Mijn bankkaarten hebben allemaal pootjes. Dat is echt niet normaal. Dat is nu al de tweede keer op twee maanden tijd dat mijn bankkaart op mysterieuze wijze verdwijnt. Met mijn mysterieuze portefeuilleverdwijning erbij in oktober maakt dat drie keer in zeven maanden

Allez, zoals nu. Zondagavond met mijn ouders gaan eten bij de buren, ik heb er betaald met Bancontact. Ik ben 100% zeker dat ik ze terugstak in mijn portefeuille, net omdat ik ze nog maar kwijt geweest ben. Ik ben er nu extra oplettend op.

Maandag kaart niet nodig gehad. Dinsdag wil ik geld afhalen, wil de kaart uit zijn vertrouwde vakje halen en ze zat er niet. Ik begrijp er niks van. Echt niet. Mijn portefeuille eet bankkaarten gewoon op, denk ik.

Gestolen? Dat zou dan al op het werk moeten geweest zijn, maar ik heb maandag mijn portefeuille niet alleen achtergelaten, tenzij om een pot koffie te halen. En de sociale controle is hier nogal groot met al die eilanden. Dat geloof ik dus niet. Ze kunnen er ook niet veel mee doen: Proton gebruik ik niet en mijn code moeten ze raden, want ik steek er geen papiertje naast met de code op.

Zoeken? Ik zou echt niet weten waar. In huis? De poetsvrouw is gisteren gepasseerd en normaal legt ze die dingen dan opzij. Niks gezien.

Manlief zal niet zo content zijn, hij regelt de bankzaken. Het begint gênant te worden. Kostelijke affaire ook trouwens. En ambetant. Grmblgrfl. Als ik ze terugvind/mijn volgende kaart hang ik aan een touwke rond mijne nek. Gene zever. En wanneer komt dat GSM-betalen eens op gang?

Update: Proper is dat. Zit ik me al de hele dag op te fretten over hoe ik dat nu weer ga moeten zeggen aan manlief. Zegt ie droogweg: “Oh, ik heb ze in het schuifje gelegd. Had ik dat niet gezegd?”. Bankkaart terug dus. Maar stress!

Als je 42 jaar bent, maar nooit het recht gehad hebt op feestjes, fuiven, een partner zoeken? Op een diploma halen, werk zoeken, geld verdienen. Als je nooit kans hebt gehad op een “normaal” leven?
Als je zeven kinderen hebt moeten baren, zonder begeleiding van arts of vroedvrouw. Maar ook zonder iemand om vragen aan te stellen over hoe je een kind een verse pamper geeft en zo. Zeven kinderen die dan nog verwerkt zijn door je eigen vader, nota bene?
Als je al 31 jaar misbruikt wordt door je vader, als je al 24 jaar wordt opgesloten door je vader? Als je je kinderen nooit de jeugd hebt kunnen geven die je hen had willen geven?

Hoe moet het nu met je verder, als je 5, 18 of 19 jaar oud bent en nog nooit de zon op je huid hebt gevoeld? Als je nog nooit gras hebt gevoeld of geroken, geen wind of geen regen hebt gevoeld? Als je gewoon nog nooit de kans hebt gekregen om te rennen, te springen, te fietsen? Als je nog geen speelgoed of geen speeltuin hebt gezien? Als je nog nooit andere kinderen hebt gezien behalve je broertje en je zusje? Als je de buitenwereld alleen kent van de kleurrijke beelden op je tv’tje? Als het eerste echte contact met de buitenwereld dan nog bestaat uit een ziekenhuiskamer, waar ze je in een kunstmatige coma moeten houden omdat je zo doodziek bent? Of met de persmeute, die razend nieuwsgierig is naar je?

Daar loop ik over te piekeren, dezer dagen.

Als ik zie hoe mijn kleine dochter met volle gretigheid en nieuwsgierigheid de wereld om haar heen ontdekt. En dat die kinderen daar nooit de kans toe gekregen hebben. Dan breekt mijn hart.

En ook: na An & Eefje, na Julie & Melissa, Sabine Dardenne en Laetitia Delhez in eigen land. Na Natasha Kampusch in Oostenrijk. Hoeveel mensen leven er nog mensonwaardige levens in vochtige veel te kleine kelders? Mensen waarvan niemand het bestaan afweet? Mensen die vergeten lijken te zijn?

Zo ellendig.

Wie gedacht had dat ik het na mijn loopdipje van vorige week helemaal zou laten varen heeft het mis. Deze week toch drie keer gelopen. Eén keer met de collega’s, één keer 40 minuten op mijn tempo en één keer zelfs 60 minuten op mijn tempo.

Mijn tempo, want niemand kent mijn lijf beter dan ikzelve. Mijn tempo, dat is volgens de hartslagmeters altijd veel te snel. Maar mijn tempo, dat is een tempo waarvan ik weet dat ik het een uur kan volhouden. En inderdaad, heel regelmatig gelopen, zelfs met een positieve split noemen ze dat, geloof ik. (tweede helft sneller dan eerste helft). Ik was dus heel tevreden over mezelf al zouden de hartslagspecialisten me misprijzende blikken geven als ze mijn waarden zouden zien.

