Om het jaar af te sluiten: een paar baby’s van het jaar die we de voorbije dagen zagen.

Om te beginnen was er Elisabeth, de laatste baby, amper twee weken oud.

Toen ze elkaars handje vastgrepen, waren we natuurlijk helemaal vertederd!

Later die dag kregen we Warre, geboren op 10 april dus al een goeie 8 maanden oud.

De dag erna kwam Lander op bezoek, de oudste want geboren op 20 maart en dus 9 maanden oud. Telkens een heel verschil toch!

Een heleboel foto’s!

Janne in haar kussen. Het blijft de beste aankoop aller tijden voor haar.

Janne met haar puntmutspakje in de draagdoek. Ook klassiekers hier.

Janne in de Bumbostoel bij Caroline. Ik zal die Bumbo van Sibylle maar eens uitlenen denk ik, want Janne vond het er heel fijn in. Ze zit heel graag recht. Dan kan ze beter rondkijken. En een nieuw pakje, heeft ze gekregen voor haar kerst.

Weer in haar kussen, met Leo de pauw.

Oxfam-pakketje gekregen van vrienden. Uitgeleegd en Janne in het mandje gezet. Ook dat vond ze leuk.

En lekker. Het vintage kleedje heeft ze gekregen van haar meter.

In de wieg, genietend van haar oude mobiel. De wieg zal binnenkort plaats ruimen voor het park.

Baby’s die graag recht willen zitten: daar is een hoekzetel ideaal voor!

Ik hou niet van vuurwerk. Ik ga daar nooit naar kijken, het zegt me gewoon niets. Wel een beetje vreemd, want als kind ging ik heel graag mee met mijn vader naar het vuurwerk in Eeklo of in de zomer in Knokke. Misschien was het omdat ik dan langer mocht opblijven en voor de sfeer? Maar nu zegt het me dus gewoon niets meer.

Het enige wat ik leuk vind zijn knetterstokjes. Zo van die sterrekes, die je ook op een taart kan zetten. Magisch, vind ik dat. Ieder jaar met Oudejaar moeten er stokjes zijn en ieder jaar moeten we weer denken waar we die moeten halen. Ik heb ze eigenlijk nog nooit gevonden, mijn medevierders slagen daar altijd in. Maar als iemand me kan helpen: waar kan ik dat vinden, in Gent?

Neen, mensen. Ik ben niet (meer) zwanger.

Maar exact een jaar geleden testte ik positief. Op het moment dat Peter naar de dokter was om vast te stellen dat hij een longontsteking had, testte ik positief. Ja, ik wou dat in alle rust alleen doen.

We hadden al wel iets door want met Kerstavond was ik zo mottig als iets. Dat was dan ook de enige keer gedurende mijn hele zwangerschap dat ik echt mottig was. Mijn schoonmoeder vroeg al of ik zwanger was, wat we natuurlijk glashard ontkenden. Op Kerstdag al getest, maar dan was het nog negatief (eerste test). Mijn moeder vond het al zo’n Kerst in mineur. Geen wonder: Peter had een longontsteking en ik voelde me mottig maar had negatief getest. Twee dagen erna toch positief. En dan heb ik nog een paar keer getest om zeker te zijn. :-)

Ondertussen is er veel gebeurd. Een fantastische zwangerschap achter de rug, een goeie bevalling en een superleuke baby ligt hier nu naast mij te slapen. Ik wist niet dat het allemaal zo leuk zou zijn!

Ik duim dat iedereen die een baby wil in 2008 zwanger moge worden!

Was een vraag. Een vraag van mijn broer. Of ik meter wou worden van zijn kindje!

Tuurlijk dadde! Ik ben daar heel blij mee! Nog een boeleke dat ik kan verwennen! :-)

Bij zijn eerste kindje heeft hij de traditie gevolgd: mijn pa is dus peter, zijn schoonmoeder meter. Normaal gezien mocht mijn moeder dus meter zijn. En zou het bij een derde aan mij zijn. Maar mijn broer wil maar twee kindjes en hij wist dat ik heel graag eens meter zou zijn. En mijn moeder liet me graag voorgaan (dank u moeke).

