Koelen en vriezen

Momenteel ben ik mijn tafelmodel frigo met mini-diepvriesje aan het ontdooien. Voor de laatste keer. Want we hebben een nieuwe gekocht.

Afscheid van een frigo. Ik heb hem in bruikleen gekregen van mijn ouders toen ik op kot ging. Lees: mijn ouders kochten een nieuw frigootje voor mij en na dat het kotleven gedaan was mocht ik dat uiteraard probleemloos verder gebruiken.

Het frigootje is ondertussen dus al 12 jaar oud en het gaat nog altijd mee. Pas op, de laatste maanden begon het af en toe eens dreigend te reutelen. Het heeft dienst gedaan in de Savaanstraat, de Kattenberg, het Van Duyseplein en op twee adressen in de Moestuinstraat waar het gezelschap kreeg van een onderbuur: een tafelmodel diepvries. Het was een handig frigootje, net voldoende voor twee personen. Maar zodra er volk over de vloer kwam en we drie flessen wijn en nog wat frisdrank wilden koelen zat het eivol. En binnenkort komt er hier een derde persoontje bij. Tijd voor een nieuwe frigo dus. Wat er met het diepvriesje zal gebeuren, is nog onduidelijk. Misschien verhuist het naar de garage en gebruiken we het daar verder, misschien ook niet. Nog een beetje af te wachten of de nieuwe diepvriesruimte volstaat.

Ondertussen is frigoland wel ferm geëvolueerd. Je vindt frigo’s met allerlei gadgets op: TV, internet, een soortement omgekeerde microgolf om drank sneller te koelen, ijs- en waterdispensers, … Ongelooflijk.

Nu, ik had nogal wat wensen:

  • Diepvries moet onderaan komen: het is veel handiger als de frigo bovenaan zit.
  • Diepvries moet no frost zijn: al dat ijs in een diepvries neemt op den duur de helft van je ruimte in beslag. En het is pakken energiezuiniger
  • Diepvries moet een alarm hebben als ie blijft open staan. Ja, wij hebben dat wel al eens voor en de helft moeten wegsmijten is niet leuk.
  • Een nul graden-zone leek me handig: groentjes en fruit kun je er extra lang in bewaren.

Op zoek naar de ideale combinatie dus. Bovendien moet ie passen in de ruimte waar ie moet komen. Dat is een smalle, maar hoge ruimte. Geen Amerikaans model dus en geen breed model. Wel een smal model en zo hoog mogelijk (zodat we er nog net aankunnen, hihi). En ook geen witte frigo, want dat vinden we niet mooi. Ja, het oog wil ook wat. Als ik Peter had laten doen hadden we een kleinere SMEG gekocht. Ze zijn inderdaad mooi, die dingen, maar je krijgt veel design en weinig opties. Na lang wikken en wegen is het deze geworden. Leek me ook de handigste in gebruik. Morgen komen ze hem al brengen. Wiew!

Nog niet bevallen, hoor, maar als ik beval dan hoop ik dat …

Zoals jullie al vermoeden: ik zal dus bevallen in Sint-Lucas. Waarom Sint-Lucas? Simpel, het is vlakbij mijn deur. 300 meter ongeveer. Als mijn weeën een beetje meevallen kan ik het nog te voet doen. Hoewel, het is dan nog eens ongeveer even ver in het ziekenhuis zelf. En hmm, met gebroken vliezen misschien ook geen goed idee. :-) Ik heb indertijd bewust een gynaecologe gezocht die verbonden was aan Sint-Lucas. Ook wel een beetje uit nostalgie: ik ben er zelf geboren. Ook al woonden wij in Eeklo, wij zijn alledrie geboren in Gent omdat mijn moeder toen als verpleegkundige werkte in het Sint-Vincentiusziekenhuis. Ik herinner er me nog een paar Sinterklaasfeestjes van.

