Kindervrij
De discussie bij YAB doet er mij weer helemaal aan denken: de tijd dat ik geen kinderen wou. Ik wou écht geen kinderen, ik had een afkeer van baby’s en kinderen, ik had evengoed een afkeer van ouders die over niks anders konden praten dan hun kinderen. Moederinstinct? Niet bij mij. Heelder discussies voerde ik daarover met Tessa en Lies, die evengoed geen kinderen wilden. Tessa verwacht ondertussen haar eerste kindje halverwege juni. Lies nog niet, maar ze staat al een beetje te popelen. Ik ergerde me blauw aan mensen die zeiden “wacht maar, dat komt nog wel” of aan mensen die dat een egoïstische keuze vonden van mij.
Dat het bij mij anders gelopen is, dat heeft u hier al uitgebreid kunnen lezen. Neen, het was geen accidentje. Ja, het was gepland. Tot mijn 25, 26 jaar wou ik echt geen kinderen. Daarna is dat langzaam beginnen veranderen. Het bekende klokje dat begint te tikken. Eerst heel stil, dan altijd maar luider. Ik ging stoppen met de pil de dag dat we tien jaar samen waren. Maar uiteindelijk toch nog uitgesteld tot na de verkiezingen. Toen er vier vriendinnen op één dag aankondigden dat ze zwanger waren, was er geen houden meer aan. Toen zijn we er écht aan begonnen. Mijn moeder dacht nog altijd dat we er geen wilden, dus toen we haar vorig jaar de zwangerschap aankondigden, hmm, zelden iemand blijer gezien. Of het moet mijn broer geweest zijn toen ik het aan hem zei. :-)
Nu kan ik me niet meer voorstellen om geen kindje te hebben. Ja, het maakt mijn leven zoveel rijker. Neen, het beperkt me niet. OK, ik kan niet meer onbeperkt uitgaan maar euhm, dat heb ik genoeg gedaan en daar zit ik echt niet mee. En als ik nog ergens naar toe wil zijn er babysits. Drie weken met de rugzak rondtrekken is ook niet meer voor meteen, maar dat wil niet zeggen dat we gaan thuisblijven of alleen maar naar Center Parcs. Ik volg Inferis dus in zijn stelling:
De vrijheid mét kinderen is anders dan die zonder kinderen, maar als je als ouder zegt dat je je vrijheid kwijt ben omdat je kinderen hebt: dan ben je verkeerd bezig.
En er zijn zoveel dingen in de plaats gekomen. De eerste glimlach, de eerste schaterlach, de eerste keer dat ze je neus vastgrijpt, … Kleine dingen, maar geweldig voor een moeder (en een vader). Maar -en nu kom ik af met een huizenhoog cliché- je weet pas wat dat is als je er zelf ééntje rondlopen hebt.
Langs de andere kant: ik veroordeel niemand in zijn keuze. Als je er echt geen wil, kun je er beter niet aan beginnen. Egoïstisch? Kiezen voor een kind is evengoed egoïstisch. Je kiest voor kinderen omdat je dat zélf wilt, niet omdat dat kind het wil. Ik zeg ook niet dat het bij iedereen zo zal lopen als bij mij. Alleen moet ik vaststellen dat de “wacht maar, dat komt misschien nog wel” bij mij wel waarheid werd. En ik hoor het mezelf ook soms zeggen tegen mensen van 22, 23 jaar. Ahum, ik word oud zeker?
En voor diegenen die er echt geen willen: er bestaat zelf een website voor. Al is ie precies niet meer upgedated sedert de tijd dat ik écht geen kinderen wou :-). Geen idee of er nog zo’n sites bestaan, ik ga er nu ook niet meer naar op zoek.
January 17th, 2008 om 9:41
[...] las bij Lien en yab over [...]
January 17th, 2008 om 10:31
Aan een website heb ik niet direct nood. Ik trek mijn plan prima zonder. Toch ben ik het niet helemaal eens met de stelling van Inferis. Als je een kind hebt, rust er een heel zware verantwoordelijkheid op je schouders. Een verantwoordelijkheid die hoe je het ook draait of keert een stuk van jouw vrijheid afneemt. Er is een persoon volledig van jou afhankelijk een persoon die jij moet begeleiden op weg naar de volwassenheid.
