Belt mijn broer vanavond: “doet ge niet mee aan de Dodentocht vannacht?”
Euh neen, het is niet dat ik immobiel ben, maar verder dan 5 à 10 km zou ik toch niet geraken denk ik. Met veel stoppen.

En ze zeggen ook wel eens (zelf hier op deze blog): eens je de Dodentocht meegedaan hebt, wordt dit een vaste afspraak in je agenda, zelf al zeg je direct na het stoppen: nooit meer.

Wel, 3 jaar na datum ben ik nog altijd bij mijn “nooit meer” gebleven. Het was leuk voor één keer, maar ik heb niet de minste ambitie om die nog eens mee te doen.

Maar iedereen die wel meedoet en momenteel aan het wandelen is: veel succes!