Kijk, over mijn lijf wil ik niet veel kwijt. Niet dat ik preuts ben, verre van.
Maar ik erger me eigenlijk gewoon aan nogal wat dingen aan mijn lijf. Niet dat ik mezelf lelijk vind, ik mag niet klagen, maar toch, iedereen ergert zich toch aan bepaalde dingen. Maar ik praat daar niet graag over. Maar voor de wijvenweek zal ik een uitzondering maken.

Mijn billen bijvoorbeeld. Die zijn te dik. Mijn kont ook, maar die zie ik niet, daar heb ik minder last van en dat zit gemakkelijk. Wat doet een mens daaraan? Speciale oefeningen doen en crèmekes smeren. Dat helpt allemaal niet. Sporten: ik heb vanalles geprobeerd. Fitness. Fietsen. En lopen. Allez, als ge aan lopers denkt, dan denkt ge aan magere mannekes. Dus toen dacht ik:als ik de 20 kilometer van Brussel zou kunnen lopen, dan zal ik wel al minder dikke billen hebben. Of strakker en zo. Strakker ja, dat voel je aan je jeansbroeken. Maar zichtbaar? Neen. Ik heb het dus opgegeven. Die dikke billen zullen wel blijven. Ik beschouw dat nu als een deel van mijn persoonlijkheid. (met zo’n boutade kan je alles oplossen, ha!) Maar neen, detailfoto’s hiervan zet ik niet op het internet. Omdat die simpelweg niet bestaan. Iedere onflaterende foto van mijn billen moet meteen vernietigd worden, dat staat in de wet (oei, teveel naar Kulderzipken gekeken).

En voor de rest: ik heb Wim Opbrouck eens horen zeggen op de radio dat hij zich helemaal niet zwaarlijvig voelt, terwijl hij het wel is. Hij voelt zich een slanke, dartele, jonge rakker en dat lijf zegt gewoon iets anders. Maar het gaat erom: hij voelt zich goed in zijn vel, en dat is het belangrijkste. En dat heb ik eigenlijk ook: ik voel me veel slanker en atletischer dan ik eigenlijk ben. Fijn toch, zo?

Maar eerlijk gezegd ben ik nooit trotser geweest op iets van mijn lijf dan op mijn dikke zwangere buik!

Of ik meedeed aan de wijvenweek, vroeg i. me eerder deze week.

Het zal wel zijn dat. Ik heb een wijvenblog en ik ben er trots op!

• Dat het de eerste dag van de lente was, maar dat het er niet aan te zien was. Maar dat mijn pa zich daar allemaal niks van aantrok en toch plantjes kwam zetten in ons spikslinternieuw geveltuintje.
• Dat ik weg moest lopen uit de ene vergadering om tijdig op de andere vergadering te zijn. Maar dat mijn auto vast zat in de modder en dat ik even vreesde dat ik mannen in chic kostuum zou moeten aanspreken om me uit de modder te helpen. Maar dat een laatste krachtinspanning van Dolf de Golf de bevrijding betekende.
• Dat ik een Soft VPN gekregen heb van Digipolis. Daar kan ik mee op het netwerk van de stad van op gelijk welke plaats waar ik internetverbinding heb, met mijn stadsPC weliswaar. Maar dus ook op draadloze netwerken. Maar dat de oppositie ervan overtuigd is dat het niet mogelijk is om je degelijk voor te bereiden zonder papierwinkel. Tja.
• Maar dat ik het ding nog in actie moet krijgen eerst. Is voorlopig nog niet gelukt.
• Dat we Janne haar babystoel in mekaar hebben gezet. En dat dat leuk en een beetje vies is tegelijkertijd. Leuk om je kindje nieuwe dingen te zien doen. Een beetje vies, omdat je kleintje niet klein blijft maar groter wordt.
• Dat de buurtreceptie voor de aanleg van de geveltuintjes niet op het kruispunt van de drie straten kon doorgaan, zoals gepland. Maar dat wij gelukkig een galerij Jan Colle hebben, die zijn deuren graag voor ons open zette. Bedankt Jan! En dat het gezellig was!
• Dat mijn zus niet mee wou komen naar huis voor het weekend. Spijtig, want morgen ga ik naar het ouderlijk huis, mijn broer is er ook. En het is altijd fijn als we eens allemaal samen zijn, want dat gebeurt niet zo vaak.

