Het moest er een keer van komen

Janne is een beetje ziekjes. Nu ja, ze heeft het nog lang uitgehouden, want ze gaat toch al een tijdje naar de crèche en ze hadden me beloofd dat ze zeker meteen ziek zou zijn.
Al een paar dagen een hoestje en gisterenavond had ze koorts en was ze wat kortademig. Vanmorgen dus naar de dokter. Een lichte aanval van het RSV-virus. Meestal denkt iedereen daarbij ziekenhuisopnames en aerosollen, maar het hoeft dus niet zo hevig te zijn. Antiobiotica en een beetje binnen blijven.
En lastig? Neen hoor. Janne is geen lastige zieke. Ze speelt lekker voort, ze lacht even vrolijk, alleen iets minder. En ze slaapt wat meer. En wij hebben onze plannen wat bijgestuurd om goed voor onze lieve dochter te zorgen!

marine1.JPG
marine2.JPG

Een fietstocht over de Dampoort

Oh! De fietser heeft het weer allemaal gedaan, hoor. Het is allemaal de schuld van de fietser! De fietser veroorzaakt alle verkeersleed in de stad! En alle dodelijke ongevallen! En alle milieuvervuiling!

Twee keer per dag begeef ik me over Dampoort om mijn geliefkoosde station te bereiken. Met de fiets uiteraard, voor mij is dat een evidentie. ‘s Morgens valt het nogal mee. Van de Schoolkaai valt er niet zoveel te vrezen. En dan moet ik maar één keer de grote weg kruisen (Kasteellaan). Als fietser heb ik daar geen voorrang, maar ik kan meestal mee profiteren van de vele voetgangers. De meeste auto’s stoppen daar tegenwoordig voor. Niet allemaal, dus het blijft opletten.
‘s Avonds is het andere koek.
Eerste oversteekplaats: daar heb ik opnieuw geen voorrang. Een continue stroom van auto’s, dus zeer moeilijk om er tussen te geraken. Ik moet hopen dat ze stil staan iets verder, voor de rode lichten. En dan tussen de stilstaande auto’s laveren. Die uiteraard op het dwarsende fietspad staan. En die -van zodra ze een metertje vrij zien toch snel snel dat metertje moeten inhalen, want ja, ze willen vlug naar huis. Dat ze dan weer moeten stilstaan, ja, dat is dan maar zo. Oef, overgestoken. Even diep ademhalen voor het volgende punt: daar heb ik wel voorrang. De auto’s die van het Antwerpenplein komen, moeten wel degelijk voorrang geven, ook aan fietsers. Maar weeral: ze willen snel snel, Dampoort over. Het lijkt daar wel een wedstrijd. Oh! Een gat in de stroom auto’s! Daar moeten we snel induiken! Oei, een fietser, wat doet die hier? Ik mag bijna dagelijks in de remmen gaan voor een auto die me niet gezien heeft. Tegenwoordig zwaai ik daar, zodat de auto’s me zeker gezien hebben. Oef, het ergste is gepasseerd. Ik leef nog.
Het laatste oversteekpunt (Dok Zuid): daar heb ik wederom geen voorrang. Toch zijn de meeste auto’s daar zo vriendelijk om me daar over te laten steken. Het tweede deel staan ze aan te schuiven dus daar geraak ik makkelijk door. OK, ze staan wel op het zebrapad en op het fietspad, maar daar zullen we dan maar niet moeilijk over doen.

Valt het je niet op, zie je het verschil? Als auto heb je voorrang, eens je op een rotonde (Dampoort) bent. Voor fietsers is Dampoort een echt hindernissenparcours.

Er zijn al veel plannen, verhalen en geruchten geweest over Dampoort. Maar buiten wat oplapwerkjes is er nog niks fundamenteel gebeurd. Er is al sprake geweest van ondertunneling, er is al sprake geweest van een verhoogd wegdek naast de sporen. Maar er is nooit geld. En daarom stel ik er nog eens een vraag over in de commissie mobiliteit van maandag. Over het hoe en het wat. En over de verkeersstromen voor fietsers. Want mijns inziens is de fiets nog altijd het meest geschikte voertuig voor in de stad. Naast de benenwagen natuurlijk.

