Geen woorden nodig!

Drie maanden, alweer een bezoek aan Kind & Gezin. Altijd leuk om jonge moeders uit de buurt te leren kennen trouwens. Al zal de crêche daar binnenkort ook veel goed aan doen want zowat iedereen uit de buurt kan blijkbaar in Nieuwland terecht.

Janne op de weegschaal. Deze keer heeft ze de boel niét ondergeplast. De weegschaal twijfelde een tijdje maar bleef uiteindelijk op 5,040kg staan. Geen zwaargewicht, ons Janne, maar dat is typisch voor een borstvoedingskindje. Ze zit goed op schema en wacht maar tot ze aan de fles gaat!
Lengte: 58 cm, wat wil zeggen dat ze op een maand tijd 4 cm zou gegroeid zijn. Nu ja, die lengte, niet gemakkelijk te meten en ze zitten er dikwijls wel een centimetertje naast, denk ik.

Nog eens het rotavirusvaccin gekregen, daar doet ze niet moeilijk over. En maar één prikje deze keer, waardoor het dramagehalte drastisch minder was dan de vorige keer.

Info gekregen over overschakelen naar flesvoeding, al wil ik proberen om nog twee borstvoedingen per dag te geven als ik ga werken. En meer info over groentepapjes, voor het geval ik daar ook al wil mee beginnen voor de volgende afspraak. Mooie boekjes met allemaal receptjes, een mens zou er al zin in krijgen! Maar ze moet nog effe wachten!

En ondertussen ziet het er naar uit dat ik niet terug moet naar het kabinet en daar ben ik wel blij om. Collega’s van de Vlaamse Gemeenschap: tot binnenkort!

Janne is vandaag drie maanden! Een kwart jaar is ze al bij ons. Ik zou nu kunnen zeggen: wat gaat het toch allemaal snel. En dat is ook zo. Maar wat ik vooral wil zeggen: ik ben in mijn doelstelling geslaagd. Mijn doel was om haar minstens drie maanden volledig borstvoeding te geven. En dat is bij deze gelukt! Gezien de problemen in het begin toch wel een prestatie. Juij voor mezelf!

Niet dat ik er nu plotsklaps mee ga stoppen. Ik vind het nog altijd leuk, al heb ik er soms ook wel eens genoeg van. Maar met mijn startdatum om te gaan werken in het vooruitzicht ga ik gewoon nog voortdoen en dan afbouwen naar 15 januari toe. Die twee, drie weken extra kunnen nu ook nog wel. En dan proberen om het zo lang mogelijk ‘s morgens en ‘s avonds vol te houden. Benieuwd hoe dat gaat lukken!

Meer over de borstvoedingsperikelen kun je hier lezen, paswoord nog steeds op aanvraag!

Mijne vent, live op tinternet! Hier, straks, tussen 16u en 17u! Met ne vreed goeie komiek!

Voor diegenen die het nog niet wisten: ik heb een zus die verstandelijk gehandicapt en autistisch is. Ze is 33 jaar en ze verblijft al een jaar of vijf in De Okkernoot, een instelling voor autisten. Een fantastische instelling, moet wel gezegd worden.

Elke is daar ongelooflijk graag. In het weekend komt ze meestal naar huis, maar op zondagavond staat ze meestal te popelen om terug te keren. Dit weekend blijft ze er zelfs, ze heeft er zowat om gesmeekt!
Maar het laatste jaar zijn er wat problemen. Ligt het aan de voortdurende verandering van het personeel (veel zwangeren, en zij moeten onmiddellijk stoppen met werken)? Of ligt het aan de veranderingen in de samenstelling van de groep? Of nog aan iets anders? We weten het niet. Het is nog nooit een gemakkelijke geweest, dat weten we wel. Niemand is daar gemakkelijk, anders zaten ze daar niet. Maar alleszins, de laatste tijd lijkt het weer beter te gaan. De teneur van haar leven: ups en downs, maar het gaat steeds achteruit.

Maar nu vinden ze daar (of alleszins één iemand) dat Elke misschien best eens voor een tijdje opgenomen wordt in een psychiatrische instelling. Meer bepaald in Mortsel. U moet weten, beste lezer, bij het woord “psychiatrie” gaat bij ons het haar op ons armen recht overeind staan. Elke heeft al een aantal psychiatrieën versleten en steeds met miserabele gevolgen. Heelder verhalen zou ik u kunnen doen, maar ik ga jullie al die ellende besparen. Meestal krijgen we een meisje terug dat kwijlt en op niets meer reageert, omdat ze onder de medicijnen zit. Om nog maar over de isoleercellen te zwijgen. Er is vanalles geprobeerd, maar ze gaan van Elke nooit een “normaal” meiske kunnen maken, natuurlijk. Nu spreken ze over een mogelijke verbetering van misschien twee procent. Wel beste mensen: dat is ons de moeite niet waard om haar zoveel ellende aan te doen.

