Ik probeer iedere dag iets te doen tijdens de Gentse Feesten. Het is eigenlijk het eerste jaar dat ik zoveel gepland heb. Normaal flaneer ik gewoon wat rond van hier naar daar. Als je me eens wilt tegenkomen: hier een overzicht!

Zaterdag: openingsstoet. (done). Wijs dat ik Griet en haar kindjes mee de tribune op kreeg!
Zondag: Big Jump en Blue Note Festival (done). Beiden geen echte GF activiteiten maar wel tof. Hoewel: bij Big Jump ben ik snel gevlucht wegens brandende zon en geen beschutting. Blue Note: mijn gezelschap en ik kenden allebei niks van jazz maar we hadden een hele gezellige avond!
Maandag: Raf Walschaerts en Katinka Polderman. Zeer benieuwd naar.
Dinsdag: Het Verborgen Terras met Els. Peter en de vriendjes zitten dan op Blue Note dus daarna zie ik hen misschien nog eens?
Woensdag: Dan presenteert mijn ventje op Sint-Jacobs!
Donderdag: mijn drukste dag: Ik begin ‘s morgens vroeg met een wandeling van Ivago samen met San waarna we gaan ontbijten in het Miat. Om 19u een wandeling met Gandante over hoeren. En dan, naar jaarlijkse traditie, gaan eten met de Stax-bende.
Vrijdag: dan ga ik met i. en Henk naar Boomtown waar Mintzkov speelt.
Zaterdag: opnieuw naar Boomtown, naar Spinvis en Tom Pintens. Nog geen gezelschap, iemand? Ofwel ga ik naar de Lunatics, dat kan ook. Of beiden.
Zondag: Met Sibylle naar Pole Pole. Als overjaarse pubers naar Gabriel Rios kijken.
Maandag: nog niks eigenlijk. Maar dat zal zichzelf wel vullen zeker?

Ik ben een slechte slaper. Dat is een beetje in perioden maar vorige week had ik het weer zitten. Gemakkelijk in slaap geraken ja, maar na een uur of twee, drie wakker worden om dan niet meer te kunnen slapen. Tot het moment dat de wekker afgaat natuurlijk, dan sliep ik net weer een half uurtje. Vreselijk lastig is dat. Alle hulmpiddeltjes geprobeerd (beetje lezen, beetje tv kijken, beetje warme melk met honing, schaapkes tellen, …) niets helpt.
Nu, een mens heeft dan natuurlijk wel de tijd om na te denken waarom ik niet kan slapen. Ik had al eerder de link gemaakt tussen fysieke beweging en goed slapen. Op reis slaap ik veel beter bijvoorbeeld omdat ik dan meer fysieke beweging heb. En toen ik liep sliep ik ook beter. Lopen is geen goed idee meer. Ver fietsen ook niet, ik vertrouw niet meer volledig op mijn gevoel voor evenwicht, alleen voor mijn korte verplaatsingen dus. Wandelen doe ik al genoeg, in de mate van het mogelijke. Maar zwemmen! Dan gebruik ik dat zwangerschapsbadpak ook eens! Vorige zondag een eerste keer gaan zwemmen en me direct zeer ambitieus een 11-beurtenkaart gekocht. En die moet op voor ik beval, ném.
Ondertussen drie keer gaan zwemmen en zwanger zwemmen is eigenlijk wel wijs. Geen last van de extra kilo’s. Eerste keer 22 baantjes, tweede keer 26 baantjes, vandaag 30 baantjes. Ik ga het aantal baanjes niet verder opdrijven maar misschien nog een keer meer te gaan zwemmen.
En toeval of niet, zit het tussen mijn oren of niet, maar sedert vorige week slaap ik weer beter!
En nu ga ik naar de Big Jump. Niet om te zwemmen, dat durf ik niet met al dat volk (bang voor trap in de buik!) maar wel om te supporteren!

“En, staan uw voeten nog niet gezwollen?”, vragen de mensen mij al maanden. Neen, eigenlijk niet, was tot vandaag het antwoord.
Maar vandaag kan ik het niet meer ontkennen. De eerste warmte en een beetje rondgelopen op de eerste dag van de Gentse Feesten. Wijs trouwens, de openingsstoet gezien, een ijsje gegeten, wat rondgewandeld, meer moet dat niet zijn.

