Janne is één jaar geworden. Iedereen vraagt of ze al stapt: neen, dat doet ze nog niet. Wel aan de handjes (als ze goesting heeft) en wel rond de tafel. Ze klautert over haar auto en over haar schommelpaard. Ze kruipt dat het een lieve lust is. Alleen als ze het druk-druk heeft en met twee voorwerpen ergens naartoe wil gaan doet ze dat op haar buik, ha ja, want dan heeft ze haar handen niet vrij. Van mij moet ze nog niet te snel stappen, ik kan haar tenminste nog bijhouden nu!

Maar toch: het werd tijd voor schoentjes. Momenteel draagt ze nog altijd haar bobuxjes (S). Vreed content van. Ik heb ze haar voor het eerst aangedaan in november, toen waren ze nog veel te groot, maar zo bleven haar sokken tenminste aan. Later is het gewoon heel handig om te kruipen en recht te staan. Blote voeten zijn vaak te koud en op sokjes glijdt ze uit op het parket. Ik heb nog een paartje bobuxen liggen (M) die ze nu als pantoffeltjes kan dragen, maar daarnaast moet ze ook beginnen wennen aan schoentjes.

Ik dus naar een kinderschoenenwinkel waar ik al goeie dingen van gehoord had. Aap-Noot-Mies. Eén blik op de etalage leerde me dat ik daar wel mijn goesting zou vinden. Maar ik was toch wat bang voor de prijs, afgaande op de rampverhalen die ik al gehoord had. We vroegen rode schoentjes, we kregen een hele hoop rode schoentjes. Maar er sprong meteen één paartje uit. Aangedaan (maatje 18) en goedgekeurd. En de prijs viel ook nog mee.

Ze moet er nog wat aan wennen, en het rechtstaan lukt nog niet zo goed als met de bobuxkes. Maar als ze wil kan ze het wel al!

Alleszins: ik ben er dol op! Daarna gaan we ze houden, en naast die van de papa zetten!

Mijn ene nichtje liet net Facebookgewijs weten dat mijn andere nichtje voor de tweede keer mama is geworden. Lies is de derde die er in slaagt twee keer in mijn lijstje voor te komen. Er wordt nogal gekweekt, zeg ik u! Lies startte dit lijstje vorig jaar op 16 februari met een dochter Linde. Vandaag werd ze mama van een zoontje Arthur.
Het ergste van al is dat ik Linde nog niet eens gezien heb. Nu ja, zij Janne ook nog niet. Er was een babydate gepland, maar die is door babyziektes in het water gevallen. Nu ja, we maken er wel werk van de komende weken/maanden.
Ondertussen: Proficiat, Stijn en Lies! Welkom kleine Arthur!

2008
Stand jongens-meisjes: 12-11
8/1: Zita
10/1: Nora
15/1: Altan
8/2: Linus
10/2: Corneel
13/2: Pepijn
17/2: Lotus
20/2: Stan
20/2: Nicolas
24/2: Lotte
25/2: Ibe
13/04: Jolien
15/04: Lucas
4/05: Vince
7/05: Milla
16/05: Nika
31/05: Marie
2/06: Emelie
28/07: Jona
28/08: Victor
30/08: Helena
07/09: Gitte
29/09: Arthur

(Lees meer …)

Gisteren de tien kilometer van Mechelen. Eerst mocht ik eens langs bij Lies en Bert, om hun nieuwe woonst te bewonderen. Daarna dumpten ze me keurig aan Sportpark De Nekker, daar waar alles begon. Alweer een microklimaat, dat lijkt altijd zo te zijn als ik een wedstrijd loop. Ik moet meer wedstrijden lopen. Stralend weer, maar gelukkig niet zo warm als toen in Gent.
De rijen aan de tent waar je je sporttas moest afgeven waren onvoorstelbaar lang en aanvankelijk ging het niet echt snel. Maar plots ging het rap en hadden we nog tijd voor een stressplaske. We, dat zijn Leen en ik. Mijn loopcollega. We zijn er nog een aantal loopcollega’s tegenkomen, we liepen immers met een t-shirt van het werk.