Als ik loop op mijn tempo, dan heb ik trouwens géén last van pijntjes in de onderrug, terwijl ik dat wel heb als ik veel trager loop. Lang leve mijn eigen tempo!

Pas op: het heeft wel waarde natuurlijk, die hartslagtrainingen. Al is het af en toe gewoon es fijn om daar foert tegen te zeggen en uw eigen goesting te doen. Zeker omdat de Olympische Spelen in mijn geval toch niet meer haalbaar zijn. :-)

Goh, de nineties zijn helemaal terug. De tijd van de kuiven, waar mijn weerbarstig platliggende haar zich hevig tegen verzette. Waar is de tijd dat de VTM begon en wij die thuis geen kabel hadden zo gediscrimineerd werden want wij konden niet meebabbelen over “Het rad van Fortuin” , “Tien om te zien” en al van die zever! Maar euh, wij hadden wél al meteen een BV in de familie.
Een nichtje van me behoorde tot dit fantastische trio. Zeker eens kijken. Fantastisch!

En trots dat ik was. Ik moet toen een jaar of 13, 14 geweest zijn en iedereen was fan van Plaza. Op school geloofden ze me niet dat dat mijn nichtje was en op een gegeven moment ging ze me zelf eens komen halen van school. Maar haar drukke agenda heeft me waarschijnlijk een zeer genant moment bespaard. :-)

Ik heb toen wel in de Joepie gestaan. Er was toen zo een reeks over de sterren en foto’s van als ze klein waren. Foto van nichtje haar eerste communie in de Joepie. Op de achtergrond zat ik, een jaar oud of wat, met pamper aan. De hele school heb ik er mee afgedweild!

Nostalgie zulle. En Janne vond het een fantastisch nummer denk ik. Ze had er alleszins plezier mee.

Het moest er een keer van komen. Onze eerste nacht zonder Janne.

Vorig jaar had ik voor mijn verjaardag een bon gekregen voor sauna én overnachting. Eerst zwanger en dan ga je beter niet in de sauna, de eerste maanden met Janne was het er ook niet van gekomen en die geplande keer in februari moesten we afzeggen wegens de ziekenhuisperikelen van manlief. Maar nu dus eindelijk wel!

Maar dan moesten we dus een plekje hebben voor ons Janne. Gegadigden genoeg maar meter Nadine had zich aangeboden en dat lag ook niet zo ver van de plaats waar we naar toe gingen. We zagen er wel wat tegenop, mijn eerste nacht zonder Janne. Het scenario was zelf lange tijd dat we haar ’s avonds nog zouden gaan halen. Uiteindelijk hebben we ons vermand en gezegd dat we dat eens moesten kunnen doen.

Gisteren om 14u Janne dus afgeleverd in Grimbergen. Mét handleiding. Wij richting sauna. Uitgebreid spel is dat daar. Acht sauna’s of zo, je moet al je best doen om ze allemaal eens te doen. Ik ben niet zo’n fan van de hele warme, droge sauna’s. Maar zo’n sauna met opgietsessie, dat vind ik wel eens tof. Iedereen zat te zweten gelijk een otter en daar heb ik dan gelijk geen last van.

’s Avonds ons nog eens laten verwennen in de beautyfarm met verzorging en massage. En dan naar het restaurant. Een beetje vreemd toch, zo in badjas in een restaurant zitten. Leuk was dat we daarna rechtstreeks naar ons bed konden.

Eigenlijk mochten we daar vandaag ook nog de hele dag verblijven. Maar (1) ik heb straks nog een vergadering (2) twee dagen na mekaar sauna vind ik teveel van het goede maar vooral (3) we konden niet vlug genoeg terug bij Janne zijn vandaag.

Het ging al bij al goed, zo’n nacht zonder Janne. Hoewel de helft van onze gesprekken zowat over haar gingen. :-) Maar ik was toch zo blij dat ik haar weer in mijn armen kon sluiten! En zij ook precies want lachen dat ze deed!

We zijn weer helemaal als uitgerust en hebben nieuw vel. En Nadine en Mikaël hebben de babytest goed doorstaan!

Zou die Gislaine eigenlijk zelf kijken naar Mijn Restaurant? Wat zou ze dan van zichzelf denken? OK, ze is nog jong en al, we kunnen haar veel vergeven. Maar als ze zo ziekelijk jaloers blijft zal Pieter er nooit mee getrouwd geraken. En een zaalmadam is ze ook al niet, hoeveel Zilveren Mossels ze ook gewonnen heeft.
Maar toch hoop ik dat ze niet de volgende afvallers zijn. Ze brengen wel kleur in het programma, het zou wel saai worden anders.