Natuurlijk kan je nog op reis gaan en zonder twijfel krijg je heel veel liefde en voldoening in de plaats, dat zie ik overal rondom mij. Ik heb ook totaal niks tegen kinderen. Ik speel graag met de kinderen van mijn vrienden en vriendinnen, maar ben na zo’n kinderbezoekje altijd weer opgelucht dat ik naar mijn kindervrije leven terug kan. ;-)
January 17th, 2008 om 10:41
En dat is gewoon omdat het je eigen kindje niet is. Een eigen kindje is iets helemaal anders dan de kinderen van vrienden en vriendinnen, tenminste als je er zelf nog geen hebt. Ge moet het ervaren om dat te weten, maar evengoed als je daar niet voor kiest natuurlijk.
January 17th, 2008 om 11:17
Dat kan ik beamen (be-amen, niet ‘biemen’). Babysitten voor een kindje van vrienden, of gewoon met zo’n kleine pagadder op je schoot zitten, is iets helemaal anders dan met je eigen kindje bezig zijn. Meer verantwoordelijkheid, meer zorgjes, minder vrijheid, minder slaap, maar zoveel meer liefde, deugd en plezier…
January 17th, 2008 om 11:45
Weet je, het is een immense opluchting om te lezen dat ik de enige niet ben. Ik heb altijd 200% zeker te zijn nooit kinderen te willen. En zo’n anderhalf jaar geleden is dat bizarre ding genaamd biologische klok beginnen tikken. Verwarrend dat dat soms is…
January 17th, 2008 om 12:13
ik kan mij best voorstellen dat mensen blij zijn als ze weer kinderloos zijn na een bezoekje aan vrienden, maar het is inderdaad anders als het je eigen kinderen zijn
January 17th, 2008 om 15:03
Ik heb altijd kinderen gewild en wist ook altijd dat ik ze (met of zonder man) ook zou krijgen (allez, als de natuur nog meewou werken ook natuurlijk). Een eigen kind is effectief iets totaal anders dan iemand anders zijn kinderen: ook al ben ik altijd dol geweest op mijn vrienden hun kinderen, met eigen kinderen is het gevoel gewoon niet te beschrijven.
Die extra verantwoordelijkheid mag er dan wel zijn, ge ‘voelt’ dat niet. Een eigen kind is zo iets natuurlijks en vanzelfsprekends dat het doodnormaal is wat je doet. Wil niet zeggen dat je jezelf af en toe niet in vraag stelt als ouder (relatief constant met tijden), maar je ervaart dat niet als last (enfin, ik toch niet).
Maar volledig akkoord ook met Lien wat kinderloze koppels betreft. Ik ken immers een aantal mensen die nooit kinderen wouden, er toch gekregen hebben en dit met alle (serieus negatieve) gevolgen voor de kinderen.
Dus als je kiest voor kinderen, doe dat niet uit een gevoel van ‘moeten’, dat je je verplicht voelt vanuit de familie/omgeving/vrienden. Kies voor kinderen omdat jij het zelf wilt.
Er is niets egoïstisch aan voor jezelf zorgen, of je dat nu met of zonder kinderen doet.
January 17th, 2008 om 15:43
En wat dan zeggen over grootouderschap!Iedereen sprak me aan op mijn 55jaar van “en wanneer ga jij eens grootmoeder worden?” Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht!Het eerste kwam pas toen ik 60 was!Zolang je het niet hebt dan mis je het ook niet nu er twee schatjes zijn en een derde onderweg dan zijn ze ONMISBAAR!Je herbeleefd het weer al ben je een dagje ouder en is het ook soms eens zwaar, toch ben je blij ze steeds van nabij te mogen volgen, blij dat ze oma herkennen, blij met alle nieuwe of herkenbare uitdrukkingen, en verdrietig als ze met traantjes huilen en ontroostbaar zijn.
“Het is gemakkelijk om zonder kinderen te leven, maar zeer moeilijk om zonder kinderen te sterven” schreef ooit iemand, ik begrijp.Nu ken ik de vreugde van kleinkinderen en de zorg ervoor en ik mag ook de dankbaarheid van de kinderen ervaren,mooi toch!