(ja, ik had mijn GSM bij tijdens het lopen, kwestie van Leen haar man te kunnen bereiken na de aankomst. Geen telefoontjes gekregen tijdens het lopen)

Iets na drie, de start. We hadden er voor gekozen om achteraan te beginnen. Dat is heel interessant voor de tragere loper: je kan meteen je eigen tempo lopen want minder druk. Vanaf km 1 is er niemand meer die jou voorbijsteekt, maar jij steekt de hele tijd mensen voorbij, dat is beter voor de moraal. En de tijdsmeting begint pas als je over de startmatten loopt. Strak plan, zo bleek later. De eerste kilometer waren we wat aan het zagen dat het gelijk toch niet zo goed ging gaan, maar toen kwamen we op dreef. We volgden meteen een heel mooi parcours langs de Dijle. Leen en ik bleven vrolijk kwetteren- we hebben altijd wel iets te vertellen- terwijl we zuchtende en steunende mensen opraapten. Het was echt leuk lopen in het zonnetje langs het water. De kilometers vlogen voorbij. Iets na de vier kilometer kregen we water en was er het keerpunt. Er stonden behoorlijk wat supporters die niet supporterden, dus deed ik dat maar voor hen. :-)
Lachen met de t-shirt van De Lijn: “met De Lijn was je er al geweest” en de vrouw die de t-shirt droeg deed haar beklag dat ze de bus niet had genomen.

Op kilometer 7 liepen we de stad binnen en hielden we ons een tijdje koest achter de rug van drie mensen die een prima tempo liepen. Ook interessant om je niet te verbranden. Onze eerste supporter daagde op aan kilometer 8: een enthousiaste Lies die weet wat supporteren is. Een beetje later onze collega’s, inclusief directeur-generaal die zelf speciaal zijn weekendje verzet had voor ons. We kregen vleugels en staken onze drie locomotiefjes voorbij. We gingen wat te rap en vanaf dan werd er niet meer gebabbeld eigenlijk. Lies had een binnenwegje genomen en stond nog eens te supporteren voor ons, zo aan de laatste 200 meter. Ik had Leen toen net gelost voor mijn eindspurtje. Ergens binnengekomen tussen 1:02 en 1:03 (exacte tijd volgt later deze week). Niet slecht, als je weet dat we gehoopt hadden op een tijd tussen 1:05 en 1:06.

Het was echt een plezante loop: schoon parcours, uitstekend gezelschap, veel supporters voor ons, het ging allemaal goed en we hebben een tijd gelopen waar we best tevreden mee mogen zijn. Meer moet dat niet zijn.

Update: Blijkbaar is mijn tijd 1:04:06. Ietske trager dan ik beweerde. Waarschijnlijk omdat ik de eerste kilometers wat aan mijn horloge heb lopen prutsen en de tijd dan niet verder liep. Maar nog altijd content!

Het was mijn ventje zijn verjaardag gisteren. 34 jaar zowaar. Maar dat weten jullie al allemaal, via Facebook of zo. Hij heeft alleszins massa’s berichtjes gekregen!

Hij zou dolgraag iets schrijven op zijn blog, maar hij kan niet. Door een vreemd probleem geraakt hij niet door het inlogscherm. Hogere machten zijn aangesproken, maar staan voorlopig ook voor een raadsel.

Ik heb een nieuwe GSM. Het is deze geworden. Wegens dat ik niet hou van openklapdinges en uitschuifdinges. De 5000 leek ook leuk, alleen spijtig dat ik mijn geheugenkaartje niet kon meenemen met mijn fotookes op. De Het leuke is dat ik nu gemakkelijk kan synchroniseren met de PC, zodat ik in het vervolg misschien niet al mijn nummers en berichtjes kwijt ben. En het is een mooie, met rood aan. Nu nog een schoon zakske kopen. En Janneke leren dat ze er niet mag mee spelen.

Janneke is vannacht nog eens gaan logeren, deze keer bij haar peter. Het is nu niet de bedoeling dat ze iedere week gaat logeren. Maar met gisterenavond een etentje en vandaag de 10 km van Mechelen kwam dat wel uitstekend uit.

Deze middag tijdens een vergadering gaf mijn GSM de geest. Het aan/uit-knoppeke marcheert niet meer. Vervelend. Een beetje later reed ik naar huis met een geleende auto. De eigenares had me gewaarschuwd dat hij gelijk een beetje raar deed. Dat klopte. Hij viel om de haverklap stil en stonk afwisselend naar brand en benzine. Niet zo’n gezellige combinatie dus. Ik haastte me dus naar huis en werd daarbij bijna omver gereden door een tram. En vroeg me af wat ik ging doen als hij in brand ging vliegen en ik niemand kon verwittigen. Enfin, veilig ter plaatse geraakt.

De GSM valt niet meer te redden. Ook niet meer op te starten en het merendeel van mijn nummers zit op het toestel dus daar kan ik niet aan. Als ik u de komende weken naar uw nummer vraag: ge weet ervan. Morgen wordt er een nieuwe gezocht.

Het toestel moet kunnen telefoneren (uiteraard), SMS’en (uiteraard), foto’s nemen (ja, wij sturen foto’s van ons dochter naar mekaar door), een herinneringsfunctie (verjaardagen en andere dingen) hebben en mogelijk zijn om tijdelijke profielen te stellen (anders staat het ding een week stil). Leuke bijkomstigheden: mijn gmail checken of mijn google calendar.

