Het was alweer een tijd geleden dat Janne gewogen was, van 19 december meer bepaald. Ze woog toen net 5 kilo (nou ja, 5,040kg). Een dikke maand later, veel kunstmelk en groentepap later, leek ze toch serieus aangekomen. Vollere wangen, veel meer pak aan. Ik was er van overtuigd dat ze toch al 6 kg woog. Ik mag maar op 5 februari terug naar Kind & Gezin maar in de crèche wegen ze de kindjes ook iedere week. Dinsdag hebben ze Janne gewogen en hé, ze woog maar 5.850 kg. Nog geen 6 kilo dus. Niet dat dat een probleem is. Met haar gewicht schommelt ze altijd rond de p25 norm van Kind&Gezin. Perfect op schema dus.

Het is dan wel even schrikken als je leest dat pakweg Landerke op 17 weken al 7.600 woog, maar hé, da’s een jongen, zij hebben een andere curve en het is dan ook een serieuze beer. En Elisabeth, ook al zo’n grote! Op haar 5 weken al 4.780. Janne moet zo’n 11 weken geweest zijn toen ze dat gewicht bereikt had. Het is een kwestie van tijd vooraleer Elisabeth Janne inhaalt qua gewicht en grootte. De grootte vergelijk ik trouwens niet, want het is nogal moeilijk om die goed te meten.

Janne is dus een kleintje. Maar met een vader en een moeder van pakweg 1.65meter (en daar bestaat zelfs discussie over) hadden we nu ook niet meteen een reus van een baby verwacht. Een eigenlijk vinden we het wel fijn, zo’n kleine baby. Bij Kind & Gezin kijken moeders met reusachtige baby’s verbaasd (en met enige jaloezie?) naar ons klein meiske. Vorige keer zat er een moeder met een dochtertje van een maand jonger en dat kindje was veel groter.

Ook handig: Janne kan lang in haar kleinste kleertjes. Maatjes 50 had ik nauwelijks gekocht, maar in haar maatjes 56 of kledij van 0-3 maanden, daar kan ze nog perfect in. Ze hadden me allemaal gezegd dat ze daar zo zou uitgegroeid zijn. Niet dus! Kleertjes vanaf 3 maanden draagt ze nu ook. Ze is ook 4,5 maand, natuurlijk. Er zijn ook kleertjes van 4 tot 6 maanden, maar die zijn nog allemaal te groot.

En de maten verschillen per merk. Het lijkt er een beetje op dat hoe duurder het merk is, hoe kleiner de maten. Een mens moet dat goed in de gaten houden wanneer ze in welke kleertjes kan. Pakweg om de week bekijk ik welke kleertjes ze wanneer moet beginnen dragen. Het zou zonde zijn om kleertjes te vergeten en die dan te ontdekken wanneer ze te klein zijn, natuurlijk.

Moet ik na LinkedIn en Facebook nu ook lid worden van Netlog? Kan iemand me de meerwaarde vertellen? Behalve dat het van Belgische makelij is en in het Nederlands?

Mijn ringsling is gearriveerd! Het is te zeggen: ik ben hem zelf gaan halen bij MisterMirko in Ledeberg. Volledig zoals ik hem wou. De kleur, de stof, de lengte. Nu nog een beetje oefenen, maar het lukt al aardig. Deze zal vooral in huis gebruikt worden, van en naar de crèche en voor later, als ze wat groter is.

De wortelslaapzak is er ook, maar daar zijn er nog geen foto’s van. Maar hij is heel mooi, dat wel!

Update: hoewel het een mooie foto is, kan de foto niet gebruikt worden als voorbeeldje van hoe een ringsling dragen. Ik heb de ringsling namelijk nog niet goed aan. Ik was volop aan het oefenen en manlief was foto’s aan het nemen.

Hier meer. Via Askatasuna

Gisterenavond het nieuws gezien? Het item over Björn Leukemans? Ge ziet er mijn wederhelft in volle actie. Leukemans is geschorst, loopt vroegtijdig weg en de persmeute (waaronder Peter) volgt hem. Leukemans wil geen commentaar geven, alleen heel kort op een vraag van Peter. Ja, dan ben ik een beetje trots. Hier nog wel te zien en misschien straks weer in het nieuws?

Het ging al beter vandaag. Ik heb maar een klein beetje geweend toen ik Janne naar de crèche bracht. En de grootte van de krop in mijn keel was al geslonken tot de grootte van een tennisbal, gisteren was dat nog een voetbal. Ik had wel ook weer het geluk dat ik een vriend tegenkwam op de trein. Hij kon me een beetje afleiden met de verhalen over zijn zoontje van 8 maanden.

