Hoe ga je dan verder met je leven?
Als je 42 jaar bent, maar nooit het recht gehad hebt op feestjes, fuiven, een partner zoeken? Op een diploma halen, werk zoeken, geld verdienen. Als je nooit kans hebt gehad op een “normaal” leven?
Als je zeven kinderen hebt moeten baren, zonder begeleiding van arts of vroedvrouw. Maar ook zonder iemand om vragen aan te stellen over hoe je een kind een verse pamper geeft en zo. Zeven kinderen die dan nog verwerkt zijn door je eigen vader, nota bene?
Als je al 31 jaar misbruikt wordt door je vader, als je al 24 jaar wordt opgesloten door je vader? Als je je kinderen nooit de jeugd hebt kunnen geven die je hen had willen geven?
Hoe moet het nu met je verder, als je 5, 18 of 19 jaar oud bent en nog nooit de zon op je huid hebt gevoeld? Als je nog nooit gras hebt gevoeld of geroken, geen wind of geen regen hebt gevoeld? Als je gewoon nog nooit de kans hebt gekregen om te rennen, te springen, te fietsen? Als je nog geen speelgoed of geen speeltuin hebt gezien? Als je nog nooit andere kinderen hebt gezien behalve je broertje en je zusje? Als je de buitenwereld alleen kent van de kleurrijke beelden op je tv’tje? Als het eerste echte contact met de buitenwereld dan nog bestaat uit een ziekenhuiskamer, waar ze je in een kunstmatige coma moeten houden omdat je zo doodziek bent? Of met de persmeute, die razend nieuwsgierig is naar je?
Daar loop ik over te piekeren, dezer dagen.
Als ik zie hoe mijn kleine dochter met volle gretigheid en nieuwsgierigheid de wereld om haar heen ontdekt. En dat die kinderen daar nooit de kans toe gekregen hebben. Dan breekt mijn hart.
En ook: na An & Eefje, na Julie & Melissa, Sabine Dardenne en Laetitia Delhez in eigen land. Na Natasha Kampusch in Oostenrijk. Hoeveel mensen leven er nog mensonwaardige levens in vochtige veel te kleine kelders? Mensen waarvan niemand het bestaan afweet? Mensen die vergeten lijken te zijn?
Zo ellendig.
April 29th, 2008 om 15:27
Ja, die vragen loop ik mij ook te stellen sinds in het nieuws hoorde. Er gebeuren vreselijke dingen op deze wereld.
April 29th, 2008 om 16:00
Mijn maag draait om als ik zo’n zaken hoor. Elk verwaarloosd kind is er één teveel. En dan weten dat er wellicht in elke straat, niet eens zover van je eigen gezellige zetel, kinderen op dit eigenste moment huilen omdat ze misbruikt/verwaarloosd/mishandeld worden.
Reden te meer om te zorgen dat onze kinderen tot gelukkige, sociaal bewuste mensen met een hart worden opgevoed en ook reden te meer om zelf wat socialer te worden, om oprecht geïnteresseerd te zijn in mensen.
Of om pleegouder te worden!
April 29th, 2008 om 17:50
Zo’n nieuwsberichten kan je gewoon niet vatten. Daar kan ons redelijk verstand niet bij, dat dat echt gebeurd, dat zo’n mensen bestaan, dat er mensen zijn die dat moeten ondergaan.
Dat kan ik niet vatten. Het gaat echt mijn petje te boven. Zoiets kan toch niet waar zijn; En toch is het waar.
April 30th, 2008 om 6:53
vreselijk!
ik kon mijn oren en ogen niet geloven toen het nieuws zich verspreidde…
wat vreselijk!
en hoe moedig dat sommigen daar nog bovenop komen ook! bewonderenswaardig!
April 30th, 2008 om 10:12
Nu loop ook ik daar al dagen over te piekeren… en ik had nog niet eens aan die bevallingen gedacht en aan de omstandigheden en de verzorging daaromtrent…
En daarna je kinderen moeten afstaan, niet wetend waar ze naartoe zijn, en je pa opnieuw binnen zien komen met een broek vol walgelijke goesting… En hem niet eens kunnen vermoorden, want hij is tevens je levensvoorziener (letterlijk en figuurlijk helaas in één).
De dutroux’s, de fournirets, de priklopils leken mij het maximaal slechte van een mens… maar dit overtreft het precies nog!
Niet te begrijpen…
Dat we onze lieve schatjes inderdaad nog maar eens goed knuffelen, bovenop onze dagelijkse liefde!
April 30th, 2008 om 16:43
Die zaak laat mij precies ook niet los. Ik blijf mij inderdaad ook afvragen hoe die acht slachtoffers en haar mama dit ooit moeten verwerken en verder moeten met hun leven…
En het schrijnende is dan nog dat er wél iemand iets had opgemerkt, maar er zich blijkbaar niet genoeg vragen bij heeft gesteld…
April 30th, 2008 om 20:56
Ik heb naar aanleiding van het fourniretproces en dit gruwelijke nieuws uit oostenrijk alvast met dochterlief een paar keer “het niet met vreemde mensen”-meegaan gesprek gehad. Vinden jullie het ook zo moeilijk om aan de kids uit te leggen dat niet alle mensen goed zijn?
May 1st, 2008 om 6:53
Die man moet heel terreurachtig geweest zijn.
Want als je met drie ‘volwassenen’ bent, moet hij toch te overmeersteren zijn geweest ?
Geen enkele hersencel die zoiets kan begrijpen….
May 1st, 2008 om 6:54
Dat laatste uiteraard over heel de situatie. (Kwam precies even heel verwarrend over)
May 1st, 2008 om 14:21
En hoe kan iemand zo maar drie keer en vondelingske krijgen en opvoeden zonder dat iemand van ” de instantie’s” zich vragen beginnen te stellen? Als er hier een kindje gevonden is moet het minstens 8 maanden in een verzorgingstehuis blijven voor je kan adopteren! Ik hoop maar dat alle kinderen en vooral zij die opgesloten waren de meeste tedere zorgen krijgen. er zal héél veel personeel nodig zijn van begeleiding voor moeder en kinderen…en zal het nog ooit goedkomen? Het is een griezelverhaal war ik me zeer slecht bij voel.
May 2nd, 2008 om 15:28
Ik durf er niet teveel over nadenken, ik zet het gewoon uit mijn hoofd, anders word ik er te triestig van.
May 3rd, 2008 om 0:00
je weet het heel treffend te zeggen… ik word niet alleen supertriest van zulk nieuws maar er komt ook een soort woede (machteloosheid) naar boven.
nu ik zelf een kind heb zit ik vaak met tranen in de ogen naar dergelijk nieuws te kijken en springt er onmiddelijk een ‘beschermmodus’ aan.