De kleine dingen maken je zo gelukkig!
January 17th, 2008 om 16:07
Ik heb mijn kinderen alleszins nooit als een beknotting van mijn vrijheid ervaren. Oké, bepaalde dingen kun je niet doen met kinderen, maar er komen zo veel andere dingen voor in de plaats. Ik heb mijn kinderen alleen maar als een verrijking van mijn leven ervaren. En niet alleen toen ze een schattige baby, peuter of kleuter waren en het knuffelgehalte nog hoog was. Ook nu ze bijna 14 en 18 zijn, is het enorm boeiend om ze in ons leven te hebben.
January 17th, 2008 om 19:05
Ooit (toen ik 21, 22 was) dacht ik (met mijn hoofd, niet met mijn hart): binnen een paar jaar wil ik wel een kindje, en daarna misschien nog een tweede. Ik denk dat ik het evident vond, bijna iedereen had toch kinderen? Sinds toen is dat idee/gevoel alleen maar bergaf gegaan. Ik ben er nu bijna 29, en mijn moederinstinct is niet nul, maar ONDER nul. In de zin dat ik niet graag met kleuters uit de familie bezig ben. Of erger, dat ik de neiging heb ze gewoon te negeren als ze komen vragen of ik mee kom spelen, en gewoon het gesprek met de volwassenen aan tafel verderzet. Eigenlijk is dat wel een beetje gedrag om je voor te schamen, niet? Ik erger me vaak aan kleine kindjes, ‘k kan het niet helpen.
Komt dat nu omdat dat niet mijn eigen kindjes zijn? Ik denk niet dat het wijs zou zijn het uit te testen…
January 17th, 2008 om 19:08
Lisa: jij bent de eerste die ik tegenkom die de omgekeerde evolutie meemaakt! :-)
Maar dat is ook helemaal geen probleem. Als dat je gevoel is moet je zeker geen kindjes kopen om dat uit te testen!
Wat wel is: voor ik Janne had wist ik ook veel minder goed hoe met andere kindjes omgaan. Ja, zelfs tot ik hoogzwanger was. Maar bon, een mens mag zich niet verplicht voelen om kinders op de wereld te zetten.
January 17th, 2008 om 19:56
Bij Yab lees ik ook een reactie die hierop neerkomt: als je leefwereld nog hoofdzakelijk bestaat uit uitgaan, dan ben je er (nog) niet aan toe! Ik vind het ook leuk dat ik kan uitgaan wanneer ik wil, ook al heb ik daar steeds minder en minder zin in. Maar nu ik steeds meer tijd gewoon thuis doorbreng, komt het moederinstinct nog altijd niet de kop opsteken. Ik ga nu weinig uit, lig vaak hele avonden tv te kijken, zit uren blogs te lezen… maar ik vind het heerlijk niet gestoord te worden bij deze ‘nutteloze’ bezigheden. Ik vind het ook heerlijk dat ik wanneer ik thuiskom van het werk gewoon in de zetel kan ploffen in plaats van meteen een pamper te moeten verversen of een papfles op te warmen. Het is ook fijn dat het niet erg is als onze frigo leeg is, dat we dan gewoon uit eten gaan of een friet of kebab gaan halen uit pure luiheid omdat we niet naar de winkel geweest zijn en/of niet willen koken. Of dat ik kan gaan joggen na het werk, ook als mijn vriend late shift gaan werken is en er dus niemand thuis zou zijn om voor de kleine te zorgen… Dus ja, ook als je eigenlijk niet veel uitgaat en je leven zich in en om huis afspeelt, brengt het toch veel praktische verantwoordelijkheden met zich mee: van zorgen dat er altijd geschikte voeding in huis is tot het gras niet kunnen afrijden als je alleen thuis bent omdat je partner in het weekend werkt… (hoe doen alleenstaande moeders van peuters dat, gaan joggen en het gras afrijden enzo???)