Ik kies eigenlijk voor een klassieke ziekenhuisopname van vier of vijf dagen en dit om verschillende redenen. Na een bevalling wil ik me laten bijstaan door de deskundige hulp van de vroedvrouwen (en vroedmannen!) en verpleegkundigen. Zij kunnen je helpen bij je eigen verzorging, de verzorging van je kleintje, de borstvoeding, … Zo’n pasgeborene wassen en aankleden: ik heb het nog nooit gedaan en ik vermoed dat enige hulp dan wel welkom is. Ook is het gemakkelijk om bezoek te ontvangen.

Tegenwoordig kun je ook polyklinisch bevallen, het is te zeggen na één nacht of na twee nachten naar huis. Lijkt me goed bij een tweede of een derde kindje (hoewel, dan heb je de extra zorg voor de oudere kindjes) maar ik zeg het: bij een eerste lijken die tips en hulp me extra handig. En meteen de dag erna weer volop in het huishouden vliegen: laat maar, ik zou graag eerst een beetje bekomen.

Thuis bevallen zit ook in de lift maar het is niet aan mij besteed. Niet alleen omwille van de mogelijke risico’s die er aan verbonden zijn, ook gewoon omdat ik het me echt niet zie doen. Mijn living is mijn living, mijn slaapkamer is mijn slaapkamer en ik zie me daar echt niet aan het bevallen. Zo’n gedoe ook allemaal en daarna blijf je zo verweesd alleen achter met al je vragen en twijfels. Ieder zijn ding, maar het is echt niks voor mij! En de risico’s ook… Gisteren hoorde ik nog van een kindje dat blauw zag bij de geboorte en zuurstof nodig had en … Brrr, ik mag er niet aan denken dat ik dat thuis zou voorhebben!

Over de bevalling zelf dan: daar probeer ik me niet te veel op vast te pinnen. Ik zou liefst van al onder water bevallen en liefst van al zonder epidurale (nu ja: bij onder water bevalling is het sowieso zonder epidurale). Onder water omdat me dat ontspannend lijkt. En zonder epidurale omdat iedere verdoving nu eenmaal zekere risico’s met zich meebrengt. Als ik hoor dat Sybille iedere keer als ze loopt haar prik voelt van de epidurale, brrr, dat lijkt me niet zo tof. Maar ja, we gaan zien wat het wordt. Ik hou me vooral ook voor dat het kan zijn dat ik geen water kan zien op dat moment. Of dat het zo pijnlijk is en zo lang duurt dat ik zal smeken om een epidurale. Nu ja. Als het maar gezond ter wereld komt, dat is het voornaamste.

En hopelijk is de manier van bevallen een beetje erfelijk. Mijn moeke is drie keer in géén tijd van ons bevallen. Bij de twee eersten is de gynaecoloog er zelf niet tijdig geraakt, bij het laatste (ikke) wel maar ze is dan overdag bevallen en toen was de mens er bij toeval.

Hoe het allemaal zal verlopen is natuurlijk wat afwachten. Nog een week of zes. Maar je zult het hier dan wel lezen!

Oeps!

In het jaar zit mijn agenda bomvol en volgt de ene belangrijke afspraak de andere op. Nu, in tijden van vakantie, heb ik weinig belangrijke afspraken en dan slaag ik er in die ene belangrijke afspraak deze week te vergeten. Oeps! Gelukkig was ik in Gent en zo zat ik 15 minuutjes later in een heel fijn restaurantje. Een restaurantje waarvan we gisterenavond nog gezegd hadden dat we daar nog eens moesten gaan eten voor de bevalling. Nu ja, manlief was niet mee, dus dat moeten we toch nog eens doen. En zo zat ik deze middag een (half) glas wijn te drinken van 1976. Die wijn was verdorie een jaar ouder dan ik ben!

De portemonnees zijn leeg!