Maar niet alleen de voeten zijn gezwollen, ook mijn handen. Mijn vingers lijken wel worstjes en typen voelt een beetje raar. En ik krijg mijn trouwring niet meer af. Ga die maar een beetje afleggen als de vingers ontzwollen zijn.

Niet dat dat erg is, of dat dat pijn doet. Maar wijs is het gelijk toch niet. Ik ben niet graag gezwollen, bleik.
:-)

Het was weer een tijdje geleden, maar gisteren mochten we op bezoek bij de gynaecoloog voor een controle. Niets speciaal te melden van mijn kant, de kleine beweegt goed en ik zie mijn buik op en neer dansen. Verder geen bijzondere klachten. Slapeloosheid en verminderde mobiliteit horen er stilletjesaan gewoon bij.
Het was allemaal goed nieuws verder: het kleintje ligt al met zijn/haar hoofd naar beneden. Klaar voor de bevalling dus. Ja, die kleintjes liggen 2 maanden met hun hoofd naar beneden omdat hoe groter het kleintje wordt, hoe moeilijker het wordt om te draaien. De kans dat het nog zou draaien is vrij klein, volgens de gynaecologe. Indien dat wel het geval, is dan is het een stuitligging en dat draait meestal uit op een keizersnede. Maar daar ziet het dus gelukkig niet naar uit! Rugje ligt rechts, er is nog een grote plas vruchtwater en alles ziet er goed uit. Het kleintje zou volgens de schattingen zo’n anderhalve kilogram wegen en dat zou de laatste 8 weken nog verdubbelen.
Mijn gynaecologe is trouwens ook zwanger, ze bevalt zo’n zes weken na mij. Als alles goed gaat wordt mijn bevalling dus begeleid door een hoogzwangere gynaecologe!

Twee maanden voor de bevalling, het wordt tijd dat we een paar dingetjes eens in orde brengen. Het kaartje bijvoorbeeld, daar wordt vanavond over nagedacht.
En de doopsuiker, wat dat ook moge worden. Gisteren maar eens een paar winkels gedaan. En overal hetzelfde antwoord: “mevrouwtje, wij sluiten eind deze week, we doen geen bestellingen meer. Kom vanaf x augustus eens terug, je kan dan meteen bestellen uit de wintercollectie”. Heu? Daar zijn ook zomer- en wintercollecties in, ongelooflijk. En heu, vanaf pakweg 10 augustus, een maand voor de bevalling. Is dat nog wel te doen? Geen probleem, volgens die dames. Hmmpf. Het is maar te hopen dat ik geen maand te vroeg beval. Toch maar eens rondgekeken en toch al een paar ideeën opgedaan.

Zelf maken? Beuh, niet veel goesting in, ben niet zo creatief in die dingen. En weinig zin om me daar mee bezig te houden. Maar het moet wel iets leuk zijn. Tips altijd welkom natuurlijk.

De koers was leuk! OK, we zijn wel in de verkeerde tribune terecht gekomen. We hadden recht op een plaatsje met zicht op de streep maar we zaten aan het podium. Naar de andere tribune gaan was geen doen meer: we geraakten niet meer door de mensenmassa. Maar we lieten het niet aan ons hart komen en genoten van de zon en de show op het podium!
Ik was wel helemaal kapot ‘s avonds. En het is niet evident om met een dikke buik door een mensenmassa te bewegen want het is voor de omstaanders dan niet duidelijk dat er nog iemand in uw buik zit. Dat wordt uitkijken voor de Gentse Feesten!

Mijn moeder is een grote tourfanaat. Als wij kleintjes waren moesten wij altijd een beetje stil waren als het Tour was. Ofwel buiten spelen. Maar sssjjjt, Tour!
Zes jaar geleden zou het haar dag worden: de Tour passeerde door Eeklo, op enkele honderden meters van haar voordeur. Ze moest en zou erbij zijn! Maar het noodlot sloeg toe: een mislukte operatie zorgde ervoor dat ze die dag totaal buiten westen ergens op intensieve zorgen lag. De Tourgekte in Eeklo is volledig aan haar voorbij gegaan. Maar alles is gelukkig goed gekomen met haar.

