Even heel snel vanuit de kraamkliniek hier. Jaja, het draadloos internet is overal doorgedrongen!

Bedankt voor jullie massale reacties! Het doet echt deugd! Het lijkt wel of iedereen in blogland er over geschreven heeft of erop gereageerd heeft. Bedankt!

Alles goed hier met mij. Het waren al heftige dagen, maar intense dagen. Maar het moederschap gaat me goed af, al zeg ik het zelf.

Mijn dochter stelt het goed. Ze is haar leven zowaar begonnen met drie keer 10 op 10 (de beruchte Apgarscore). De perfectie, al zeg ik het zelf. Ja, ik doe al helemaal mee met het mijn-kind-schoon-kind-principe! :-)

De borstvoeding lukt minder goed. Janne is een beetje gemakzuchtig op gebied van eten en krijgt zo niet genoeg binnen. Afkolven is voorlopig de boodschap. Frustrerend, soms, want je kolft dan een half uur af en ze drinkt dat dan op 30 seconden uit en vraagt nog flesvoeding bij. :-) Maar ondertussen krijgt ze de nodige vitamientjes binnen en wie weet krijgen we haar nog terug aan de borst. Er wordt een lading borstvoedingsdeskundigen gecontacteerd. Mja, de mama en de papa waren ook heel moeilijke eterkes als baby. Het was een beetje te verwachten.

Ik word hier ongelooflijk goed gesoigneerd. Zelfs vroedman Wim is al eens op bezoek geweest toen ie las dat ik bevallen was. Mijn collega’s van de Vlaamse Gemeenschap komen hier in oktober de boel visiteren maar ik kan hen alvast zeggen dat de kraamkliniek en het verloskwartier al hun punten krijgen.
Gisteren kwamen ze mijn middagmaal brengen en dit was het dessert. Tranen met tuiten toen ik dit zag. Ja, bevallen en moeder worden: het brengt wat emoties met zich mee. :-)

Gisteren was ik een beetje kapot. Te weinig geslapen en de miserie met de borstvoeding. Vannacht eens stevig doorgeslapen en een mens voelt zich weer als nieuw, of toch bijna.

Ik blijf hier nog tot vrijdag, al heeft dat ook te maken met de praktische kant van de zaak: vrijdag komen ze de vloer van de badkamer leggen en ik zou liever daarna thuiskomen ipv met ons kleine Janne in een kot te zitten waar meteen gewerkt wordt.

Over weeën, het verloskwartier, epidurale en zo: later meer!

Berichtje op voorhand geschreven, zodat jullie iets te lezen hebben terwijl ik in de kraamkliniek lig.

Een goede meter en peter kiezen vonden we belangrijk, maar niet evident.

We gaan ons kindje niet laten dopen en zien het meter- en peterschap ook niet als een katholieke traditie. We vonden het zelf gewoon alletwee leuk om een meter en een peter te hebben en wilden ons kindje dat ook geven. Als een soort extra zorg voor ons kindje. Voor als er iets met ons gebeurt, voor als het kindje eens op verlof wil gaan (heerlijk vond ik dat vroeger, op verlof gaan bij mijn meter), om nieuwjaarsbrieven voor te lezen, om eens extra in de watten gelegd te worden, … Welk kind wil nu geen meter en peter?

Ik wilde een jonge meter en peter voor ons kindje. Als derde in het gezin had ik immers zelf een jonge meter en peter, want de grootouders waren al verdeeld onder mijn broer en zus. Maar ik vond dat zeer leuk eigenlijk: in tegenstelling tot mijn broer en mijn zus heb ik nog steeds een meter en een peter. Het is te zeggen: mijn peter heeft zich nooit als een peter gedragen en die zie ik al jaren niet meer. Maar met mijn meter, de jongere zus van mijn moeder, heb ik een goede band. We zien elkaar een paar keer per jaar, nodigen elkaar uit voor verjaardagen en nieuwjaar. Leuk! Ze is nu ook grootmeter geworden!
De grootouders zijn dus al grootouder en die zijn al wel eens meter of peter, we wilden de meter en de peter dus liever elders zoeken.

Een peter was evident voor ons: mijn broer Pieter. Ik kom heel erg goed overeen met mijn broer. We lopen elkaars deur niet plat, maar we zijn er voor elkaar wanneer we er moeten zijn voor elkaar. Ik ben er zeker van dat hij een goede peter zal zijn! Zijn reactie toen ik zei dat er een neefje of nichtje voor Jonas op komst was sprak boekdelen!

Een meter was minder evident: Peter heeft wel al een zusje Liese, maar zij is pas 16. Dat vonden we nog wat jong, dus kwam niet in aanmerking. Dus zochten we het in de vriendenkring. Na lang wikken en wegen werd het… een blogster van het eerste uur: Nadine! Zij is de vrouw van Mikaël, de getuige van Peter (en vice versa) en behoort tot onze beste vriendenkring. Peter wilde geen twee peters (ingewikkeld hé, al die peters) dus werd het Nadine. Ze was werkelijk dolgelukkig. En leuk ook: ze had er zich -als enig kind- bij neergelegd dat ze wel nooit meter zou worden van een kindje. Niet dus. Ook van haar zijn we zeker dat ze het prima zal doen!

Bij geboortes horen kaartjes. Ze zijn zowat overal rondgestuurd. En hopelijk aangekomen. Voor de priemende oogjes hier ook een exemplaar…

Met dank aan ontwerpende vriend Jonas Geirnaert en afwerkende hand én link naar de drukkers Mieke. Vakwerk!
Update: Zoals terecht in de comments vermeld: de ghost writer had het conceptueel denkwerk van Fiona over het hoofd gezien. Als vader vergeet je dingen de eerste dagen. Dus bij deze ook voluit en honderduit: merci, Fiona! Absoluut!