Gisteren voor het eerst in mijn leven naar de markt van de lege portemonnees geweest. Niet dat me dat zo interesseert maar mijn broer en schoonzus (en neefje Jonas) waren op bezoek en zij doen dat graag eens. Heel de middag dapper volgehouden dat het wel ging opklaren maar ons positivisme werd helaas niet beloond…

‘s Avonds dan de grote vraag: gaan we, gaan we niet? Zooo slecht weer… Maar anderzijds… Het is wel de laatste avond en daarna is het weer gedaan voor een jaar… En vooral: de komende maand is Gent een beetje dood, dus we moeten er nog een beetje van profiteren! Allez hup, paraplu bovengehaald en vertrokken. Beetje in Trefpunt rondgehangen. Beetje (ex-?) collega’s tegengekomen en mee gebabbeld. En onderweg nog lezers van mijn blog tegengekomen. Altijd leuk! Ja, het was nog een leuk gesprekje aan De Mooiste Brug Van Gent (Minnemeersbrugje). En mooie afsluiter van de Gentse Feesten.

Vanmorgen moest ik vroeg op en om 11 uur aan de Vlasmarkt gepasseerd. Daar stond zeker nog 100 man: niet zo fris meer en zeker niet stevig meer op hun benen. Ongelooflijk dat ze het zo lang kunnen volhouden! De politie stond erbij en keek er naar. Ivago verplaatste de dronkelappen een beetje zodat ze toch de boel konden proper maken.

Nu de grote opkuis. En hopen dat de zon en de regen het gras in het Baudelopark snel een beetje herstelt want daar rest dit jaar echt bijna niets meer van. Eén modderpoel is het.

Maar het waren leuke Feesten: ik heb veel verschillende dingen gezien en gedaan, alles op het gemak. Het was eens iets anders, zo met een dikke buik op de Feesten rondtsjollen. Benieuwd wat dat volgend jaar gaat geven, zo met een buggy op de Feesten (niet ‘s avonds, dan zorg ik voor een babysit, maar wel overdag).

Zoals iemand het schreef op Gentblogt: altijd weer een beetje een dubbel gevoel, het einde van de feesten. Beetje blij dat het gedaan is, want die laatste dag is er vaak te veel aan. Maar anderzijds: weer een jaar wachten nu…

Tradities tijdens de GF

In de loop der jaren ontstaan er een aantal tradities in de GF en die moeten we onderhouden. Het kan toeval zijn maar de meeste hebben iets met eten of drinken. Nu de Feesten weer bijna voorbij zijn, eens overlopen.

  • Een hamburger of een braadworst eten: done
  • Een Keizer Karel Brood eten: done
  • Oliebollen gaan eten met Liesbet: nog geen tradities maar het kan er één worden. Voor sebiet zie.
  • Een cocktail drinken op Pole Pole: bij Bar des Amis, de nieuwste uitlaat van Pole Pole, hadden ze alvast geen alcoholvrije cocktails dus ik vrees hetzelfde voor het festival. Vanavond passeer ik daar alleszins voor Gabriel Rios!
  • Kristien en Katrijn blijven minstens één keer slapen: Kristien zelfs twee keer, nu met vriendje. Nog altijd verbaasd dat hij met zijn 1,93 meter in de 100-jarige korte twijfelaar kon slapen die hier als logeerbed dienst doet.
  • Brunchen met Kristien en Katrijn en eventuele andere logees: done. Katrijn heeft al aangeboden om volgend jaar één avond op de kleine te letten terwijl wij op de GF rondhangen. Babysits, ge moet er vroeg bij zijn.
  • Met de helft van de Lunatics op ons gat in het Baudelopark belanden: done
  • Eén keer de zon zien opkomen van op de Vlasmarkt: zal er niet van komen dit jaar want dat haal ik gewoon niet!

Goeie Gentse Feesten!

Het is maar een gedacht

Als je met zo’n dikke buik over straat loop heb je nogal wat bekijks. Temeer dat ik hem ook niet echt wegsteek. Dat heeft soms de nodige gevolgen.

Gisterenmorgen de wandeling van Ivago gedaan. Voor en na de wandeling aan de Vlasmarkt gepasseerd en dan loop je tussen de niet-meer-zo-nuchtere-mensen die op weg zijn naar huis. Je ziet dan andere mensen echt kijken van “Schandalig, zo zwanger en een hele nacht op de Vlasmarkt rondhangen!”. Of dan struikel ik even over een kasseitje en dan zie je ze er bij denken “en nog poepeloerezat ook!” En dan zet ik mijn onschuldigste gezicht op van “neen, ik ben pas wakker, ik heb een ochtendwandeling gedaan!”