En neen, dat moet geen iPhone zijn.

En ondertussen kreeg ik een telefoon van de auto-eigenares dat haar auto ook finaal de geest gegeven heeft. Haar auto begon te roken aan Sint-Anna, zo een half uurtje nadat ik ermee gereden had. Ahum.

Vanavond in Gent-Sint-Pieters leek het wel of Spoor 1 niet meer bestond. De trein naar Eeklo kwam maar niet, de trein erna naar Antwerpen ook niet. En ik had er maar ééntje nodig om tot in Dampoort te geraken. En er werd ook niets omgeroepen. En de laatste tijd vond ik de communicatie van de NMBS net zo goed. Soit, de tijd die ik verlies met vertragingen is niets in vergelijking met de tijd die een gemiddeld chauffeur verliest in de files, denk ik dan.

Toen kwam de trein naar Eeklo. We stapten op en er werd omgeroepen dat ze op zoek waren naar een bestuurder. Ik vroeg me echt af hoe die trein dan tot daar geraakt was en moest een beetje lachen en de man rechtover me lachte mee. En zo geraakten we aan de praat. Het is me al vaak opgevallen dat vertragingen de sociale ontmoetingen op de trein stimuleren. Maar laat dit vooral geen oproep zijn tot meer vertragingen.

Meteen omgeschakeld naar het Engels, want mijn buurman was een Zuid-Afrikaan die twee jaar in België woonde. Op tien minuten tijd leek het wel alsof we elkaar al jaren kenden. Over zijn job in Brussel en dat het niet gemakkelijk is om werk te vinden als buitenlander. Over zijn zoontje van anderhalf dat overal naar toe loopt. Over de kinderopvang en dat het niet gemakkelijk is om er te vinden. Over dat Gent zo’n leuke stad is. Over zijn stad in Zuid-Afrika. En dat hij hier graag woont maar dat het spijtig is dat het hier zo vaak grijs weer is.

Als ik 16 was geweest zou ik meteen verliefd geworden zijn op Matt. Ook al val ik niet op kerels met lang blond haar. Met de trein rijden is fijn. Benieuwd of ik Matt nog tegenkom!

(en wees maar niet ongerust: mijn ventje is onvervangbaar!)

Gisterenavond toen ik terugkwam van de gemeenteraad in de (weliswaar niet gietende maar toch) regen maakte ik me enkele bedenkingen.

Dat een mens/een vrouw er zelf bij regenweer een beetje goed wil uitzien. En droog blijven.

Waarom bestaan er zoveel jassen die verkocht worden als regenjas zonder kapjes? Dat is toch compleet belachelijk? Ik was aan het vloeken op mijn jas dus.

Ik heb wel een uitstekende K-way maar waarom lijk je dan net een wandelende vuilniszak? Pas op, ik ben er eigenlijk wel heel tevreden van, vooral het opplooi-aspect vind ik een pluspunt. Maar iets eleganter moet toch kunnen?

En ja, dat kan, en er bestaan wel degelijk mooie K-ways, ontworpen door een aantal knappe designers zoals Christophe Coppens. Vooral het roodkapjesmodel spreekt me wel aan. Uiteraard. Staat al een tijdje op mijn verlanglijstje. Maar die zijn euh nogal duur.

Maar ook handig in tijden van onverwachte regenbuien zijn de regenkapjes. Denk daarbij eerst aan de regenkapjes die je moeder vroeger droeg. Neen, die niet! Maar dat moet toch hipper kunnen? Mooiere kleurtjes, retro motiefkes, ik zeg maar wat? Een gat in de markt?

Even rondsurfen: G.R.acce. heeft er. Niets speciaals, een paar kleurtjes. En maar liefst 60 euro. Eugh! Dat is meer dan een hele K-way! En hier vind je de oude. Aan 1,09euro. Maar dat is dan niks speciaals. Zo iets tussen de twee. Ergens? Iemand?

En dan nog een elegante regenbroek. Waarmee ik op de fiets kan.

Janne is vorige week net één jaar geworden, maar toch moet ik al denken aan haar school. Beetje raar wel, als je bedenkt dat het wellicht nog twee jaar zal duren vooraleer ze echt naar school zal gaan. Dus was ik al eens aan het rondkijken gegaan. Op de website van De Stap vind je veel informatie. Ik wil Janne naar een school in de buurt sturen en dat moet wel lukken: er zijn zowat 8 scholen in de buurt. Maar welke dan? Je kan vanalles lezen, maar het beste is natuurlijk een bezoekje brengen aan de school. De opendeurdagen zijn al een tijdje achter de rug, maar op eenvoudige vraag aan de directie zou je een rondleiding kunnen krijgen. Sommige buurtwerkingen organiseren ook een gezamelijke rondleiding in de scholen in de buurt. In de gaten houden!

