Als ik met Janne in de draagdoek over straat loop krijg ik nogal wat reacties. De gezichten van de mensen zijn de max. De meeste vrouwen smelten gewoon als ze Janne zien zitten en zeggen dat ook luidop. Sommigen spreken me er ook over aan. Baby’s zijn als honden: ze lokken gesprekken uit. :-) Ik geef dan wat uitleg en de meeste mensen zijn dan wel positief. Pas op, ik krijg ook beschuldigende blikken alsof ik aan kindermishandeling doe. Maar daar trek ik me niets van aan.

Meest gehoorde reacties en vragen:

1. Zit dat kindje daar wel gemakkelijk in? Eigenlijk zien die mensen het antwoord wel: Janne slaapt vredig of kijkt een beetje nieuwsgierig rond. Meest gegeven antwoord is dan ook: “ja hoor, als ze niet gemakkelijk zou zitten zou ze het wel laten horen!” Ze zitten ook zo krap en geborgen in de baarmoeder (daar zat ze dan ook nog eens omgekeerd) dus ze vinden dat super gezellig.
2. Heeft dat kindje gene kou? Nope. Ze heeft haar gewone kleertjes aan, daarboven haar oranje fleece pak, een mutske en dan drie doeken over haar gespannen. Bovendien geniet ze mee van mijn lichaamswarmte. En ik van de hare. :-)
3. Doet dat geen zeer aan uwe rug. Janne weegt vier kg. Toen ik zwanger was hingen er 14 extra kilo’s aan mijn lijf. Ik kan daar wel tegen.
4. Kan dat daar niet uitvallen? Als ge goed geknoopt hebt niet, hé. Ze zit vast met drie banden, zo vlug gaat ze daar echt niet uit tuimelen.
5. Is dat niet moeilijk? Neen, als ge dat twee of drie keer gedaan hebt kan je het. Bovendien zijn er zelf workshops voor waar je dat kan leren. En euh… als ik het kan, kan het toch niet moeilijk zijn?…

Vreemd, als ik met de wieg rondrij (wat zelden gebeurt) krijg ik die vragen allemaal niet. Terwijl de eerste twee vragen evengoed opgaan. De wieg gebruik ik alleen als ik kleren wil gaan passen of als we langer ergens naar toe moeten. Ik zie Janne dan zo over en weer schudden op de kasseien, lijkt me minder comfortabel dan het gewieg in de draagdoek…

Bovendien: als ze nu een refluxaanval krijgt, krijg ik haar veel gemakkelijker getroost in de draagdoek.

Voor meer info over de draagdoek: lees hier.
Ik blijf het herhalen: een aanrader. Ik zou niet zonder kunnen. Zo’n gezellig moeder-kindcontact. Geweldig!

Oftewel was het geen reflux oftewel werken die medicijnen goed, want Janne heeft precies nergens meer last van. Ze is weer de rust zelve, ook tijdens het eten. Ik geef dus momenteel geen Zantac meer maar de afspraak met de ostheopaat gaat gewoon door.

Iedereen lijkt verwonderd te zijn over onze brave baby. Ik doe echt geen valium in haar eten! Maar naar het schijnt waren zowel Peter als ik brave baby’s. Maar beiden moeilijke eterkes. Janne is gewoon een kind van haar ouders!
Hoewel. De lieve schat heeft nog steeds grijze ogen en wij hebben beiden bruine ogen. Peter zijn vader heeft grijze ogen, zou ze de ogen van haar grootvader geërfd hebben? Maar naar het schijnt kan dat nog veranderen tot ze een half jaar, een jaar zijn.

Pietel zegt dat mijn blog alleen over baby’s gaat! Maar dat is helemaal niet zo! Eerst heb ik jullie verveeld met verhalen over lopen. Dan ging het over trouwen. Dan terug over lopen. Dan over verkiezingen en politiek. Dan over zwangerschap en nu vooral over Janne. Logisch, ik mag de hele dag met dat wonderlijk schepseltje doorbrengen! Maar allez, binnenkort weer volop gemeenteraad, dan terug beginnen sporten (ahum) en in januari terug gaan werken. Het zal wel weer gevarieerder worden. En daarbij, het gaat hier tenminste niet over foto’s, fototoestellen of reclamekes! Ha!

Ondertussen vraag ik me ook af of ik na mijn bevallingsverlof terug moet naar het kabinet of naar de Vlaamse Gemeenschap. Veel zal hier van afhangen denk ik. Spannend!

Gisterenavond een “vergadering” gehad met de vriendjes, over waar we volgend jaar naar toe gaan op reis. Waren we dit jaar nog met zes in Barcelona, volgend jaar zullen we met 8 (+ 2 baby’s) zijn. Strijdplan is: eerste helft van juli juni, ergens in het zuiden van Frankrijk. Weten jullie ergens een leuk huizeke, met drie slaapkamers en een leuke ligging: laat het maar weten. Zwembad zou leuk zijn maar geen noodzaak.

En oh ja! Vannacht mogen we een uurtje langer slapen! Benieuwd of Janne dat ook zal doen!

Update:
1. Te vroeg geroepen. ‘t Was hier daarnet weer zware crisis voor het eten van Janne.
2. Da van Pietel: da’s ook voor te lachen, hé, voor de slechte verstaanders!
3. Janne is ‘s nachts een goed slaperke. Al van bij het begin slaapt ze 5 à 6 uur aan één stuk ‘s nachts. En dat twee keer na mekaar. Maar of ze het winteruur meteen mee zal hebben… Ik vrees ervoor! (zoals alle jonge moeders)

Ik heb daar ook twee bonnen van liggen, eerlijk gekregen voor mijne verjaardag. Maar zolang ze mij ook genen bon aanbieden zal ik er geen woord meer over schrijven. Ha!