Ofwel beeld ik me dat allemaal in, dat kan ook.

Vooroordelen, het is me wat.

GSM raadsel

Vanmorgen was er nog niks aan de hand. En net belde mijn pa en er bleek een probleem met mijn GSM. (Nokia 6234)
Hij doet namelijk alsof de hoofdtelefoon geïnstalleerd is op het toestel. Maar dat is niet zo. Meer nog: ik heb dat ding in maanden niet meer gezien. Gevolg is dat ik enkel via de hoofdtelefoon mijn gesprekken kan volgen. Maar aangezien ik die niet meer heb…

Gelukkig is er nog de functie luidspreker, zo kan ik mijn gesprekken toch nog volgen. Maar iedereen rondom mij kan meevolgen. Hmm, ook niet de bedoeling. Heel mijn menu al afgespeurd, om die functie uit te zetten, niet te vinden. GSM afgezet, batterij eruit gehaald, opnieuw opgestart, … Geen avance.

Vreed ambetant is dat. Iemand een suggestie?

Digitale TV in de moestuin

U kon het hier al lezen: sedert gisteren dus digitale TV.

Niet dat we zoveel thuis zijn. Of misschien net omdat we zo weinig thuis zijn.
Want digitale TV heeft toch wel een aantal interessante mogelijkheden. Het opnemen bijvoorbeeld. Meestal beginnen we daar niet aan want dan moeten we op zoek gaan naar een lege of te gebruiken videocassette. “Wat staat daar op? Moet ge dat nog zien?”. Met digitale tv kun je met een paar drukken op de knoppen een aantal programma’s opnemen. Ook als die programma’s tegelijkertijd spelen. Niet meer kiezen dus.
Bovendien kom ik vaak thuis op een uur dat er niets interessant is. Het nieuws en de duidingsprogramma’s zijn gepasseerd (of halverwege) en die had ik eigenlijk willen zien. Het is dan wachten op het laatavondnieuws of de herhalingen en tegen dan lig ik vaak al te maffen in de zetel. Je kan die gewoon herbekijken nu. Of de programma’s bekijken die je eerder opgenomen hebt in de plaats van naar de rommel te kijken die ze uitzenden in afwachting van het programma dat je wil zien.
En die pauzeknop lijkt me ook wel handig. Al veel stukken van programma’s gemist door een telefoontje. En oh ja, de TV-gids. Handig!

Nu, vergis je niet, het is niet dat ge onmiddellijk digitale tv hebt eens die beslissing genomen is. Afspraak gemaakt ergens begin juni. Ze konden (onder meer door ons verlof ook) maar komen op 9 juli, zo rond 10 uur. Om 11 uur was er nog niemand dus naar Telenet gebeld. “Ja maar, ze kunnen tot 13u komen”. “Ja maar, waarom zegt ge dan 10u? Ik moet weg om half twaalf… (Tour!)”. Afspraak verzet naar de dag erna. Niemand gezien. Weer gebeld naar Telenet. Foutje. Om dat te compenseren moeten we nu de installatiekosten (50 euro) niet betalen. Eindelijk geïnstalleerd geraakt maar vanmorgen waren we weer digitaletv-loos. Het bakske was zoek. Vijf uur (!) naar gezocht.

En ja, teletekst is een beetje ambetant met digitale TV. Sommige zenders hebben digitext maar dat moet ik nog eens onderzoeken. Ah ja, de posten staan standaard ook nogal in een onlogische volgorde: VTM, Eén, VT4, Canvas, Kanaaltwee, … euh? Wat voor een soep is me dat? Maar gelukkig viel dat gemakkelijk aan te passen!

Regen op de Gentse Feesten

Gisteren zijn de feesten verzopen.

Het enige voordeel zowat: je kan dan met je fiets vlot door de Gentse Feestenzone naar huis gaan. Zeker als het op dat moment echt een wolkbreuk is, zoals bij mij het geval was.

Nu ja, geef mij maar schoon weer, hoor.