Oh, en nu heb ik alleen nog maar Dampoort beschreven. Ik kan zo nog wel even doorgaan. Over auto’s die geen plaats laten voor fietsers bijvoorbeeld. Ah ja, want als zij in de file staan, moet die fietser ook in de file staan. Of automobilisten die het vertikken om te kijken als ze rechtsaf slaan. Of die de stad zien als een soort game: hoe geraak ik hier zo snel mogelijk doorheen. Of… (vul zelf aan)
Het scheelt: ik rij vaak met de fiets, ga vaak te voet en rij regelmatig met de auto. Ik kan het iedereen aanraden. Ik ken de sterktes en de zwaktes van de verschillende groepen en ik hou daar rekening mee en heb daar respect voor. Ik erger me – gelijk in welke situatie ik me bevind – aan alle groepen. Want er zitten overal wegpiraten tussen. Maar niet alle fietsers zijn wegpiraten.

Friet met yoghurt

Iedere keer als ik frieten of andere vettigheid zal eten, ga ik erna een mager yoghurtje eten.

In de Canvas-reeks “The truth about food” leerde ik dat magere zuivel eten ertoe leidt dat je lichaam meer vet afscheidt.

Al betwijfel ik of dat nu wel dé strategie is om nog een paar kilo’s kwijt te geraken. :-)

31

Wat doet een mens op zijn 31ste verjaardag?
Ik neem een dagje verlof. Na een gemeenteraad de avond ervoor tot middernacht is dat geen overbodige luxe. Ik lig lang in mijn bed, samen met Peter (die ook vrij heeft) en Janne. Het is geen gewoonte dat ze bij ons in bed ligt, maar als ik op een vrije dag eens wat langer wil blijven liggen, gebeurt dat wel eens. Ik vind dat zalig, al slaap ik dan niet echt meer. Ik ga lopen. Eén keer 12 minuten, twee keer 15 minuten. En deze keer in miezerig regenweer, maar er toch vreed van genoten. Ik neem een bad, samen met Janne. Heerlijk genieten is dat. Ik geef haar eten, duffel haar goed in, steek haar in de draagdoek en ga naar bakkerij Bloch. Ik heb nog een bon liggen en die moet nu wel op want over een maand sluit de bakkerij. Ik koop taart en een quiche. Mijn ouders komen af en we maken er een gezellige namiddag van. Mijn ma was er bij en dat was op zich al straf. Ze was de avond voordien van onze trap gevallen. Op kousenvoeten onze trap afgaan, echt niet aan te raden. Mijn pa knapt ondertussen een paar klusjes op, bijna zoals gewoonlijk. Janne heeft nu een park in plaats van een wieg. Toch een beetje met pijn in het hart afscheid genomen van de mooie wieg. Waar Janne nauwelijks in wou liggen, behalve om naar haar mobiel te kijken. En mijn banden van mijn fiets hebben weer meer lucht. Ik kan dat zelf ook, maar mijn pa heeft een veel betere fietspomp. Nog even tot rust komen en dan naar de gemeenteraad (altijd over twee avonden gespreid).
Ondertussen lees ik de hele tijd sms’jes en mailtjes van mensen die me gelukwensen. Het lijkt wel alsof iedereen tegenwoordig weet wanneer wie verjaart. Maar ik vind dat wel fijn. Bedankt voor de wensen, allemaal!

Baby 9 + 10 + 11 (update)

De baby’s vallen hier bij bosjes op de wereld! Ik zit nog twee baby’s achter, nog snel even bijwerken.

Op hetzelfde moment als Stan werd er nog een jongetje geboren: Nicolas. Eerste zoontje van Jolenny. Proficiat! En gisterenavond werd mijn broer nog eens nonkel, maar dan langs de andere kant. Zijn schoonbroer en zusje kregen een flinke dochter Lotte. Proficiat, Eefje en Tim!

Voor februari zit het er op. Vreed hé, zeg. 7 8 geboortes in februari en geen énen die op mijne verjaardag geboren wou worden. Tsjjj. Ik trakteer nochtans met champagne dan, beloof ik de toekomstige ouders altijd. Maar ik heb nog nooit moeten trakteren. Nu is het wachten tot begin april, peis ik.

