Al een week vlieg ik naar mijn GSM als ik een sms krijg. Niks.

Van overal wordt er me gevraagd of ik al iets gehoord heb van Ine. Ja, zelfs vanuit Wallonië wordt er mee gesupporterd.

Ine is hoogzwanger en was uitgerekend voor dinsdag. Als er nu iemand was van wie ik had verwacht dat ze te vroeg ging bevallen, was het wel van haar. Zo’n dikke buik.

Maar neen, ze is nog niet bevallen. En ja, ik heb haar nog gehoord. Vanmorgen gebeld. Flashbacks naar vorig jaar. Herinneringen opgehaald over zelf overtijd gaan. Over dat ik dacht dat het er nooit meer ging uitkomen. Ze stelt het goed, Ine. Maar ze is het een beetje beu, dat zwanger zijn, begrijpelijk. Haar dochter mag komen! Baby 20!

-0,8 kilogram tov vorige week, -6 kilogram in totaal.

Zal wel voor een deel aan die drie dagen niet eten liggen, hoewel, zodra ik weer begon te eten, hing dat er terug aan. Niet eten is slechter voor een dieet dan opletten wat je eet, denk ik.

Twee etentjes toch deze week ook. Maar hoewel het een viergangenmenu was Bij Karel De Stoute was het geen calorierijk menu (de klassieke room-boter-keuken heeft afgedaan), en dat beperkt de schade dan ook.

Een grafiekje! Het plateau’ke= de Gentse Feesten!

Mijn vent zegt daar zoiets.

Als je iemand ziet, zeg je goeiendag.

Maar ik kan dus zo met mijn kop in de wolken lopen, zo lopen dromen dat ik mensen gewoon niet zie terwijl ik er bijna tegen loop.

Nog niet zo lang geleden vroeg de verzorgster van Janne me “ah, moest ge me niet kennen, gisteren?”. Ik viel dus compleet uit de lucht. Hé? Wat? Waar? Hoe? Blijkbaar had ik haar gekruist (overkant straat) zonder dat ik haar gezien had en zonder dat ik haar dus een goeiedag had gezegd. Gelukkig had ze door dat ik met mijn hoofd ergens anders zat. Onlangs ook bijna voorgehad met Tessa, die me nog net op tijd riep zodat ik nog kon zwaaien.

Ik kan dat zeker ook hebben tijdens het lopen. Maar als ik u dus tegenkom en ik zeg niet meteen een goeiedag: het is niet van niet willen, hé. Schud me gewoon eens wakker uit mijn dagdroom.

Zondag was ik net op tijd beter om mijn metekindje Emelie te verwelkomen. Ze mocht een nachtje bij mij komen logeren want de ouders wilden eens op pad gaan. Of het lastig was, zo met twee kindjes? Neuh! Zo’n schatje! We hebben die niet gehoord! Mijn broer had me nochtans uitgebreid gewaarschuwd voor haar weenuurtje. Maar op die uren hebben we net ons best gedaan om haar een beetje wakker te houden, zodat ze ‘s nachts nog kon slapen. Maar ook dat was geen probleem. En Janne vond het ook allemaal heel leuk. Emelie mag nog komen!

Dit wordt vanavond gevierd met een etentje.

Het is blijkbaar onze tarwe huwelijksverjaardag.

Ook proficiat aan Karel en Evelien!
Voor Mikaël en Nadine gisteren was het leer. Toch ook een proficiat waard!

Naast een fietskar wou ik ook een fietsstoeltje. Versta me niet verkeerd: ik ben zeer tevreden van mijn fietskar en zal ze zeker nog gebruiken. Maar het is niet zo handig om eens snel met Janne naar het centrum te rijden. Dan is de kar al snel ballast: je geraakt niet tussen het volk, je krijgt ze niet geparkeerd, manoeuvreren is niet zo handig… Dus een fietszitje voor de stad, een fietskar voor als het regent en verdere afstanden en om te lopen.

Beetje rondgekeken. Die van OK Baby leken me prijs-kwaliteit wel ok. Maar in deze besliste mijn fiets voor mij.