Ik heb de Tourmicrobe meegekregen van haar. Als gemeenteraadslid mocht ik in de Raad van bestuur van de Tour vzw zetelen. Heel leuk natuurlijk! En ja, dat brengt wel een voordeel mee: ik mag vandaag op de eerste tribune gaan zitten. Ergens in de buurt van Prins Filip. En ik mocht één persoon meenemen. Aangezien mijn lieftallige moet werken vandaag (jahaa, sport, hé), wie kon ik beter meenemen dan mijn moeder?

Dus straks komt mijn moeke en gaan wij een hele dag gaan genieten van het Tourgebeuren in de stad.

Oh ja: als ik voor iedereen die me een kaart gevraagd heeft er ook eentje gekregen zou hebben dan zou ik een hele tribune kunnen vullen. De Lientribune of zo. Maar dàt is niet gelukt. Sorry daarvoor! :-) Toch veel Tourplezier!

Met mijn buik is ook alles goed, zoals u ziet!

4 juli was een drukke dag in babyland. Twee geboortekaartjes vielen er vandaag in mijn bus!
Mayenne, eerste dochtertje van Sarah en Wim. Sarah was mijn zwangere collega, zes weken verder dan ikzelve en we vonden het ook fijn dat we ervaringen konden uitwisselen. Aangezien haar dochtertje een stuitliggertje was zou het allicht iets vroeger komen met de keizersnede. Ze was tegen 21 juli voorzien geloof ik. Ze woog 2,850 kilo en was 49 cm.
Lore, derde kindje van An en Joost, zusje van Marthe en Pieter. An en ik zijn jeugdvriendinnen (we hebben een gemeenschappelijk ex-lief!) en vonden het vreed grappig om elkaar een paar weken geleden tegen te komen in Brussel met dikke buik.

Stand jongens-meisjes: 6-7

Een overzichtje:
16/02: Linde
18/02: Margot
5/03: Sien
6/03: Suzanne
9/03: Senne
20/03: Lander
10/04: Tom
12/04: Warre
10/05: Sam
17/05: Jef
19/05: Mauro
4/07: Mayenne
4/07: Lore

Zoals jullie gemerkt hebben was ik één week internetloos. Anders dan bij Barcelona was ik er niet in geslaagd om een paar berichtjes op voorhand klaar te zetten om jullie mee te amuseren maar de post over mijn grijze haren volstond blijkbaar. En ook anders dan in Barcelona was het draadloos internet niet overal doorgedrongen in Frankrijk. We hadden onze laptop wel mee, maar die dient op vakantie vooral om foto’s op te laden en om eventueel naar een dvd te kijken (hoewel we dat deze keer niet gedaan hebben).
Het was wijs, ons vakantie. Het weer was niet super, maar wel meestal droog, soms bewolkt maar ook vaak zonnig. In de voormiddag vaak wat regen, wat we oplosten door wat langer te slapen. En de temperatuur klom niet hoger dan 20 graden. Maar meestal droog, dus we klagen niet. Verder was het een zeer afwisselende reis: oorlogsstranden en monumenten, ruige klippen en woeste zee, groene natuur en veel bloemen en veel kastelen. En oh ja: leuke logeeradresjes!
Geen last gehad van de zwangerschap, hoewel de Mont Saint Michel iets te hoog was voor mij. Maar ik vond dat best lollig eigenlijk. Op het gemakske is dat toch gelukt.

Maar we zijn terug dus. Nu een paar honderden mails en blogberichten bekijken. Foto’s sorteren.

En oh ja: het hardste zwart lijkt er inderdaad al af. Of ik ben het gewoon geworden, dat kan ook.

En is de bliksem ingeslagen op de kabel in Gent? Onze kabel werkte perfect toen we op reis vertrokken en nu hebben we nogal veel sneeuw op onze tv. De mannen van Telenet passeren maandag, maar hopelijk kan ik de ballen van Justine zien vliegen op Wimbledon.