Wie gedacht had dat ik het na mijn loopdipje van vorige week helemaal zou laten varen heeft het mis. Deze week toch drie keer gelopen. Eén keer met de collega’s, één keer 40 minuten op mijn tempo en één keer zelfs 60 minuten op mijn tempo.

Mijn tempo, want niemand kent mijn lijf beter dan ikzelve. Mijn tempo, dat is volgens de hartslagmeters altijd veel te snel. Maar mijn tempo, dat is een tempo waarvan ik weet dat ik het een uur kan volhouden. En inderdaad, heel regelmatig gelopen, zelfs met een positieve split noemen ze dat, geloof ik. (tweede helft sneller dan eerste helft). Ik was dus heel tevreden over mezelf al zouden de hartslagspecialisten me misprijzende blikken geven als ze mijn waarden zouden zien.

Als ik loop op mijn tempo, dan heb ik trouwens géén last van pijntjes in de onderrug, terwijl ik dat wel heb als ik veel trager loop. Lang leve mijn eigen tempo!

Pas op: het heeft wel waarde natuurlijk, die hartslagtrainingen. Al is het af en toe gewoon es fijn om daar foert tegen te zeggen en uw eigen goesting te doen. Zeker omdat de Olympische Spelen in mijn geval toch niet meer haalbaar zijn. :-)