Maar gelijk het nu is ben ik het meeste fan van de Limburgse meisjes. Sympathieke bende, daar. In Antwerpen struikelen ze dan weer over de ego’s. Toeval? Oei, David is maar 33 zie ik op de site. Ik had diene mens zeker 15 jaar ouder ingeschat.

Oh ja, en Kris en Angelo hebben me toch wat ontgoocheld. In alle kranten zeggen dat ze vijfhonderd mensen moeten afbellen. Ik heb nochtans niets gehoord, ook al heb ik mijn nummer opgegeven bij de reservatie. Jammer toch, al zullen ze de ontgoocheling nog niet hebben verteerd.

Ik heb trouwens zelf jaren in de horeca gestaan, weekendwerk en vakantiejobs. Er in gerold door mijn broer, die aan de hotelschool zat en een baantje had. En toen hadden ze iemand nodig aan de afwas. Daarna als keukenhulpje en tenslotte in de zaal. En regelmatig maître gespeeld. Het lieftst werkte ik in echte restaurants, niet te sjiek, maar toch met wat etiquette. Dat heeft wel iets. Ook in de zomer bomvolle terrassen gedaan. Dat was vooral loop- en bandwerk.
Het is een onderschatte job: 1000 ogen heb je nodig, als je het goed wil doen. En hatelijk is het als de klanten je behandelen als voetveegje, diensterke. Gelukkig waren de meeste klanten vriendelijk.
Horeca vond ik leuk om te doen voor een tijdje, maar niet voor altijd. Al grijp ik nog altijd gemakkelijk naar een plateau als er ergens moet bijgesprongen worden. En ik help de obers nog altijd een handje als het moeilijk werken is. Altijd vriendelijk zijn tegen de obers, hoor!

Het is niet dat ik P zo goed gekend heb. Hij was een collega van me maar we werkten in een andere afdeling. Maar toevallig zat hij wel maar een paar bureaus van mij. We kwamen elkaar dagelijks tegen in de koffiehoek. Of aan het kopieertoestel. Of op weg naar de toiletten. We knikten elkaar een vriendelijke goeie dag. Foeterden als de koffie op was of het kopieertoestel weer eens niet werkte. Of we maakten een kort praatje over het weer, over onze vakantieplannen. Zo vertelde hij me over zijn geplande reis naar Thailand.

Collega P is één van de tien Belgen die enkele jaren geleden omkwam bij die vreselijke tsunami. Hoewel het al even geleden is en hoewel we met de hele administratie verhuisd zijn hangt zijn foto hier nog op een aantal plaatsen uit.

Vanmorgen vroeg ik een ringmap aan onze secretaresse. Of het een al gebruikte mocht zijn. Tuurlijk, ik ben voor de recuperatie van materiaal. Even later kwam ze af met een ringmap. Op de zijkant stond zijn naam geschreven.

Ik moest heel hard slikken. Collega P was even weer vreselijk dichtbij.

Ik heb een nieuw plakkaat geplakt op de zijkant, maar zijn naam blijft zichtbaar. Ik zal je map koesteren, P.

Twee weken geleden ging ik eens tien kilometer lopen en stelde ik vast dat ik nog veel werk had. Wat zou ik dan moeten doen? Meer trainen. Wat heb ik gedaan? Juist ja, minder getraind. Ik heb het mogen voelen, zondag. De eerste 25 minuten gingen weer goed, maar daarna weer niet meer. Pijn in de onderrug ook.

Twijfel. Onzekerheid. Moet ik wel meedoen aan die Stadsloop? Is dat wel een goed idee? Om zo helemaal alleen laatste te eindigen? Op een moment dat er bijna geen lopers meer zijn? Op een moment dat de organisatie de afbraak al vollen bak heeft ingezet? Dat de winnaars al van het podium zijn, gedoucht en bijna thuis?

Vandaag mailtje naar Dirk. Hij heeft beloofd om me te hazen, allez, of toch alleszins bij mij te blijven. En daar ben ik blij mee. Want traag lopen is op zich niet zo erg. Maar alleen traag lopen in een wedstrijd is nog veel erger. En nu heb ik tenminste gezelschap.

Los van de mensen die beloofd hebben om te komen supporteren voor mij. Allemaal roepen, hé, als ge mij ziet!

Alleszins: de komende weken nog een strak trainingschema waar niet meer van af te wijken valt!

Ik zou nog eens van nul willen herbeginnen met onze laptop. Maar hoe begin ik daar aan?

Ik zet al mijn bestanden die ik wil houden op een externe harde schijf. En dan? Bestaat er ergens een knopke: “delete alles wat er op de computer staat”.

En heb ik mijn betaalde software nodig (XP zat er hier al op toen ik hem kocht) of kan ik tegenwoordig alles op open source software draaien? Wat is aan te raden?

Ik kan goed met een computer werken als de computer goed werkt. Maar als het vast loopt dan weet ik duidelijk niet zo goed wat doen.
Alle tips zijn welkom.