Wij (en met “wij” bedoel ik steeds mijn vader, mijn moeder, mijn broer en ik, want in deze hebben we steeds alles samen gedaan en besproken) zien het echt niet zitten om haar uit haar vertrouwde thuis (de Okkernoot) weg te plukken en haar naar een nieuwe psychatrie te sturen. Waar kan een autist niet tegen? Verandering. En dat is net wat ze haar (minstens) het komende jaar continu zouden aandoen. Daarna kan ze terug naar De Okkernoot, dat is het probleem niet.

De laatste maanden zijn we al een paar keer naar De Okkernoot geweest om de hele toestand te bespreken. En vandaag zijn we eens naar Mortsel geweest omdat we meer uitleg wilden over de werkwijze en de mogelijke therapieën. Niet zonder moeite: het is namelijk niet gebruikelijk om zoveel tijd te investeren voor een opname. Vreemd, vind ik dat. Als ge uw dochter ergens naar toe stuurt waar ze het komende jaar bijna continu zal verblijven, dan wil je toch goed weten wat en hoe het daar precies allemaal gaat? Ter vergelijking: mijn dochter gaat binnenkort naar de crêche en daar werd ons gewoonweg een rondleiding met uitleg aangeboden. Als ik haar later naar school zal sturen, zal ik eerst opendeurdagen gedaan hebben en meer info opgezocht hebben of navraag gedaan hebben bij vrienden en kennissen. Is het dan zo vreemd dat wij meer willen weten over de verblijfplaats van ons verstandelijk gehandicapte zus/dochter?

Maar bon, uiteindelijk mochten we toch komen, al zou de psychiater maar tien minuutjes tijd hebben. Dat beloofde al niet veel goeds. Een kwartier te laat kwam de ortopedagoog ons ophalen. Vriendelijke mens en hij probeerde ons zeker niet te overtuigen. De psychiater verscheen een uur te laat maar hij maakte het goed door toch uitgebreid zijn tijd te nemen: hij sprak maar liefst een uur oprecht geïnteresseerd met ons. Ook hij kon en wou ons niet overtuigen om Elke daar te laten opnemen. We zien er nu helemaal de meerwaarde niet meer van in.

Ook de meerwaarde van Mortsel tegenover andere gelijkaardige psychiatrieën konden ze ons niet geven. Niet dat dat het belangrijkste is, maar Mortsel is echt een vreselijk eind rijden vanuit Eeklo. (De E17! De ring van Antwerpen!)

Geen slecht woord over Mortsel, trouwens, we gaan geen instellingen veroordelen waar ze nog niet verbleven heeft. Maar we hebben ook geen zin om het risico te nemen. Ook geen slecht woord over De Okkernoot trouwens: de mensen leveren er dag na dag fantastisch werk vanuit een ongelooflijk engagement.

We hopen alleen zo heel erg hard dat ze er niet weg moet, dat ze er mag blijven. Anders zal ze heel erg ongelukkig zijn.

Eindelijk, ze is er! Maar één dagje te laat, maar ze werd veel vroeger verwacht. Elisabeth is geboren. Een flinke dochter van 3,790kg en 50 cm. Proficiat, Caroline en Thijs! Welkom, kleine Elisabeth!

Het zal gedaan zijn voor dit jaar, met baby’s. Tenzij er een paar van 2008 te vroeg geboren worden.

Stand jongens-meisjes: 10-14. De meisjes winnen!

Een overzichtje:
16/02: Linde
18/02: Margot
5/03: Sien
6/03: Suzanne
9/03: Senne
20/03: Lander
10/04: Tom
12/04: Warre
5/05: Klaas
10/05: Sam
17/05: Jef
19/05: Mauro
4/07: Mayenne
4/07: Lore
31/07: Ides
29/08: Lotte
14/09: Babette
17/09: Janne
22/09: Kobe
2/10: Ella
8/10: Annika
9/10: Marion
30/11: Jan
14/12: Elisabeth

Aanvankelijk dacht ik dat er al een regering zou zijn op het moment van mijn bevalling. Niet dus. Ik had Yves en co nochtans 10 dagen extra tijd gegeven. Niet dus. Daarna dacht ik dat we tegen het einde van mijn zwangerschapsverlof toch wel al een regering zouden hebben. Niet dus. Het is mijn laatste week zwangerschapsverlof en het ziet er dus niet naar uit dat we snel een regering zullen hebben… Straks kan Janne lopen tegen dat er een regering is?

Volgende week terug beginnen werken, zou te stom zijn: de week erna is er sowieso vakantie en dan begin ik liever in het nieuwe jaar. Na overleg met de crêche heb ik besloten om op 15 januari terug aan de slag te gaan. Op 3 en 4 januari is het traditioneel een heksenketel in de crêche omdat er dan veel nieuwe kindjes beginnen. En de week erna gaat Janneke een paar dagen “wennen”, ‘t is te zeggen: een paar uurtjes gaan, soms met mij in de buurt, soms niet.

Op maandag ga ik nooit werken: ik ga overschakelen naar 4/5den werken. Ik ben behoorlijk wat avonden van huis door de commissies en de gemeenteraden. Ik moet die vergaderingen ook voorbereiden. En ik wil Janneke graag groot zien worden.