Er bestaan enorm veel soorten draagdoeken, voor verschillend gebruik. Op de workshop bij Eva kun je ze allemaal testen. Maar toch, de ervaring leert het meest. Nogal wat mensen vragen me wat ze moeten kopen. Als je een fan bent van het dragen, kom je niet toe met één doek voor de hele draagperiode. Volgens mij heb je er snel een paar nodig:

1. Een rekbare knoopdoek. Ik heb de Tricot Slen, die verkopen ze bij de meeste babywinkels. Hoewel ik daar zeer tevreden van ben, zou ik in het vervolg een andere kiezen: de Binana. Die is gemaakt uit bamboe en veel zachter. Je kan deze draagdoek gebruiken vanaf dag 1 tot ergens tussen de 6 maanden en het jaar, afhankelijk van de grootte van je baby. Aangezien deze rekbaar is begint die dan wat te veel door te wegen. De beste gebruiksaanwijzing vind je hier. Je moet de baby hoog en dicht bij je dragen, anders krijg je gegarandeerd rugpijn. Let er dus op om hoog en stevig genoeg te knopen. Het voordeel van deze doek is dat je hem op veel manieren kunt knopen. Even zoeken in het begin, maar eens je het door hebt, gaat het supersnel.
Je kan ook kiezen voor de geweven knoopdoek, want die kan je langer gebruiken. Maar die is iets stroever in gebruik en voor onervaren mensen minder gemakkelijk.

2. De ringsling. Onmisbaar eigenlijk. Deze is heel handig in gebruik, snel in en uit, ideaal voor korte afstanden, ideaal voor mensen die niet graag met een veel te zware maxi cosi zeulen. Hoewel je hem ook kunt gebruiken van bij de geboorte wordt hij pas echt handig als de baby een maand of drie is. De ideale heupdrager! Ook leuk voor je baby, want hij/zij ziet alles wat je zelf ziet. Niet voor meerdere uren na mekaar: doordat het een asymetrische doek is (je draagt hem over één schouder) is hij minder ergonomisch. Je kan hem wel heel lang in tijd gebruiken: tot ze peuter of kleuter zijn. De kleintjes willen dan wel eens wandelen/gedragen worden/ wandelen/gedragen worden. Dragen is nog altijd gemakkelijker met doek! Het is een hele compacte doek, dus je neemt hem gemakkelijk mee. De mijne komt van MisterMirko. Als je niet zo houdt van de etnische motiefjes: het kan dus ook zonder! En er zijn ook leuke ringslings bij Blozekriekske.

3. Nu wil ik nog een rugdrager. Lijkt me leuk voor op reis, maar ook voor in de stad. Rugdragers kun je ook lang gebruiken, tot 20 – 25 kg, het hangt er van af welke je koopt. Ik noem het hier rugdragers, omdat ik ze vooral zo denk te gebruiken, maar je kan ze ook op je buik dragen of zelfs op je heup. Je vindt hele leuke rugdragers bij Blozekriekske. Voor de mensen die dat knopen niet zien zitten: kijk eens naar de Beco: klikt dicht zoals een rugzak. Zelf wil ik een Mei Tai. Doeken verdelen het gewicht beter en snijden minder, volgens mij. Alleen ben ik nog op zoek naar de ideale Mei Tai. Die van Blozekriekske zijn wel leuk, maar ik vind de stofjes niet zo geweldig, de stoffen voor de Beco zijn leuker. Ik heb hen gemaild of een Mei Tai ook met de stofjes van de Beco kan, maar voorlopig nog geen antwoord. MisterMirko maakt ook leuke Mei Tais. Maar hetzelfde probleem: ik hou niet zo van de stofjes. Maar daar heeft ze me laten weten dat ik zelf mag een stofje gaan kiezen! Waar kan ik leuke stofjes kopen? Of misschien bij Kozy Carrier. Hmm, dat wordt nog wat twijfelen!