Maar wat met het inschrijvingssysteem? Wordt het weer kamperen? Vanavond was er -tegelijkertijd met de gemeenteraad- een vergadering van het LOP. Daarin werd een nieuw inschrijvingssysteem goedgekeurd. En toevallig had ik daar vanavond een aantal vraagjes over die dan meteen beantwoord werden.
(Lees meer …)

Zo. Het Lunatics-weekend zit er weer op. En het was weer geweldig. Ik was Nicole en ik had echt geen Nicole-pakje liggen. Dus ik naar de Avothea om een schoon pakske te huren. Schoon hoor. Foto’s volgen misschien nog wel eens (al hebben we er zelf geen), het fototoestel bleef thuis deze keer. Het weekend was verder één grote bevruchting, aldus het thema. Gebaseerd op de babyboom die ook ons improclubje overspoelt. Het was weer leuk, met zo’n bende zotte volwassenen het kind uithangen een heel weekend. Opdrachtjes vervullen als Nicole & Hugo, Romeo en Julia, Jozef en Maria, … Je moet het meegemaakt hebben om het te begrijpen, denk ik. :-)

Aangezien manlief ook meeging en Janne meenemen geen optie was, mocht ze voor het eerst een heel weekend op logement bij de grootouders. Na één jaar werd dat wel eens tijd zeker. Maar toch iets waar ik meer last van had dan zij. Al viel het gemis al bij al wel mee. Ik wist dat ze in uitstekende handen was. En ik wist ook dat Janne zich uitstekend aan het amuseren was. Maar ik was toch blij dat ik haar gisterenavond terug zag!

De eerste keer dat ik meedeed aan de Sportdag voor Ambtenaren vroeg ik me af of ik het wel ging vinden, de VUB. Tot ik in Gent-Sint-Pieters stond te wachten op de trein die naar Etterbeek en nogal wat sportief geklede mensen zag staan. “Ik zal die wel volgen”. Aangekomen in Etterbeek bleek ik gewoon meegezogen te worden in de mensenmassa. Ik bleef op de VUB die keer. Beetje nieuwe sporten proberen. Spinning! Kangoojump! Beetje kijken naar de animatie en de andere sporters. Leuk, maar dat kon beter.

Het jaar erna deed ik mee aan de fietstocht. Ik was alleen en ging de 35 km doen met mijn nieuw fietske. Een paar stevige mannen namen me op sleeptouw en sleepten me 70 km mee. Bergop, bergaf, ik wist niet dat de streek rond Brussel zo heuvelachtig was. Ik was kapot achteraf. Sport, jawel!

Nog een andere keer deden we met de afdeling de Groene Stadswandeling. Leuk en mooi, maar echt sporten is dat natuurlijk niet. Stond voor gisteren ook op de planning eigenlijk. Maar op het laatste moment beslisten Leen en ik dat we nog wel wat looptraining konden gebruiken. Volgende week Mechelen hé. En Dirk sloot zich aan bij ons.

Een bus bracht ons naar het vertrekpunt. We konden kiezen tussen 8, 11 en 15 km. Op het gemak 11 km, dat moest wel lukken, dus we stapten af aan het tweede punt. Het parcours begon zwaar: dwars door het bos, boomwortels, paadjes die amper paadjes te noemen waren. Maar na een tijdje ging het beter en kregen we hele mooie bospaadjes waar we naast elkaar konden lopen. Veel leuker. Het was gelukkig ook uitstekend aangeduid, we moesten niet twijfelen welke weg we moesten nemen. We liepen een uur, een uur en 15 minuten en we hadden verwacht dat we er wel al gingen zijn. Na 1.15u lopen vind ik lopen eigenlijk niet meer zo fijn. Dan is de lol er wat vanaf. Pas op, het ging nog goed en we hadden beiden geen pijntjes of zo. Maar we waren het gewoon wel beu. We bleven lopen omdat we er dan sneller gingen geraken dan te voet. Maar de stukken naar omhoog wandelden we wel.

Wat we al dachten bleek waar te zijn: het parcours was een heel stukje langer. Pak maar 12 of 13 km.
Maar dan douchen, spaghetti eten op een terraske. Zalig! En ferm tevreden over onze prestatie!

Op terugweg zat ik tussen Gent-Sint-Pieters en Gent-Dampoort op de trein naar Eeklo. De trein zat vol met joelende kinderen uit Eeklo. Ik moest lachen en denken aan de keren dat wij met de klas of de jeugdbeweging de trein onveilig maakten. Het was die groep kinderen die aangekomen in Eeklo geconfronteerd werden met een gruwelijk ongeval waarbij twee vrouwen om het leven kwamen. Een moeder en een grootmoeder van die kinderen. Gruwelijk.