6 jaar geleden kocht ik een fiets, een Oxford Rainbow. Zeer content van, nog altijd. Hoewel hij dus al een aantal jaren heeft krijg ik nog regelmatig opmerkingen als: “wat een sjieke mooie fiets”. Hij wordt ook wel goed onderhouden: minstens één keer per jaar een grondige kuisbeurt (door mij) en een groot onderhoud bij de fietsenmaker. Alleen: de centrale buis waarop fietszitjes gemonteerd worden heeft een druppelvorm ipv rond. Waardoor er dus geen zitjes op kunnen gemonteerd worden. Bij de nieuwe Rainbows is dat niet meer zo, btw. Een fietszitje vooraan monteren gaat wel. Alleen spijtig dat de beentjes van het kind er dan niet meer doorkunnen. Heb zo’n vlinderstuur. Wel gemakkelijk, maar in deze dus ook niet praktisch. We besluiten: de Oxford Rainbow is/was geen kindvriendelijke fiets. Wist ik veel toen ik die 6 jaar geleden kocht!

Aantal fietsenmakers gedaan, ze konden me niet helpen. Dan maar naar de verkoper gegaan. Vriendelijke man, die alles eens uitprobeerde. En jawel, ze hadden de vraag er nog al gekregen. Een GMG-zitje past er op. Minder hip, maar wel veilig, en dat is het belangrijkste. Ik zal het kind een hippe helm kopen. :-)

Allez Marleen en Lies (beiden ook in het bezit van dezelfde Rainbow). Dat weten jullie ook alweer.

Gisteren had ik nog een dagje verlof. Wijs, want ik was weer min of meer gezond, zo had ik toch nog iets aan het weekend.

In de namiddag gaan shoppen: jeej, de nieuwe collectie is er! “Oh, zo wijs, wordt dat de nieuwe mode?” of “Oh neen, ge meent het toch niet, hé, dat ga ik niet dragen zulle” of “Wijs, als dat de trend is, dan kan ik mijn dikke billen daar mee maskeren”. Ik ben niet zo’n fan van de solden: veel te veel volk, alle overschotjes, veel rommel. Ik weet het, wel goedkoper ja.

Maar de nieuwe collectie hoeft niet duur te zijn als ge nog wat bonnen liggen hebt:
* Mexx: twee t-shirts en een rok. Bon -20 euro die ze me opgestuurd hadden. Waarvoor dank.
* Brooklyn: zelfde broek als een paar maand geleden maar een maat kleiner, juij! Mijn klantenkaart was net vol, dus nog 10 euro betaald voor mijn jeans.
* Sportwinkel Zonnestraat: had ik nog een bon liggen van 25 euro. Eigenlijk verviel die eind juni, maar ik gebaar dan altijd van krommenaas, meestal geeft dat geen problemen. Een schoon loopshirtje en een broek om te sporten (niet lopen) of gewoon lekker thuis te hangen.
* En dan had ik nog een bon liggen van de Inno, maar tegen dan had ik al geen zin meer om te shoppen en ook niet echt meer iets nodig. Dus die bewaren we voor de volgende keer.

Ook nog gekocht: twee basic truitjes in Zara en wat brol in de Hema (ik had dringend een nagelschaartje nodig want een ambetant nagelke!). Ik was content van de oogst.

Oh ja, de titel is een quote van Ingid Seynhaeve. Spijtig dat zij het tweede seizoen van “Topmodel” niet mag presenteren!

Effe stoefen over mijn dochter, hoor.

Ze is altijd al zo’n schatje geweest, maar de laatste tijd is het toch echt niet te doen. Terwijl ik ziek was, is ze één dag bij mijn broer geweest. Daar heeft ze zich een hele dag goed geamuseerd, gespeeld met neefje Jonas en nichtje Emelie. Ze hebben er echt geen werk mee gehad (zo zeggen ze mij toch), dus ik moet me niet schuldig voelen omdat ik haar weg moest doen.

En dan gisteren was ze thuis. ‘s Morgens voelde ik me echt nog niet OK en toen heeft Janneke mooi de hele voormiddag alleen gespeeld. Ongelooflijk waar ze zich allemaal kan mee bezig houden. De TV mag dan wel de Olympische Spelen tonen, ik heb nog veel meer genoten van naar haar te kijken. Af en toe keek ze eens naar mij en kreeg ik een hele mooie lach. En ook kwam ze af en toe eens naar mij, haar hoofdje tegen mijn deken knuffelen en mijn hand vastnemen. Wat een schatje, toch?

Ik ben er nu echt van overtuigd dat ik de allerliefste dochter van de wereld heb! :-)

Hier speelt ze met een erfstuk: een stuk speelgoed waar de papa nog mee gespeeld heeft. Plezant dat dat is, die blokjes daar in steken (met hulp: wij tonen haar het gat dat van toepassing is). Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Ze is dol op alles waar een Bumba op staat. Na “mama” en “papa” zegt ze nu ook “Buba!”. Tja. Nu nog haar boek rechthouden. :-)

Oh ja: haar bovenste tandjes zijn er nu eindelijk echt doorgekomen.