Dinsdag 15 januari dus. Terug naar het kabinet. Wie had dat nog gedacht? Mijn bureau is er leeg, dat moest tegen 15 juli. Er werd immers gedacht dat er er snel een nieuwe regering ging zijn, want het was allemaal zo duidelijk. Mijn computer is al weg. Maar er is al zodanig veel volk weggelopen dat ze binnenkort opnieuw mensen moeten aantrekken om de lopende zaken te onderhouden. Dus ga ik ze nog maar een beetje depanneren. Tenzij Guy nu in spoedtempo één en ander gaat forceren. Wie weet?

15 januari, meteen in een drukke commissieweek. Een fijne test. Hmm. Ik ga er nog niet te veel aan denken en nog een maand genieten van mijn lieve dochter!

Janne is inmiddels uitgegroeid tot de mascotte van de gemeenteraad. Regelmatig gaat ze van arm tot arm, over de partijgrenzen heen. Iedereen verbaast er zich over dat het zo’n rustig, braaf kind is. Het krijsen houdt ze inderdaad meestal voor thuis. Het wordt echter steeds moeilijker om haar stil te houden in de raadszaal. Logisch, ze kijkt nu graag rond, geeft graag commentaar, slaapt wat minder. Van zodra ze teveel geluidjes maakt verlaat ik de zaal. Welk kind kan er zeggen dat ze verse pampers en borstvoeding gekregen heeft in de collegezaal van het stadhuis?

Vanaf januari zal ze dan ook niet meer meegaan en daarvoor wordt er een uitgebreid babysitschema opgesteld. Voor alle avonden waarop er commissie of gemeenteraad is, want we weten niet wanneer Peter kan babysitten. Die krijgt zijn dienstrooster pas een maand op voorhand.

Ik zal haar wel missen in de raadszaal, maar ik zal niet alleen zijn precies. En eerlijk: het zal mijn concentratie wel ten goede komen. Maar vanavond mag ze nog eens mee naar de overlegcommissie en de fractievergadering!

Gentblogt heeft gewonnen! Gentblogt is groepsblog van het jaar!

Ik kon er niet bij zijn gisteren in het NTG omdat er commissie algemene zaken was. Maar omdat er niemand anders kon, mochten Els en ik een interview geven aan AVS. Allemaal kijken vanavond.

Janne komt deze keer niet in beeld. :)

Of dat het een beetje ging, met een baby op het vliegtuig? Want daar heeft iedereen toch schrik voor: een krijsende baby op het vliegtuig? Zowel de gewone passagiers als de ouders. In het begin zag ik iedereen angstig kijken naar Janne (op een paar vrouwen na). Na de landing zag je ze dan weer opgelucht kijken. Ofwel stelde ik me dat voor en projecteerde ik mijn eigen gevoelens op mijn medepassagiers. :-)

Wel: het ging vrij goed. Het ging telkens héél goed tussen Brussel en Lissabon. Tussen Lissabon en Faro ging het twee keer iets minder. Ja, stom, in twee vluchten, maar het ging niet anders. Maar ik zou het nu niet meer doen. Ten eerste: het was een beetje te veel tsjollen, zelf voor professionele tsjolders gelijk wij. Ten tweede: voor Janne was dat een beetje kort: nog maar net opgestegen en al weer moeten landen. Ik denk dat ze dat niet zo leuk vond. Gelukkig beperkten de weenmomenten zich tot een paar minuten.

Van de lange vlucht (2:15u) had ze geen last. Tijdens het opstijgen viel ze telkens in slaap. Aanleggen is dan niet echt nodig, ze hebben meer last van het dalen dan van het opstijgen. Na een tijdje werd ze dan wakker, maar ik kon haar perfect rustig houden door ermee te spelen, liedjes te neuriën of de pamper eens te verversen. Eén keer was dat zwaar nodig met ietwat geuroverlast voor de rijen voor en achter ons, vrees ik :-)

Toen de landing begon legde ik haar aan en ze dronk gelijk een verslaafde. Ze had dan telkens zo veel gegeten dat ze volledig verzadigd was. Ze keek een beetje vreemd, ze vond het allemaal een beetje raar, maar ze bleef fantastisch stil.

Nog een tip: door de aircolucht op een vliegtuig heb ik zelf altijd verschrikkelijke dorst. Janne had daar duidelijk ook last van en ik had een flesje water mee. Ze heeft er ongelooflijk veel van gedronken.

Janne moest de hele tijd op mijn schoot zitten. We kregen wel een kussentje en een dekentje maar voor een extra gordel was ze nog te klein, zeiden ze. Hoewel we geen extra plaats innamen moesten we toch behoorlijk wat betalen voor haar vlucht: zo’n 150 euro. Schandalig, eigenlijk, maar ja, we konden haar toch niet thuislaten, hé.

Van zodra een baby begint te kruipen of stappen is het lastiger om vliegreizen te maken. De komende jaren zullen ze ons dus waarschijnlijk minder zien op Zaventem!