Vorige week noemde ik ons Janne nog een beetje een drama queen tijdens het eten. Nu, dat dramagehalte tijdens en na het eten werd steeds erger. Met als hoogtepunt een paar serieuze krijsmomenten de laatste dagen, die soms meer dan een half uur duurden. Ze had duidelijk pijn. Ze drinkt tegenwoordig heel erg gulzig en verslikt zich dan ook regelmatig. Dat in combinatie met slecht boeren en veel opgeven, deed me besluiten toch eens een bezoekje te brengen aan de kinderarts.

De diagnose was wat ik gevreesd had en waar veel kindjes tegenwoordig mee lijken te maken hebben: reflux. Reflux is op zich niet erg: het is het opgeven van voeding. Zolang ze daar geen last van hebben, is er geen enkel probleem. Maar Janne heeft er duidelijk wel last van: het maagzuur irriteert haar slokdarm. Janne aan de Zantac dus. Dat zorgt ervoor dat de slokdarm geneest, maar het opgeven zal ze blijven doen. Ze heeft er net gehad en gegeten en het ging precies al veel vlotter. Na het eten is ze meteen weer vrolijk!

Verder ook het granuloompje nog eens aangestipt want dat zag er nog niet te heel goed uit. Moet verder opgevolgd worden.
En dan nog eens op de weegschaal: 4 kilo 55g , een grens overschreden! Eten doet ze dus genoeg. En ze is nu ineens 53 cm, wat zou willen zeggen dat ze 2 cm gegroeid is op een week tijd. Te relativeren dus, die lengte!

Update: Omdat ik ook al veel goeds gehoord heb over ostheopatie bij reflux heb ik meteen ook een afspraak vastgelegd bij een ostheopaat. Dat was ik dus nog vergeten te vermelden.

Dat ons Janne kan lachen heb ik al verteld. Hierbij het bewijs. Bij de Flickr staan er nog meer.

Pas op, ze kan ook bleiten hoor. Daarnet had ze een crisiske. Na haar eten en ‘s avonds, een typisch moeilijk moment voor baby’s. Ze had duidelijk pijn van de krampjes. Een half uur aan een stuk krijsen, dat doet zeer aan een teer moederhartje. Uiteindelijk heb ik haar in slaap kunnen zingen. Nooit gedacht dat ik ooit dat effect zou hebben.

Ik wist het nog niet, maar Janne haar tussenkomst in de gemeenteraad heeft de krant gehaald.

Janne reageert op Van den Eynde

Janne, het anderhalve maand oude dochtertje van raadslid Lien Braeckevelt (sp.a), maakte maandagavond haar eerste gemeenteraad mee. Het ukje mocht in de draagzak op haar mama’s buik blijven bengelen, en hoefde niet op de publieksbanken te zitten. Officieel mogen alleen verkozen raadsleden op de banken van de gemeenteraad zitten. Janne hield zich gedeisd. Alleen bij een tussenkomst van Francis Van den Eynde (Vlaams Belang), om 19.27 uur, begon het kind even tegen te sputteren. Iets voor 21 uur verdween Lien Braeckevelt discreet met haar dochter. (VDS)

(Bron: Het Laatste Nieuws)

Een wijze dame zei ooit tegen me: “met een baby in huis leer je veel met één hand doen”.

Ge kunt niet geloven hoe gelijk die dame heeft!

(dit bericht werd getypt met één hand, in de andere arm werd ondertussen een baby met krampjes gesust)
(ja, vrouwen kunnen multitasken, hé)

Ondertussen heeft Janne de helft van het land gezien en hebben we een bijzonder drukke driedaagse achter de rug.
Zaterdag twee huwelijken gedaan op het stadhuis. Eén van een gemeenteraadslid en één van een vriend, met een bekende fotografe. Daarna direct naar de schoonfamilie in het exotische Lendelede!
Op zondag mocht ze dan mee naar mijn familie, een bezoekje voor mijn mama’s verjaardag. Neefje Jonas was er ook. Een heel koddig ventje ondertussen met bijzonder veel energie!
Gisteren moesten we dan naar Vollezele om de toekomst van mijn zusje te bespreken. Ik overtuig mijn ouders om daarna naar de Ikea te rijden, er de bekende Zweedse balletjes te eten en er een kleerkast te kopen voor Janne. Alsook wat andere kleine prullaria, uiteraard.
‘s Avonds dan naar de dokter, voor Janne haar granuloompje. Waar ik dan snel weg moest om even naar de gemeenteraad te gaan. We zijn niet de hele avond gebleven, wegens geen opvang mee. Maar Janne is voorbeeldig geweest. Ze heeft even geprotesteerd toen het Vlaams Belang aan het woord was (begrijpelijk) om daarna terug heel snel in slaap te vallen :-).
Vanavond gaan we de hele avond, maar dan zijn mijn ouders mee om een beetje op Janne te letten. En ondertussen houden we het hier een beetje rustig vandaag. Want het is nodig!

Ziekenhuisseries zijn wijs, maar daar moet ik alleen naar kijken, want Peter haat ziekenhuisseries. Behalve Green Wing dan, maar dat vind ik dan weer verschrikkelijk. Bedankt voor de tips voor nieuwe ziekenhuisseries, trouwens. House had ik net eens geprogrammeerd om het eens te bekijken, die kende ik nog niet. Nu Scrubs nog eens ontdekken.

Maar als Peter en ik samen naar iets kijken, dan is het wel naar dedectives. Morse, Silent Witness en Midsummer Murders op kop. Ja, dat vind ik wel de leukste.

En nu moet ik u laten. Midsummer Murders gaat gaan beginnen. :-)
(en de frietjes zijn gearriveerd)