Een beetje laat, want Janne is al bijna een maand oud. Vier weken exact vandaag. De eerste kleertjes worden stilaan te klein. Maar hier het uitgebreide bevallingsverslag. Alleen voor de freaks. :-) Maar handig om in de archieven te hebben.

Zaterdagnacht 15 september, 00:30. Bezoek vertrekt en ik voel iets wat op een wee zou kunnen lijken. Lichte voorweeën. Om de tien à twaalf minuten een lichte kramp. Stelt niet veel voor en de week ervoor ook al zoiets meegemaakt. Toen gingen ze even plots over als ze gekomen waren. Ik noteer ze even maar ga dan gewoon slapen.

Zondagmorgen 16 september: nog steeds lichte voorweeën. Ga ik naar het partijcongres waar er gestemd moet worden over de nieuwe voorzitter of niet? Ik neem een bad, want baden kunnen de weeën versterken. Het blijft hetzelfde, dus ik besluit toch maar te gaan. Want het kan allemaal nog terug overgaan ook, weet ik ondertussen.

Het congres: iedereen vindt het weer bijzonder grappig dat ik daar weer ben. Ik vind het nog grappiger omdat ik voorweeën heb, maar dat zeg ik aan niemand. Om twee uur ga ik maar naar huis, want het wordt precies toch wat heviger.

Mijn moeder belt me. Om te zeggen dat ze vanavond gaat komen met vers gepelde garnaaltjes. Iedereen gaat er nu van uit dat het wel niet meer spontaan zal komen en dat ik ingeleid zal worden. Ik weet beter en ik moet een excuus zoeken om haar bezoek te verhinderen. We willen de ouders niet op voorhand op de hoogte brengen. Ik verzin dan maar dat we uitgenodigd zijn bij Ilse en Henk voor een bbq. Mijn moeder trapt daar probleemloos in en ze belooft de volgende dag te komen.

Om 15u wordt het heviger. Geen twijfel meer, het zal nu wel doorzetten. Henk belt vlak na een wee en dan heb ik precies 8 minuten om hem te woord te staan over één of ander subsidiedossier. Net op tijd, want daar komt de volgende wee.

Weeën zijn trouwens iets geks. In het begin kan je alles tijdens een wee. Na een tijdje kan je niet meer praten tijdens een wee. Maar de minuten ertussen is er niks aan de hand en kwebbel ik gewoon verder. Op het einde is de tijd tussen de weeën zo kort dat je geen tijd meer hebt om te recupereren, geen gekwebbel meer dan. Maar da’s voor later.

16u: Mikaël en Nadine bellen, of ze taart mogen komen eten. Peter verzint geen excuus en brengt hen op de hoogte van de weeën. Voor Peter is dat aangenaam: zo heeft hij de hele avond/nacht een back-up om toch eens iets tegen te vertellen.

Wachten en de weeën worden heviger. Met iedere pijnscheut ben ik blij, het wachten heeft lang genoeg geduurd. Ik ben al 9 dagen overtijd en anders zou er morgenavond ingeleid worden. Ik neem een bad en dat verlicht de weeën wat. Erna komen ze om de 6 à 7 minuten. We bellen naar de materniteit, als ze om de 5 minuten komen mogen we naar daar gaan. Rond 18u is dat het geval maar ik wil dat dat nog even aanhoudt. Ik wil zeker niet te vroeg in het verloskwartier staan om dan teruggestuurd te worden. Iets na 19u weer in bad. Rond 20u willen we vertrekken naar de materniteit maar net dan lijken de weeën terug te vallen. Minder regelmatig, maar wel heviger. Peter is al een tijdje in de weer met al het materiaal te verzamelen en in de auto te steken, een ware volksverhuis.

21:15 uur: vertrek naar het verloskwartier. Amai, we wonen zo dicht bij de kliniek, maar de rit er naar toe is de hel. We weten de nachtingang zijn maar we weten niet dat we daar kunnen binnen rijden. We parkeren dus buiten en doen het hele eind te voet. En ook terug, naar het verloskwartier. Ik word aan de monitor gelegd om de weeën te meten en de hartslag van het kindje te bekijken.