Begin juni word ik dus meter. Al mag hij/zij gerust wat eerder komen want vanaf eind mei tot 15 juni zit ik in de Provence. Maar sowieso: daarna zal ik er zijn voor dat prutske!

Maandag verschenen op Gentblogt. Oh ja, het voorbeeld is trouwens louter hypothetisch!
Later verschijnt er een deel twee en een deel drie.

Het is een bewuste keuze: we hebben maar één auto en we vinden het goed zo. Manlief werkt wel vaak in het weekend en op onregelmatige basis, dus het is soms wel zoeken en puzzelen hoe ik ergens geraak. Gelukkig is er het openbaar vervoer en de fiets. En heb ik een uitgebreide vriendenkring, waarmee ik kan meependelen. En in noodgevallen kan ik gebruik maken van de auto van een aantal vrienden. Maar door de uitbreiding in ons gezin wordt creatief vervoer soms wat moeilijker: met het openbaar vervoer geraken we niet overal en baby Janne is nog te klein om mee te nemen op de fiets. Om nog maar te zwijgen over het extra materiaal dat een mens moet meezeulen. De maxi-cosi heeft al in heel wat auto’s gestaan, maar soms vinden we echt geen oplossing. Mijn ouders en een aantal vriendinnen zouden kilometers rondrijden om ons overal naar toe te brengen, maar dat kan ook niet de bedoeling zijn. Een andere oplossing dus :Cambio, ofte autodelen.

Anderhalf jaar geleden zocht ik al eens uit hoe het systeem werkte en toen vond ik het nog een beetje duur en had ik andere opties. Nu heb ik geen andere opties meer én is er een startabonnement gekomen, dat een stukje goedkoper is. En wat kost het nu eigenlijk, dat startabonnement?

* 33 euro instapkosten (éénmalig)
* financieringskosten: 150 tot 260 euro . Deze kost is éénmalig en wordt terugbetaald bij opzegging. Het is tevens de limiet van hetgeen je maandelijks mag verbruiken. Als je deze kost wil vermijden kan je je creditcardgegevens opgeven en wordt jouw limiet op het maximum (260 euro) gezet.
* Maandelijks abonnement: 3,3 euro
* Per kilometer betaal je 33 cent onder de 100 km, daarboven wordt het 21 cent. Brandstof is in de prijs inbegrepen.
* Je betaalt ook 2 euro per uur dat je de auto gebruikt maar je kan de auto ook per dag (23 euro) of per week (140 euro) huren. Tussen 23uur en 7 uur betaal je geen uurprijs.

Lijkt me betaalbaar dus. Als je de auto niet gebruikt betaal je 3,3 euro per maand, maar daarvoor heb je dus een auto als het nodig is. Even een testje doen. Op Kerstavond wil ik naar mijn ouders in Eeklo. Ik vertrek om 18u en kom ergens ’s nachts terug. Ik gebruik de auto dus 5 uur en rij ongeveer 50 km. Kostprijs is dus 26,5 euro. Lijkt op het eerste zicht duur, maar als ik bereken wat een tweede auto zou kosten valt het best mee. Het openbaar vervoer blijft goedkoper (2,5 euro voor een ticketje van Gent naar Eeklo) maar het is een ongelooflijk gedoe met de kleine Janne en bovendien geraak ik ’s nachts niet meer terug (laatste trein om 20:41u en laatste bus om 20:55u).

Voor grotere gebruikers is er Bonus of het Comforttarief. Je kan ook een partnerkaart aanschaffen, voor de helft van de prijs.

Vooraleer je kunt starten moet je ook verplicht een instaples volgen. Ze vinden meestal plaats op dinsdag, om 17u in Gent, vlakbij het station. Je kan je inschrijven via de site of de telefoon. Ik volgde de les al. Interessant, maar je kan alles ook terugvinden op bij “downlaod informatie” op de site.