Op het werk ook al weer beter de weg gevonden. Ik weet nu dat ik de verdieping waar ik naartoe wil moet aangeven op een bedieningspaneel vooraleer ik in de lift stap. En dat ik in de lift geen verdiepingsknopkes meer moet zoeken. En dat ik mijn badge altijd moet bijhebben als ik me verplaats in het gebouw, behalve wanneer ik koffie wil of naar het toilet moet. En mijn account, ja, dat is nog niet in orde.

Ik heb niet gebeld naar de crèche vandaag omdat (a) ik er wel gerust in ben, het is een goede crèche met lieve verzorgsters (b) ik die mensen niet te veel wil storen in hun werk en (c) ik mezelf het er alleen maar lastiger mee maak, ik ga toch iedere keer denken dat ik Janne hoor op de achtergrond. Ik herken haar weentje wel, maar niet in de verte aan de telefoon.

Maar op de weg terug naar huis kon het alweer niet snel genoeg gaan. Het lijkt een eeuwigheid te duren vooraleer we Brussel uit zijn. Toen ik Janne ging afhalen, zat ze mooi op de schoot van de verzorgster. En ze was nog flinker geweest dan gisteren. Ja, ze zal het rapper gewoon zijn dan ik.

Wel een probleemje. Ik geef nog altijd borstvoeding, twee keer per dag. Ja, ik ben een hardnekkig volhouderke. Om 7 uur en om 18 uur. Daardoor kom ik pas toe op het werk om 8.50 uur (als ik de Dampoort-trein haal tenminste) en moet ik alweer vertrekken om 16.10 uur. Daardoor kom ik niet aan voldoende uren, ik kom per dag zo’n 45 minuten te kort. Als alles goed gaat. Eens kijken of we daar een verloftechnische oplossing voor kunnen vinden. En neen, wij krijgen geen borstvoedingsverlof. Wel afkolfverlof, we hebben zelfs een speciaal afkolflokaal, maar die machine heb ik terug naar de winkel gestuurd.

Aan Dampoort verdeelde AXA deze morgen geurverspreiders voor in de wagen. “Wen alvast aan de geur van een nieuwe wagen”, was de leuze. Reclame voor hun autolening.

Een auto aanpraten aan mensen die goed bezig zijn, ik vind dat onethische reclame. En dat in tijden van monsterfiles, fijn stof en een klimaat dat naar de botten gaat.

En het ding stinkt nog ook.

Vaneigens dat ik het lastig gehad heb vanmorgen. Straffer nog, het is gisterenavond al begonnen, toen ik Janne in haar bedje legde. Ja, ik ben een watje op dat gebied. En dan vanmorgen, toen ik veel te vroeg vertrok. En in de crèche zelf. Maar daar zijn ze dat wel gewoon. Toen ik op mijn fiets zat, was ik echt concrete plannen aan het maken om te stoppen met werken. Maar gelukkig stond er een ontvangstcomité op mij te wachten aan de trein, mét ontbijt. We zaten al meteen weer even luidruchtig te tetteren als vanouds.

Op het werk waren ze allemaal vriendelijk en lief. En dat er veel veranderd is, op de twee jaar dat ik daar weg was. Dat ik op tijd moet zijn, of dat ge geen plaatske meer hebt. Maar dat nog vroeger vertrekken niet echt een optie is voor mij. En dat ik een locker heb, waarin een laptop en een rolwagentje staat. En dat ik een telefoon heb die ik altijd moet meenemen. En dat ik ’s avonds wat langer tijd nodig heb dan alleen de computer uitzetten. Ah ja, den bureau moet volledig leeg zijn. Gelukkig dat er het internet is met foto’s vol Janneke, want een kaderke uitzetten met foto’s zit er op die manier niet echt in. En dat we nu een restaurant hebben waar alles samengevoegd is en dat ge ook gezonde slaatjes kunt krijgen. Dat ik vier vijfde ga werken, maar dat ik op vrijdag ga thuis blijven in plaats van op maandag zoals eerst gepland. Dat ik een teamverantwoordelijke heb die begrip opbrengt voor mijn politiek verlof als gemeenteraadslid, want hij is zelf gemeenteraadslid (andere gemeente, andere partij). Dat ik ook één dag per week mag thuis werken. Of nog beter: dat ik mag satellietwerken. Voor mezelf een betere oplossing.
Maar vooral: dat het lastig was om me zolang te concentreren. Dat heb ik wel vaker gehoord van vrouwen die terug aan de slag gingen na een bevalling, nu kan ik er me iets bij voorstellen. Zo lang naar een scherm staren. Onder neonlicht. Goed om na de middag sterrekes te zien. Hoe kan ik mijn concentratievermogen opdrijven? Tips welkom.

Maar dat er nog veel dingen hetzelfde zijn gebleven. Vlimpers, Orka, Izag, die termen klonken me nog allemaal bekend in de oren. Dat er nog veel leuke collega’s overgebleven zijn. Dat ik nog geen emailadres heb maar dat dat morgen in orde zou moeten zijn. En dat ik vrijdag alweer vakantie heb!

