Zoals jullie al vermoeden: ik zal dus bevallen in Sint-Lucas. Waarom Sint-Lucas? Simpel, het is vlakbij mijn deur. 300 meter ongeveer. Als mijn weeën een beetje meevallen kan ik het nog te voet doen. Hoewel, het is dan nog eens ongeveer even ver in het ziekenhuis zelf. En hmm, met gebroken vliezen misschien ook geen goed idee. :-) Ik heb indertijd bewust een gynaecologe gezocht die verbonden was aan Sint-Lucas. Ook wel een beetje uit nostalgie: ik ben er zelf geboren. Ook al woonden wij in Eeklo, wij zijn alledrie geboren in Gent omdat mijn moeder toen als verpleegkundige werkte in het Sint-Vincentiusziekenhuis. Ik herinner er me nog een paar Sinterklaasfeestjes van.

Ik kies eigenlijk voor een klassieke ziekenhuisopname van vier of vijf dagen en dit om verschillende redenen. Na een bevalling wil ik me laten bijstaan door de deskundige hulp van de vroedvrouwen (en vroedmannen!) en verpleegkundigen. Zij kunnen je helpen bij je eigen verzorging, de verzorging van je kleintje, de borstvoeding, … Zo’n pasgeborene wassen en aankleden: ik heb het nog nooit gedaan en ik vermoed dat enige hulp dan wel welkom is. Ook is het gemakkelijk om bezoek te ontvangen.

Tegenwoordig kun je ook polyklinisch bevallen, het is te zeggen na één nacht of na twee nachten naar huis. Lijkt me goed bij een tweede of een derde kindje (hoewel, dan heb je de extra zorg voor de oudere kindjes) maar ik zeg het: bij een eerste lijken die tips en hulp me extra handig. En meteen de dag erna weer volop in het huishouden vliegen: laat maar, ik zou graag eerst een beetje bekomen.

Thuis bevallen zit ook in de lift maar het is niet aan mij besteed. Niet alleen omwille van de mogelijke risico’s die er aan verbonden zijn, ook gewoon omdat ik het me echt niet zie doen. Mijn living is mijn living, mijn slaapkamer is mijn slaapkamer en ik zie me daar echt niet aan het bevallen. Zo’n gedoe ook allemaal en daarna blijf je zo verweesd alleen achter met al je vragen en twijfels. Ieder zijn ding, maar het is echt niks voor mij! En de risico’s ook… Gisteren hoorde ik nog van een kindje dat blauw zag bij de geboorte en zuurstof nodig had en … Brrr, ik mag er niet aan denken dat ik dat thuis zou voorhebben!

Over de bevalling zelf dan: daar probeer ik me niet te veel op vast te pinnen. Ik zou liefst van al onder water bevallen en liefst van al zonder epidurale (nu ja: bij onder water bevalling is het sowieso zonder epidurale). Onder water omdat me dat ontspannend lijkt. En zonder epidurale omdat iedere verdoving nu eenmaal zekere risico’s met zich meebrengt. Als ik hoor dat Sybille iedere keer als ze loopt haar prik voelt van de epidurale, brrr, dat lijkt me niet zo tof. Maar ja, we gaan zien wat het wordt. Ik hou me vooral ook voor dat het kan zijn dat ik geen water kan zien op dat moment. Of dat het zo pijnlijk is en zo lang duurt dat ik zal smeken om een epidurale. Nu ja. Als het maar gezond ter wereld komt, dat is het voornaamste.

En hopelijk is de manier van bevallen een beetje erfelijk. Mijn moeke is drie keer in géén tijd van ons bevallen. Bij de twee eersten is de gynaecoloog er zelf niet tijdig geraakt, bij het laatste (ikke) wel maar ze is dan overdag bevallen en toen was de mens er bij toeval.

Hoe het allemaal zal verlopen is natuurlijk wat afwachten. Nog een week of zes. Maar je zult het hier dan wel lezen!