Waarom geen Babybjorn hoor ik u denken. Da’s dus het minst ergonomische systeem dat er bestaat. Zowel voor jezelf als voor je baby. Baby’s worden best gedragen in de kikkerhouding: de knietjes lichtjes opgetrokken en geplooid, de beentjes ongeveer 90° gespreid, en het rugje lekker rond, mooi bol, de schoudertjes wat naar voor, de armpjes geplooid en met de handjes zo dat de vuistjes naar het mondje kunnen worden gebracht om eventuele honger te kunnen signaleren. (bron: Doekentheek). Bij een Babybjorn is dat onmogelijk, de beentjes hangen recht naar beneden, tenzij je extra doeken gebruikt, wat het nogal omslachtig maakt. En voor jezelf: doeken snijden minder en verdelen het gewicht beter. En je kan er ook niet mee op je rug dragen, wat toch ook ergonomischer is, zeker bij grotere kindjes.

Nog artikels over draagdoeken die ik eerder schreef:
Draagdoekenworkshop, Draagdoekfan

Gisterenavond, iets voor middernacht, ik kom terug van een lange avond gemeenteraad. Nog te wakker om direct in bed te kruipen, maar lang opblijven was ook geen optie. Manlief was naar televisie aan het kijken. Iets met poppen. Ik heb het niet zo voor poppen op televisie, ik was geen fan van “The Muppet Show”. Maar dit was zo grappig! Dat smaakte naar meer! Vandaag opgezocht wat het was: “Fur TV”. Het was een pilootaflevering voor een reeks, en kaapte daarmee zelfs een prijs weg (Gouden Roos) in Montreux. Maar toch werd er nooit een reeks van gemaakt. Spijtig!

Het is trouwens niet de eerste keer dat Virus toptelevisie brengt! Ik heb het maar in mijn RSS-reader gezet, want ze maken telkens maar een paar uur voor de uitzending bekend wat er op het scherm komt. In de gaten houden!

En zo is het er dan toch van gekomen: lopen over de middag. We waren met drie. De benen van de andere twee waren wel ongeveer anderhalf keer langer, dus voor elke twee stappen die zij zetten moest ik er drie doen. Beetje snel gestart, maar telkens na ongeveer 5 minuten een beetje gewandeld. K. bleek in topconditie te zijn, terwijl Leen en ik hetzelfde tempo aanhielden. Het was vooral ook nog zoeken naar het parcours, maar eens we het kanaal gevonden hadden viel dat nog best goed mee. Al droomden we van een mooi loopparcours in de koninkijke tuinen daar rechtover. Eens vragen aan Albert? In totaal ongeveer 35 minuten gelopen, waarvan een stuk of 25 écht lopend. En het plan is om dat iedere woensdag te doen.

Wij waren nu niet zo dol op onze inzending voor het Eurosongfestival, Ishtar. Pas op: het slaat meteen aan, maar na anderhalve keer gehoord te hebben was ik het wel al beu gehoord. Toch vind ik het de juiste winnaar, net omdat het liedje van de eerste keer in het oor blijft hangen. Sandrine vond ik ferm goed, maar daar was het omgekeerd: de eerste keer vond ik het liedje maar niks, bij de derde keer vond ik het fantastisch. Wijs, maar minder geschikt dus.

Maar wat blijkt nu? Janne is dol op het nummer van Ishtar. Ik mag dat op gelijk welk moment beginnen zingen, het kind moet er héél erg hard om lachen. Luidop, schaterlachen! Pas op, en ik kan goed zingen, hé. En ik zing véél voor haar. Maar geen enkel nummer slaat zo aan als “O Julissi na jalini”.

Alleen spijtig dat ik daardoor al de hele dag met dat nummer in mijn hoofd zit. Grrrr.

Janne wordt 6 maanden vandaag. Janne is een fantastische dochter, die -over het algemeen- goed slaapt, goed eet en vooral heel veel lacht. Ik kan nog steeds uren aan een stuk naar haar kijken. Ik vind haar uiteraard de mooiste en de liefste baby ter wereld.