Mijn broer is peter geworden, ideaal geschikt leek ie ons. De meter is iemand uit blogland, maar vooral sinds jaar en dag vormt ze met haar man een koppel zeer goede vrienden van ons. En ze was negen maanden lang zo betrokken, jaja, ook een goede keuze.

Nog een foto zien? Kerygma was gisteren op bezoek en leverde ook vakwerk.

Een slaaptalent…

In afwachting van schrijverij door mevrouw lienweb, die nu in een ziekenhuisbed ligt en haar pril moederschap beleeft én die iedereen wil danken voor de tientallen SMS’jes, telefoons en het massaal aantal reacties op deze blog… Een nestje Janne, pas enkele minuten oud. Binnenkort meer en beter…

O ja, moeder en kind stellen het heel erg goed. En zijn verslingerd aan elkaar. Terecht.

- een ghost writer

Tien dagen te laat, maar vannacht om 04.17 uur exact was ze daar. Onze dochter. Janne. Welgeteld 50 centimeter vol karakter. En 3,125 kilogram vol wilskracht. Mooi. En ja, alle clichés gelden. Arbeid pur sang was het. Maar arbeid adelt. En, arbeid veredelt. Welkom, Janne. Zéér welkom. Later veel. Later meer. Later veel meer…

Onlangs kreeg ik weer een brief van het Rode Kruis in mijn bus. “Jammer”, dacht ik. Ik dacht dat ze weer bloed tekort hadden en dat ze zouden oproepen om bloed te gaan geven. Het komende jaar mag ik nog geen bloed geven.

Maar neen! Ik word uitgenodigd voor de huldiging van de trouwe donors! Blijkbaar heb ik al 20 keer bloed gegeven in mijn leven (plasma weet ik niet). Toen ik tien keer bloed gegeven had heb ik daar een brevet voor gekregen per post. Maar nu mag ik op 14 oktober naar het stadhuis gaan voor een huldiging.

Gezien de kleine croubeliaan zal dat maar moeilijk lukken, vrees ik. Maar dan sturen ze het getuigschrift opnieuw op per post.

Ik zou eigenlijk 100 keer bloed willen geven in mijn leven. Nog 80 keer te gaan!

Naar Caroline Gennez in Ledeberg geweest, met manlief de stad in getrokken en terrasje gedaan, met een vriend en zwanger vriendinnetje naar een matig restaurant gaan eten (wegens alle goede restaurants al volgereserveerd).

Dat doet een mens terwijl ie wacht op zijn langverwachte eerste spruit.

Ik weet het waarom ik nog niet bevallen ben! Ik had mezelf nog enkele beloftes gemaakt die ik moest waarmaken voor ik ging bevallen!

Zoals het zwemmen. Ik had gezegd dat mijn 11-beurten kaart opmoest voor ik ging bevallen. Begonnen in juli maar door sluiting van het zwembad in de zomerperiode is dat wat stilgevallen. Ewel, sedert gisterenavond is dat eindelijk het geval!

Peter moest de papierwinkel op de toekomstige kinderkamer opruimen, zodat die ook helemaal klaar was. Sedert gisterenavond is deze volledig opgeruimd.

En denk je dat er iets begonnen is vannacht? Neen…

Straks nog het op maat gemaakte matrasje voor de wieg gaan afhalen. Wie weet wacht de kleine daarop?

Een mens zou vanalles beginnen denken!

Ondanks het sprankeltje hoop dat de gynaecoloog ons gisteren gaf. Twee en een halfuur aan één stuk door heb ik door Gent getsjold op aanraden van de dokter. Behalve dat mijn conditie nog behoorlijk goed is voor een hoogzwangere heeft al dat bewegen de laatste weken me nog niet veel opgeleverd. Om nog maar te zwijgen over de andere tips die de dokter ons meegaf. :-)

Ik zal me maar beter stillekesaan gaan voorbereiden op een ingeleide bevalling, zeker? Hoewel ik dat eigenlijk niet echt zie zitten. Waarom niet? Liever zo natuurlijk mogelijk bevallen, zonder chemische troep en naalden in mijn lijf.

Maar nog een week afwachten is ook wat natuurlijk. Ondertussen zitten we ons tenen op te vreten van verveling en gaat vooral Peter zijn verlof voorbij zonder baby. Ik weet niet wat er het beste is.

Ter info: reeds gebruikte trucs:

• Pikant eten: de beruchte zeer pikante spaghetti van Peter. Normaal gezien vind ik die niet te eten van pikantigheid, nu at ik met plezier en zonder verpinken anderhalf bord leeg terwijl Peter het bijna niet binnen kreeg van pikantigheid. Ook de pikante sambal-kaas van Goudkuipje: lekker maar geen hulp.
• Verse ananas: er ligt er nog een halve in mijn frigo maar ik kan er geen meer zien.
• Schweppes: lust ik niet, maar heb er toch al gedronken, aangelengd met appel-kers valt dat nog te pruimen
• Naar de gynaecoloog gaan: ook geen avance
• Seksen: toegepast, maar daar geef ik geen verdere commentaar bij. :-)
• Wandelen en/of kuisen: ik heb een goede kuisvrouw, dus dat laatste doe ik niet echt. Maar ik heb al kilometers gewandeld de laatste weken, echt onvoorstelbaar.
• Over kasseien fietsen: ook al veel geprobeerd. Behalve dat het hoogst onaangenaam is, levert dat niks op.
• Frieten met stoofvleessaus en tomaat-garnaal: al frieten met stoofvleessaus geprobeerd maar ze verkochten er geen tomaat-garnaal

Het is gewoon veel te goed in mijn buik. Ha!