Ik heb het misschien nog niet vermeld maar manlief en ik hebben deze week verlof. Om dingetjes te doen in huis, om familie te bezoeken, om te ontspannen, om naar de film te gaan, om naar theater te gaan, om naar de Ikea te gaan. En om te gaan lopen bijvoorbeeld. De sneeuw was gesmolten, het zonneke scheen, het werd tijd om nog eens te vertrekken. Nog 48 dagen, zegt mijn horloge, tot de Stadsloop. En ik heb nog maar één keer 5 kilometer gelopen en ik moet er twee keer zoveel doen. Hmmm. Hoe krijgen we dat voor mekaar? Een uurtje lopen, maar deze keer wel naar de hartslag geluisterd. Ik luister naar mijn lezers! Uurwerk ingesteld dat het boven de 150 begon te piepen. En aangezien ik me danig erger aan piepende horloges helpt dat wel. Ik loop dan aan een tempo waarin ik kan blijven lopen. Maar wel in een tempo waarvoor ik anderhalf uur zal nodig hebben voor de Stadsloop. Maar daar proberen we nog niet te veel aan te denken.