De discussie bij YAB doet er mij weer helemaal aan denken: de tijd dat ik geen kinderen wou. Ik wou écht geen kinderen, ik had een afkeer van baby’s en kinderen, ik had evengoed een afkeer van ouders die over niks anders konden praten dan hun kinderen. Moederinstinct? Niet bij mij. Heelder discussies voerde ik daarover met Tessa en Lies, die evengoed geen kinderen wilden. Tessa verwacht ondertussen haar eerste kindje halverwege juni. Lies nog niet, maar ze staat al een beetje te popelen. Ik ergerde me blauw aan mensen die zeiden “wacht maar, dat komt nog wel” of aan mensen die dat een egoïstische keuze vonden van mij.
Dat het bij mij anders gelopen is, dat heeft u hier al uitgebreid kunnen lezen. Neen, het was geen accidentje. Ja, het was gepland. Tot mijn 25, 26 jaar wou ik echt geen kinderen. Daarna is dat langzaam beginnen veranderen. Het bekende klokje dat begint te tikken. Eerst heel stil, dan altijd maar luider. Ik ging stoppen met de pil de dag dat we tien jaar samen waren. Maar uiteindelijk toch nog uitgesteld tot na de verkiezingen. Toen er vier vriendinnen op één dag aankondigden dat ze zwanger waren, was er geen houden meer aan. Toen zijn we er écht aan begonnen. Mijn moeder dacht nog altijd dat we er geen wilden, dus toen we haar vorig jaar de zwangerschap aankondigden, hmm, zelden iemand blijer gezien. Of het moet mijn broer geweest zijn toen ik het aan hem zei. :-)
Nu kan ik me niet meer voorstellen om geen kindje te hebben. Ja, het maakt mijn leven zoveel rijker. Neen, het beperkt me niet. OK, ik kan niet meer onbeperkt uitgaan maar euhm, dat heb ik genoeg gedaan en daar zit ik echt niet mee. En als ik nog ergens naar toe wil zijn er babysits. Drie weken met de rugzak rondtrekken is ook niet meer voor meteen, maar dat wil niet zeggen dat we gaan thuisblijven of alleen maar naar Center Parcs. Ik volg Inferis dus in zijn stelling:
De vrijheid mét kinderen is anders dan die zonder kinderen, maar als je als ouder zegt dat je je vrijheid kwijt ben omdat je kinderen hebt: dan ben je verkeerd bezig.
En er zijn zoveel dingen in de plaats gekomen. De eerste glimlach, de eerste schaterlach, de eerste keer dat ze je neus vastgrijpt, … Kleine dingen, maar geweldig voor een moeder (en een vader). Maar -en nu kom ik af met een huizenhoog cliché- je weet pas wat dat is als je er zelf ééntje rondlopen hebt.
Langs de andere kant: ik veroordeel niemand in zijn keuze. Als je er echt geen wil, kun je er beter niet aan beginnen. Egoïstisch? Kiezen voor een kind is evengoed egoïstisch. Je kiest voor kinderen omdat je dat zélf wilt, niet omdat dat kind het wil. Ik zeg ook niet dat het bij iedereen zo zal lopen als bij mij. Alleen moet ik vaststellen dat de “wacht maar, dat komt misschien nog wel” bij mij wel waarheid werd. En ik hoor het mezelf ook soms zeggen tegen mensen van 22, 23 jaar. Ahum, ik word oud zeker?
En voor diegenen die er echt geen willen: er bestaat zelf een website voor. Al is ie precies niet meer upgedated sedert de tijd dat ik écht geen kinderen wou :-). Geen idee of er nog zo’n sites bestaan, ik ga er nu ook niet meer naar op zoek.
