Kijk, over mijn lijf wil ik niet veel kwijt. Niet dat ik preuts ben, verre van.
Maar ik erger me eigenlijk gewoon aan nogal wat dingen aan mijn lijf. Niet dat ik mezelf lelijk vind, ik mag niet klagen, maar toch, iedereen ergert zich toch aan bepaalde dingen. Maar ik praat daar niet graag over. Maar voor de wijvenweek zal ik een uitzondering maken.

Mijn billen bijvoorbeeld. Die zijn te dik. Mijn kont ook, maar die zie ik niet, daar heb ik minder last van en dat zit gemakkelijk. Wat doet een mens daaraan? Speciale oefeningen doen en crèmekes smeren. Dat helpt allemaal niet. Sporten: ik heb vanalles geprobeerd. Fitness. Fietsen. En lopen. Allez, als ge aan lopers denkt, dan denkt ge aan magere mannekes. Dus toen dacht ik:als ik de 20 kilometer van Brussel zou kunnen lopen, dan zal ik wel al minder dikke billen hebben. Of strakker en zo. Strakker ja, dat voel je aan je jeansbroeken. Maar zichtbaar? Neen. Ik heb het dus opgegeven. Die dikke billen zullen wel blijven. Ik beschouw dat nu als een deel van mijn persoonlijkheid. (met zo’n boutade kan je alles oplossen, ha!) Maar neen, detailfoto’s hiervan zet ik niet op het internet. Omdat die simpelweg niet bestaan. Iedere onflaterende foto van mijn billen moet meteen vernietigd worden, dat staat in de wet (oei, teveel naar Kulderzipken gekeken).

En voor de rest: ik heb Wim Opbrouck eens horen zeggen op de radio dat hij zich helemaal niet zwaarlijvig voelt, terwijl hij het wel is. Hij voelt zich een slanke, dartele, jonge rakker en dat lijf zegt gewoon iets anders. Maar het gaat erom: hij voelt zich goed in zijn vel, en dat is het belangrijkste. En dat heb ik eigenlijk ook: ik voel me veel slanker en atletischer dan ik eigenlijk ben. Fijn toch, zo?

Maar eerlijk gezegd ben ik nooit trotser geweest op iets van mijn lijf dan op mijn dikke zwangere buik!