Bedankt voor de vele beterschapwensjes!

Tot gisteren lag ik werkelijk onder een steen, met koorts en veel keelpijn. Geen hap door mijn keel gekregen in drie dagen tijd. Vreemd is dat, je lijf heeft dan ook niet eens echt honger, alsof het weet dat de ingang kapot is en er toch niks doorkan. In kilo’s scheelt dat niet echt veel, wel een halve kilo er af, maar als je een week gezond eet en wat oplet is dat ook zo en dat is toch iets aangenamer…

Gisteren begon er eindelijk verbetering in te komen. ‘s Avonds kon ik al eens iets meer doen en ik kreeg zowaar wat honger, hoewel mijn keel nog altijd potdicht zat. Warme dingen bevallen me het best: een kopje soep van de mama doet het altijd goed en een paar uur later nog een warm potje puree. Een glas water drinken is een ware kwelling voor me.

Vandaag is het echt beter: geen koorts meer. De klieren staan nog altijd super gezwollen en de keel is dus nog altijd oorlogsgebied. Momenteel staat de babycook op met een maaltijd voor mij. :-) En ik ben nog altijd afhankelijk van de Dafalgans. Maar soit, het zal dus wel geen klierkoorts zijn. Alleen mijn volledig verlengd weekend om zeep door ziekte en nog een paar dagen mooi weer gemist. Maar allez.

*zaag en klaagpost*

Wat woensdagavond begon met een klein beetje keelpijn groeide ‘s nachts uit tot een gehele staat van ziek zijn; keelpijn, hoofdpijn, buikpijn, spierpijn (alsof ik de 20 km van Brussel gelopen had). Tedju. Ik had al verlof en maandag ook nog, dus een extra verlengd weekend, een slecht moment om ziek te worden zowaar. En al die leuke dingen gepland: gaan eten met Tessa bij Fragile onder meer.

Enfin, Tessa afgebeld en zoveel mogelijk gerust en geslapen die dag. Maar het werd alleen maar erger ondanks een behoorlijke dosis Dafalgan. Toch maar eens naar de dokter. Da’s zo’n halve psychiater: “Ben je ergens bang van?” “Ja, dat ik heel mijn verlengd weekend zo mottig ga zijn”.

Bij keelpijn zijn er drie mogelijkheden, zei ie: ofwel een bacteriële infectie, wat het niet was na nazicht van mijn keel. Mijn amandelen waren niet gezwollen, niet zo moeilijk want die zijn al getrokken op mijn zesde.

Tweede mogelijkheid: een verkoudheid op de keel. Raar wel, bij verkoudheid denk ik meteen aan snot en da’s het enige wat ik nu niet heb.

Derde mogelijkheid: klierkoorts, maar dan zou ik veel koorts moeten hebben en nog zieker zijn. Maar mijn koorts had ik nog niet gemeten. Ik ben niet zo’n koortsmaker en met wat Dafalgan onderdruk je de koorts. Mijn klieren staan alleszins indrukwekkend gezwollen, dat wel. Nog zieker? Heu? Zegt ie dat omdat hij mijn lijf niet kan voelen? Of zegt ie dat omdat ik zelf naar de praktijk ben geweest? Ja, ik respecteer de wens van de huisartsen om zo weinig mogelijk huisbezoeken te vragen en pers het laatste beetje energie uit mijn lijf om tot daar te rijden. Dat het twee keer zwart voor mijn ogen geworden is onderweg, dat neem ik er allemaal bij. Maar ja, dan ben je dus niet ziek genoeg of zo.

Enfin, als het maandag niet beter is en ik krijg koorts dan moest ik teruggaan (als ik de dokter dan niet laat komen, ha). Die koorts was er al meteen toen ik thuiskwam. Gisterenavond tot 38,8° en vanmorgen al meteen 38,5°. Voor iemand die niet gemakkelijk koorts maakt, is dat veel. We hopen op geen klierkoorts, want dat past gelijk niet in mijn agenda.

Janneke is naar mijn broer gaan spelen vandaag zodanig dat ik zo veel mogelijk kan slapen. Dat heb ik dan ook al gedaan. Maar ik voel me nog altijd barslecht.

Wat een inspanning. Nu slapen.