebben het verschil alvast gemerkt en zijn tevreden.

Grote politiek? Neen, misschien niet, maar het zijn vaak de kleine dingen waar mensen gelukkig mee zijn. En als ik dan kan helpen…

Btw, deze zomer worden deze blog en mijn politieke blog vermengd tot één geheel. Vanaf dan zul je hier dus op de hoogte kunnen blijven van al mijn activiteiten!

Proficiat, er is er ééntje jarig! Het systeem Tinkelbel Het centrale meldpunt voor kinderopvang bestaat vandaag exact één jaar! Als
toekomstige moeder en met veel toekomstige ouders in mijn vriendenkring hoor ik veel reacties over Tinkelbel. Iedereen vindt het een zeer handig systeem: met één telefoontje heb je je meteen ingeschreven in alle stadscrêches wat de zoektocht een stuk korter maakt. Nadeel is wel dat je lang onzeker bent over de opvang: pas vijf maanden voor de opvangdatum krijg je te horen of je al dan niet terecht kan in de stadscrêche van je keuze. Daarom ben je verplicht om alsnog op zoek te gaan naar andere opvangmogelijkheden.
Is er al een evaluatie gemaakt van het systeem?
(Lees meer …)

Een mens zou het door de verkiezingen, de verbouwingen en de babyperikelen bijna vergeten. Maar binnenkort gaan we op reis! En nu ben ik dringend op zoek naar wat vakantieliteratuur.
Ik ben alvast van plan om Tirza mee te nemen, van Arnon Grunberg. En misschien schaf ik me ook een boek aan over baby’s. Want ondertussen weet ik veel over zwangerschap en bevalling, maar wat daarna komt? Iets met pampers en borstvoeding geloof ik… En oh ja! Een boek met voornamen! Want hoe dichter de bevalling komt, hoe minder we het weten met die namen!
Maar verder: nog iemand tips voor wat vakantieliteratuur voor mij?

Nu ben ik niet echt van het paniekerige type. Maar gisteren was het kleine Croubeltje nogal heel rustig en vandaag had ik hem/haar nog niet voelen schoppen. Terwijl ik vorige week mijn buik voortdurend voelde en zag bewegen. Toch beetje ongerust dus. En aangezien Vroedman Wim gezegd had: “als ge u ongerust maakt kun je beter eens langskomen. Beter een keer te veel dan een keer te weinig.” ik dus naar Sint-Lucas. Niet vroedman Wim maar een andere lieve vroedvrouw legde me er een half uurtje aan de monitor. Niets aan de hand natuurlijk. En om dat te bewijzen begon klein Croubeltje dan volop weer te schoppen. Tsjjj. Ik voelde me wel een beetje stom, maar ze verzekerden me dat ze er dagelijks meerdere ongeruste moeders in spé over de vloer kregen.
Tja, het onbezorgde leventje is al voorbij nog voor de geboorte, hé!