Zoals andere mensen die geen kinderen willen, kan ik er blijkbaar ook hele litanieën over schrijven. Willen we onszelf misschien ergens van overtuigen? :-D
January 17th, 2008 om 20:05
En ook: hele nachten doorslapen! Geweldig! In het begin geen baby’s die voeding nodig hebben, wat later geen kinderziektes die ervoor zorgen dat het eten er ‘s nachts weer uitkomt, en nog wat later niet hoeven wakkerliggen over drank/drugs/ongewenste zwangerschappen als kindlief uit fuiven is…
January 17th, 2008 om 20:12
Ja maar, Liza, gij ziet alleen de minder schone kanten!
Mijn vent werkt zeer onregelmatig en het is soms organiseren maar voorlopig krijgen we alles geregeld. Van gaan joggen tot iets gaan drinken met vriendinnen tot naar de commissies gaan. Benieuwd hoe dat gaat lukken met mijn werk erbij. :-)
En ik heb een voorbeeldbaby. Ik slaap hele nachten geweldig goed door. En dat al van haar vier weken of zo. Lezen, bloggen en nutteloze bezigheden doe ik wanneer Janne slaapt of speelt. Onze frigo is nog altijd leeg, op wat wortels en broccoli na voor Janne haar groentenpap. Het is een schande!
En ik heb een dakterras zonder gras. Ook een gemak. :-)
January 18th, 2008 om 11:55
Ik herken me helemaal in je verhaal.
Ik wou er ook nooit en de klok begon bij mij zelfs wat later te tikken :)
En nu kan ik het iedereen aanbevelen en ik mag helaas nog niet doorslapen. (Hij wordt vandaag 8 weken)
Ik wist niet dat je zo onvoorwaardelijk je liefde aan iemand kon geven en dat je daar zelfs zo veel van kan genieten.
Ik kijk er al naar uit wanneer er echt contact zal zijn en wanneer ik naar de winkel kan als ik iets nodig heb.
Het blijft soms een heel georganiseer, dat je zelf niet meer bepaalt.
Je staat klaar om te vertrekken en hop, broek vol, of wenen of …
January 18th, 2008 om 12:57
Ik ben nu intussen 32 weken zwanger en zelfs nu onvervalt me soms nog de onzekerheid van “oei, wil ik dat wel”of ‘oei, hoe zal dat allemaal gaan” maar blijkbaar is dat volkomen normaal.
Wij wilden supergraag kinderen zo vanaf ons 26e en hebben er dan toch wat langer over gedaan. Voordien wist ik helemaal niet wat ik wou maar dan is het beginnen komen. Ik heb neefjes en nichtjes rond mij waarmee ik graag speel maar soms laat ik ze evengoed links liggen en praat ik liever mee met volwassenen tijdens etentjes. Ik vertrouw op het feit dat je maar weet wat het is, eens het kindje er is (dat hoor ik van iedereen) en ik ben vrij realistisch in het feit dat het , net zoals met alle relaties in ‘t leven, met ups en downs zal zijn maar dat het je zoveel rijker maakt!
January 19th, 2008 om 16:13
Dat doorslapen is zo tijdelijk, en zo’n klein aspect van het ouderschap. Daarbij, het is nu eenmaal zo dat de natuur mensen die niet klaar zijn voor het ouderschap daar ook voor probeert te behoeden: een jonge vrouw die géén kinderen wil, kan meestal zich niet voorstellen ooit wél kinderen te willen. Al bij al is het ouderschap iets waar mensen ooit naar beginnen verlangen, en wordt het willen of niet willen opgeklopt, net zoals het opvoeden van kinderen: take it easy, is de boodschap, het is allemaal niet zo erg, noch opstaan voor een baby, noch of je later potjes geeft of biofruitpap. Zo. En nu het slaatje opeten dat mijn tienjarige voor mij heeft gemaakt;)
January 25th, 2008 om 21:36
[...] vraag of ik kinderen wil is voorbijgestreefd. Er lopen er al twee met (oa) mijn genen rond op deze [...]
May 7th, 2008 om 19:34
[...] Kleine mensjes — Ho, ik word echt helemaal week als er een goede vriendin van me bevalt. Tessa, waarmee ik ooit afsprak dat we nooit-van-ze-levens kinders zouden krijgen en dat dat moedergevoel [...]