22:30 uur: Ik blijk 4 cm opening te hebben dus ik mag blijven. Ik ben tevreden, al had ik stiekem misschien wel gehoopt op meer. De weeën worden pijnlijker en feller. Bij iedere wee denk ik iets meer aan epidurale, ook al had ik gehoopt het zonder te doen.

1.00 uur: Nog maar 5 à 6 cm opening en de pijn is niet meer te harden nu. Ik ben doodop, want heb er al een lange dag opzitten. Ze gaan mijn vliezen breken en de pijn zal dan nog heviger worden. En ze schatten nog één uur per cm ontsluiting. Dat zie ik echt niet meer zitten. Ik heb twee opties: ofwel de felle uithangen en geen epidurale vragen. Tegen dat ik dan moet bevallen zal ik niet meer weten waar ik sta (lig) door de pijn. De tweede optie is epidurale vragen en het achteraf nog kunnen navertellen. Ik kies voor het laatste. Ze vragen me wel drie keer of ik het echt zeker ben, maar ja, geef hier die epidurale!

1:25 uur: epidurale. Pijnlijke prik, maar valt nog mee. De pijn wordt vrijwel onmiddellijk minder. Ik kan recupereren! Ik voel nog wel de weeën, maar de scherpe pijn is er vanaf. Zalig, die epidurale. Ik had nooit gedacht dat ik dat op voorhand ging zeggen. Om 2:05 uur worden mijn vliezen gebroken. Jammer, ik had graag gehad dat die op een spectaculaire plaats braken! Dr Balliu, de dokter van wacht, komt zich voorstellen. Lijkt me een lieve madam.

2:35 uur: contracties vallen terug door de epidurale dus ik krijg een middel bij om de contacties terug te stimuleren. Ongeveer 7 cm ontsluiting nu.

Alle aparatuur laat nu van zich horen. Toestel van epidurale geeft felle fluittoon en moet vervangen worden. Monitor om de contracties te registreren merkt geen contracties meer op, terwijl die er duidelijk zijn. En toestel van bloeddruk laat ook van zich horen, maar dat is terecht, zo blijkt. Mijn bloeddruk is nogal laag door de epidurale. Gelukkig kunnen ze dat bijsturen door één of andere baxter.

3:00 uur: pijn wordt weer heviger, maar ik vraag nog geen epidurale bij, want ik wil niet volledig plat gespoten worden, wil voelen wanneer ik moet persen.

3:20 uur: 9 cm opening, veel bloedverlies. Het voelt weer aan alsof ik geen epidurale heb en ik krijg er wat bij. Al zal die me niet veel meer helpen. Je leest soms wel eens over een “pijnloze bevalling”, met epidurale, maar dat is hier toch zeker niet het geval.

3:50 uur: naar de verloskamer. Van bed op die stoel geraken is echt ongelooflijk lastig. Om 4 uur komt dokter Balliu ook toe en mag ik er echt aan beginnen. Het persen zelf is een opluchting, na die weeën. Je weet immers dat de baby er bijna is. De baby blijkt ook snel te komen en iedereen moedigt me aan. Ze laten me mee kijken met behulp van een spiegel. Om 4:17 is de baby er. Een warm zacht lijfje wordt op mijn buik gelegd. We mogen zelf ontdekken wat het geworden is. Het is een meisje! Janne!

Leuke moment tijdens de bevalling:
De vroedvrouw die kijkt naar de monitoring en een voorspelling doet in het plat Gents: “Het is een stropke!”. Bedoelde ze dus dat de navelstreng rond de nek lag. Een uur later bleek ze gelijk te hebben. De navelstreng lag rond haar nekje maar heel losjes, ze konden hem er zo over halen en zo kon Peter alsnog zelf de navelstreng doorknippen. Ik ben dus moeder geworden van een echte Gentse!

Oh ja, we waren trouwens helemaal alleen op het verloskwartier. En dat komt daar bijna nooit voor. Er werd nog een kindje geboren om 1 uur maar daarna waren we daar alleen. Twee vroedvrouwen voor ons ter beschikking. Nadat wij weg waren was er niemand meer.

Met dank aan de stagair vroedvrouw Tine, aan de ervaren vroedvrouw Ria en aan Dokter Balliu!