Na zes maanden durf ik zeggen dat het moederschap me goed afgaat. Ik had vooraf niet kunnen inschatten dat je iemand zo graag kon zien. Allesoverheersende liefde. Het heeft mijn leven overhoop gezet ja, maar alleen maar in positieve zin. Ik zou haar niet meer kunnen missen!

Nooit gedacht dat ik nog borstvoeding zou geven. Ik dacht dat ik het na drie maanden wel beu zou zijn. Niet dus. Ik vind het heerlijk om nog twee keer per dag borstvoeding te geven. Op naar het jaar, denk ik nu!

Ze kan nu echt niet meer in haar eerste kleertjes. En ook de hemdjes van Hema maatje 50-56 hebben dit weekend plaats gemaakt voor grotere maatjes. Maar in sommige maatjes 56 kan ze wel nog. En sommige maatjes 68 passen haar momenteel uitstekend. Maten verschillen!

Ze is ruim verdubbeld in gewicht en ze is zeker tien centimeter langer. Maar ze blijft ons lieve kleine meisje, en dat zal ze altijd blijven!

En deze fotoreeks werd eens niet door manlief getrokken, maar wel door mezelve!

Sedert ik gemeenteraadslid ben, is mijn brievenbus te klein. En pas op, we hebben een grote brievenbus. Maar de pakken papier die wij als gemeenteraadslid binnenkrijgen, zijn behoorlijk indrukwekkend. Ik druk het graag uit in centimeters: minimum 15 centimeter per maand. Als er dan nog wat jaarverslagen en beleidsplannen bijkomen, dan loopt dat gemakkelijk op tot 20, ja zelfs 30 centimeter per maand.

Hoe komt dat? Als gemeenteraadslid van de meerderheid volgen wij zowat alle commissies of we zijn plaatsvervangend lid. We krijgen dus voor alle commissies alle gemeenteraadsbesluiten. Soms krijgen ze die pakken papier gewoonweg onze brievenbus niet ingestouwd en dan moeten ze aanbellen.

Krijgen wij dat allemaal gelezen? Neen, zeker niet. Een mens krijgt dat onmogelijk allemaal verwerkt naast zijn fulltime job. Dat is ook niet echt realistisch: een mens kan niet alles van de stad weten, of ge moet burgemeester zijn. Iedereen heeft zo wat zijn specialiteiten waar hij zich in verdiept.

Houden wij dat allemaal bij? Als ik dat allemaal zou moeten bijhouden, zou ik toch een extra kamer aan ons huis moeten bouwen.

Het spreekt voor zich dat zo’n massa papier wegsmijten niet echt positief is voor ons milieu. Bovendien kunnen we ook eens stilstaan bij de manier waarop die pakken papier bij ons thuis terechtkomen: ze worden dagelijks geleverd door een bode, die met de auto alle gemeenteraadsleden bezoekt. Zowel in Gent-centrum, Drongen, Sint-Kruis-Winkel… In heel groot Gent dus. Al die kilometers, al dat fijn stof.

Vandaag of morgen keuren we de veranderingen aan het huishoudelijk reglement toe in de gemeenteraad. Daarin wordt bepaald dat vanaf nu de gemeenteraadsleden kunnen kiezen of ze die documenten nog aan huis geleverd willen krijgen of als ze alles digitaal willen opvolgen. Digipolis heeft er al voor gezorgd dat we het grootste deel van de documenten gelijk waar kunnen opvragen.

Met de SP.a-fractie hebben we gezamelijk beslist om geen papier meer aan huis te laten leveren. Daarmee gaan wij als eerste fractie volledig digitaal!

Het speelgoed van Lilliputiens staat Janne uitstekend!


Haar tut kan ze meestal zelf in steken. Soms is het een beetje zoeken en een beetje passen, soms geraakt de tut wel eens klem. Maar meestal lukt het.

Ine en Dimi: bedankt voor de kip. Henk en i.: bedankt voor het schoon kleedske!