Mijn kaart is besteld, u hoort er meer van later!

• Zijn er twee tanden opnieuw gevuld, en heb ik nog twee afspraken staan om nog twee tanden te laten vullen. Janne heeft van de tandarts ook al een tube tandpasta gekregen voor als de tandjes er door komen. Laat dat nog maar even wachten!
• Is mijn haar weer wat ingekort. Mijn kapster heel trots over haar zoontje van 5 maanden: “hij heeft vannacht voor het eerst doorgeslapen!” Hihi. Janne slaapt al twee maand door en slaapt tegenwoordig zelf al het klokje rond. Mijn schone slaapster!
• Hebben we cadeaus gekregen van het werk: voor Janne een leuke speelauto met allerlei opties op. Voor Peter een mooie trolley. Voor mij nog wat Sinterklaasspeculaas…
• Heb ik afscheid genomen van het kabinet en van mijn collega’s. En ze hebben nog eens kunnen kennis maken met Janne. Raar om uw werkplek de dag erna op TV ingepalmd te zien worden door Yves en co.
• Ben ik op zaterdagmorgen naar het ontbijt voor kansarmen geweest, dat georganiseerd werd door SP.a Ledeberg. Een geslaagde organisatie met een 65-tal mensen waarvan een hoop kindjes. Voor herhaling vatbaar volgend jaar!
• Gaan kerstshoppen ook, al blijft dat hier traditiegetrouw heel beperkt. Iets voor Janne, ja. En voor Jonas en voor mijn mama. De rest hadden we al. En iets voor mezelf, om aan te doen, want van shoppen is de laatste tijd nog niet veel gekomen en ik ben mijn eeuwige zelfde kleren stilaan beu. Ik had er op voorhand niet echt rekening mee gehouden dat kleedjes niet praktisch zijn als je borstvoeding geeft, dus die blijven meestal in de kast hangen.
• i. gaat koekjes bakken voor mij want ik heb haar kerstpronostiek op de mailinglijst van gentblogt gewonnen.

Voila, veel dingen die ik kwijt wou in één post gepropt.

Allez hup! Allemaal stemmen voor mijn vent! Hij is gewoon de beste sportcommentator, dus doén! Peter Decroubele, voor als je zou twijfelen!

(via Els)

Vandaag mag Idril de materniteit verlaten en de mooie Elisabeth meenemen naar huis. Dat doet me denken aan mijn eigen tocht naar huis. Het is toch wel bijzonder speciaal om voor het eerst die veilige omgeving van het ziekenhuis te verlaten en voor het eerst met zijn drietjes in de auto te stappen.

Om te beginnen kregen we Janne niet goed in de Maxi Cosi. We hadden dat wel eens bekeken, maar niet deftig uitgeprobeerd. Bovendien maakten we ook de kapitale beginnersfout: Janne in de Maxi Cosi zetten met de riempjes nog onder haar. De riemjes van onder haar trekken leverde meteen een weenconcert op natuurlijk. Waarop ik: “Ik ga hier niet met een krijsend kind door de gang lopen!”. Peter dus met een lege Maxi Cosi door de gang, Janne op mijn arm.

Tranen met tuiten heb ik geweend in de gangen van Sint-Lucas. Niet van verdriet, maar van blijdschap, ontroering, verwarring. Alle mensen in de gang keken me vertederd aan “oh, een jonge moeder die met haar pasgeboren kindje naar huis gaat”. Wat er alleen maar voor zorgde dat ik nóg harder moest wenen. :-)

We hebben nog nooit zo voorzichtjes gereden als die 300 meter naar huis toen. En maar best ook, want de Maxi Cosi was niet helemaal reglementair bevestigd in de auto. :-)

Ik word nog altijd een beetje week als ik aan dat moment terugdenk. Schoon dat dat was.

Welkom thuis, Idril en Elisabeth!