Tegen de middag moest ik wel eens bellen naar de crèche. Ik meende Janne te horen op de achtergrond, maar ik heb mezelf de hele dag wijsgemaakt dat het een ander kindje moet geweest zijn. Ah ja, Janne had net massa’s groentepap gegeten, volgens de verzorgster. Ze stonden ervan versteld dat zo’n kleintje zoveel pap kon eten.

Stipt om 16.03 uur stond ik aan de prikklok. Op de terugweg kon de trein niet snel genoeg vertrekken, niet snel genoeg rijden. En dan heb ik me nog opgejaagd dat er maar 5 treinen per uur van Gent Sint-Pieters naar Dampoort rijden (duh, iedere minuut wachten was er één te veel). Mijn versnellingsapparaat is alweer half naar de haaien na één dagje in de fietsenrekken, wat me belette nog vlugger naar de crèche te crossen. Daar was Janne net wakker, kreeg ze net een verse pamper. Ze was blij me terug te zien, maar ze was zeer flink geweest. Ze weten het daar ook al: als Janne een beetje weent, neem je ze gewoon op de arm en ze is snel getroost.

Samenvatting: Janne heeft er allemaal niet veel last van gehad, maar ikke…

Eerder gepubliceerd op Gentblogt maar jullie krijgen het op mijn eerste werkdag voorgeschoteld. Gisteren trouwens voor het eerst Cambio gebruikt, verslag volgt later! Ah en oh! Gelukkige verjaardag, Gerrit!

Met Cambio kun je een auto huren voor kortere of langere periode. Je kan die huren voor een paar uur, maar evengoed voor een paar dagen of weken. Je betaalt per half uur, of per dag of per week, afhankelijk van het tarief. Voor langere perioden kun je (soms) goedkopere tarieven krijgen bij Hertz.

Wellicht is er een standplaats ergens in je buurt: momenteel zijn er 9 standplaatsen in Gent: Miat, Poel, Coupure, Visserij, Begijnhoflaan, Ledeberg, Hendrikaplein, Muinkpark en Dampoort. Deze laatste is gloednieuw. Miat verhuist voor een paar maanden naar Joremaaie wegens werken. En ook de standplaats van het Hendrikaplein is verhuisd naar de Koningin Astridlaan voor onbepaalde tijd. Er zijn in totaal 26 auto’s beschikbaar voor 670 gebruikers.

(Lees meer …)

Politieke vergelijkingen, is het een trend of is het altijd al zo geweest? Soms vind ik ze leuk, als de vergelijkingen goed gevonden zijn. Er schiet er me niet meteen ééntje te binnen. Maar soms lijkt het alsof je een vergelijking MOET hebben vooraleer je iets kunt aantonen.

Als iets 9 maanden duurt, dan vergelijken ze het met een zwangerchap. Zoals nu, met de regeringsvorming, door Herman Van Rompuy. Als dat lukt tegen 23 maart dan zou het 9 maanden geduurd hebben vooraleer er een volwaardige regering is. En wat als niet lukt, en het langer duurt? Dan zal het een olifantendracht zijn zeker? En wat als het helemaal niet lukt? Een doodgeboren kindje? (als jonge moeder gruwel ik er van als ze zo’n vergelijking maken).

Of gisteren, in Phara, Jean-Marie Dedecker, die het verkeer vergelijkt met telefoonlijnen: “Als er meer telefoons komen, worden er meer telefoonlijnen gelegd, dus als er meer auto’s komen, dan moeten er meer rijstroken komen”. Is dat niet iets te simplistisch, meneer Dedecker? Uiteraard, dat is waar uw partij voor staat. Maar het verkeer vergelijken met telefoonlijnen, allez, serieus? Een auto is ietwat volumineuzer dan een telefoon, dacht ik zo. En een auto heeft veel meer nadelige effecten op het milieu, om nog maar iets te zeggen. En als er nog meer wegen aangelegd worden, zullen die toch binnen de paar jaar weer dichtslibben. Nog meer autosnelweg? Van Vlaanderen één grote betonnen vlakte maken, meneer Dedecker? Dat iedereen zomaar kris kras door mekaar van hot naar her kan rijden? En dan grote rubberen banden op de auto’s zetten, gelijk bij de botsautootjes op de kermis? Ik weet het, een belachelijke vergelijking. Ik kon het niet laten.

Voor de rest een zeer grappige (lees: lach opwekkende) aflevering met Ulla en Morel. Al was het vooral Jan Decorte die mijn sympathie kreeg! Al wat ik van diene mens gezien heb, was zeer goed. Jammer dat zijn opera al uitverkocht is.