Soms denk ik wel eens: ik ga mij een Garmin kopen. Die dingen zijn al een stuk goedkoper geworden dan vroeger, zij het nog duur. Ik ben immers tuk op afstandsmeting, cijfertjes en grafiekjes. En dat ding maakt ook mooie plannetjes! Die calibreerdinges, ik geloof daar niet meer zo in. Ik heb de mijne herhaaldelijk gecalibreerd, maar bij een echte test vallen die dingen altijd door de mand. Alleen goed als je steeds hetzelfde tempo loopt denk ik.

Soms denk ik wel eens dat ik me beter een loopband zou aanschaffen. Dan weet ik de afstand precies. En dan kan ik lopen als Janne slaapt, heb ik geen babysit nodig. En is regen, wind en kou geen geldig excuus meer. Maar dan denk ik: lopen op zo’n band is een beetje saai. En mijn garage is echt niet gezellig. Lopen brengt me op plaatsen waar ik anders niet kom en dat heb je met een loopband dan weer niet. Bovendien staat er hier een fitnesstoestel in de garage. De laatste keer dat ik er opstond was ik een week overtijd en deed ik er alles aan om toch maar te bevallen. Geen succes dus.

Soms denk ik wel eens: misschien moet ik me maar eens laten testen in het UZ. Onlangs stond er ergens in de krant dat zeker ook (her)beginnende sporters zich moeten laten testen. Maar zo’n test kost 120 euro. En dan ga ik horen dat het toch niet zo goed is. En dan ga ik een schema krijgen. En dan mag ik vier maanden later eens terug komen om te horen dat het al ietske beter is. En een nieuw schema te krijgen en weer 120 euro te betalen.

En zo denk ik maar en koop ik niets. Goed, hé! :-)