Bankkaarten met pootjes (update)
Mijn bankkaarten hebben allemaal pootjes. Dat is echt niet normaal. Dat is nu al de tweede keer op twee maanden tijd dat mijn bankkaart op mysterieuze wijze verdwijnt. Met mijn mysterieuze portefeuilleverdwijning erbij in oktober maakt dat drie keer in zeven maanden
Allez, zoals nu. Zondagavond met mijn ouders gaan eten bij de buren, ik heb er betaald met Bancontact. Ik ben 100% zeker dat ik ze terugstak in mijn portefeuille, net omdat ik ze nog maar kwijt geweest ben. Ik ben er nu extra oplettend op.
Maandag kaart niet nodig gehad. Dinsdag wil ik geld afhalen, wil de kaart uit zijn vertrouwde vakje halen en ze zat er niet. Ik begrijp er niks van. Echt niet. Mijn portefeuille eet bankkaarten gewoon op, denk ik.
Gestolen? Dat zou dan al op het werk moeten geweest zijn, maar ik heb maandag mijn portefeuille niet alleen achtergelaten, tenzij om een pot koffie te halen. En de sociale controle is hier nogal groot met al die eilanden. Dat geloof ik dus niet. Ze kunnen er ook niet veel mee doen: Proton gebruik ik niet en mijn code moeten ze raden, want ik steek er geen papiertje naast met de code op.
Zoeken? Ik zou echt niet weten waar. In huis? De poetsvrouw is gisteren gepasseerd en normaal legt ze die dingen dan opzij. Niks gezien.
Manlief zal niet zo content zijn, hij regelt de bankzaken. Het begint gênant te worden. Kostelijke affaire ook trouwens. En ambetant. Grmblgrfl. Als ik ze terugvind/mijn volgende kaart hang ik aan een touwke rond mijne nek. Gene zever. En wanneer komt dat GSM-betalen eens op gang?
Update: Proper is dat. Zit ik me al de hele dag op te fretten over hoe ik dat nu weer ga moeten zeggen aan manlief. Zegt ie droogweg: “Oh, ik heb ze in het schuifje gelegd. Had ik dat niet gezegd?”. Bankkaart terug dus. Maar stress!
April 30th, 2008 om 13:41
Voor één keer waren mijn handen de pootjes, haha.
April 30th, 2008 om 16:41
Hm, herkenbaar tafereel. :-D
Er zijn zo van die momenten dat ik ervan overtuigd ben dat ik iets ergens heb gelegd. Als ik het dan nodig heb, ga ik dus ook naar daar waar ik dacht het gelegd te hebben. ‘t Gebeurt dan ook dat het zich daar niet (meer) bevindt en ik mij suf zoek…
… om dan van Lief te moeten horen dat hij het ergens anders heeft gelegd en “vergeten was dat te zeggen”.
‘t Zijn kadetten (maar lievekes)!
;-)
April 30th, 2008 om 18:06
Zeer herkenbaar. Ik heb ooit al eens m’n creditcard in een restaurant laten liggen en m’n handtas (eigenlijk een rugzakje) laten hangen aan een stoel in een restaurant, gelukkig waren ze zo eerlijk geweest om het weg te nemen om aan me terug te geven. En tegenwoordig ben ik nog vergeetachtiger, dus dat gaat beloven. Van mij kun je dus geen tips verwachten hoe je dingen niet verliest ;-)
April 30th, 2008 om 19:12
Mannen!!! Tssssss!! :-)
April 30th, 2008 om 20:06
hihi,
ook ik ben eerder slordig met die dingen en krijgen ze af en toe eens vleugeltjes. herkenbaar dus
May 1st, 2008 om 6:51
Ik heb het zaterdag voorgehad.
‘k Ga geld afhalen in een bankkantoor.
Later vind ik mijn kaart niet. Geld genomen, maar niet mijn kaart.
Heel het weekend zonder gezeten uiteraard en gelukkig is ze maandagavond terug gevonden in de postschuif van de bank.
Er bestaan toch eerlijke mensen ;)
Sinds dat ik bevallen ben, vergeet ik alle dingen die voor mezelf zijn.
Te veel aan de anderen denken misschien ?