Update: mijn neef heeft er gisteren blijkbaar ook nog een kindje bij. Een zoon Ibe. Proficiat, Tuur en Nancy! En Bente heeft er een broertje bij! Maar weer niet op mijn verjaardag tedju :-)

2008
Stand jongens-meisjes: 7-4
8/1: Zita
10/1: Nora
15/1: Altan
8/2: Linus
10/2: Corneel
13/2: Pepijn
17/2: Lotus
20/2: Stan
20/2: Nicolas
24/2: Lotte
25/2: Ibe
Continue reading

Dag Evy!

Na een behoorlijk intensief weekend moest het hoofd nog eens leeggemaakt worden. Het was prachtig weer, ik had veel te veel gegeten in de loop van het weekend en de loopschoenen waren alweer een week ongebruikt gebleven. En de klok naar de Stadsloop tikt ongenadig verder.
Evy Gruyaert heb ik niet meer meegenomen. Het gaat niet genoeg vooruit. Ze moedigt me iedere keer aan en maant me aan om rustig te ademen terwijl ik nauwelijks een inspanning deed. Drie minuutjes lopen da’s echt te weinig van het goede. Het wordt al snel saai door al dat stappen ook. Het was goed om te starten met Evy, maar nu moesten we een tandje hoger draaien.
Het plan was 4 keer 5 minuten. De eerste 5 minuten waren lastig. De tweede 5 minuten een makkie. Dus toen heb ik maar 10 minuten gelopen. En omdat dat nog altijd uitstekend ging ben ik geëindigd met 15 minuten aan één stuk lopen. En het ging nog altijd goed, geen pijn of zo. Enorm genoten en toch wel trots op mezelf.
En dus heb ik er nu een punt van gemaakt om exact 6 maanden na de bevalling 5 km te lopen. Da’s al binnen drie weken, maar dat zie ik wel te lukken. Op 16 maart loop ik rond de Watersportbaan. En dan hup naar de Stadsloop!

Sossenweekend

Dit weekend op sossenweekend geweest. Het is te zeggen: met de fractie van de Gentse gemeenteraad en de OCMW-raadsleden. De beleidsplannen van onze schepenen werden er nog eens kort voorgesteld en daarna was er telkens tijd voor opmerkingen en discussie. Heel boeiend allemaal.

Ik moet eerlijk zijn: ik zag er wat tegenop. We doen al zoveel vergaderingen en voorstellingen dat ik graag mijn weekends wat vrij hou voor andere dingen. Maar het was een enorme meevaller. Leuke mensen en de sfeer zat er goed in. Een toffe locatie aan zee waar uitstekend eten werd geserveerd (met als topper het chocoladedessert).

Janne mocht mee want ik kan haar nog geen anderhalve dag missen en ze krijgt nog borstvoeding. Altijd een prima excuus. :-) Janne is ook een perfect meeneemkindje: ze lacht naar alles en iedereen en dat van ‘s morgens tot ‘s avonds. En zo palmt ze iedereen in. Ze weent nauwelijks, behalve wanneer ze honger heeft of heel moe is. Ja, ik mag wel eens stoefen op haar!

Het is een theorie gelijk een ander

Het is de laatste weken al een paar mensen opgevallen: Janne heeft minder haar dan bij de geboorte. Kijk en vergelijk zelf. Maar is dat wel zo? Volgens mij heeft ze gewoon evenveel haar maar is haar hoofd groter geworden!

1 maand
kindengezin.JPG
5 maand
corneeljanne.JPG

Wacht maar, binnenkort krijgt ze een mooie, weelderige bos haar.

(tot zover mijn zinnige bijdrage aan het internet vandaag)

Baby 7 + 8

Vannacht is Juultje, trouwe lezeres van mijn blog mama geworden van een zoon Stan. Maar drie dagen te laat, ze had gedacht evenveel overtijd te gaan als ik dus het valt wel mee. 3,9kg en 52 cm alstublieft! Ferm manneke. Met Juultje heb ik ook nog Ten Doorn onveilig gemaakt. * Denkt met enige nostalgie terug aan onze studiemomenten, ahum *

Gerekend dat ik de zoon van mijn collega-gemeenteraadslid Meryem Kaçar nog niet had opgenomen in dit lijstje: de jongens nemen een mooie voorsprong nu.

Proficiat allemaal!

2008
Stand jongens-meisjes: 5-3
8/1: Zita
10/1: Nora
15/1: Altan
8/2: Linus
10/2: Corneel
13/2: Pepijn
17/2: Lotus
20/2: Stan
Continue reading