Soms gaat het mis

Een positieve zwangerschapstest. Je houdt je adem in. Is het echt? Een beetje angstig, maar heel blij kijk je de toekomst tegemoet. De weken erna wen je aan het idee dat je moeder zal worden. Je lijf verandert, je voelt je zwanger. Je begint te plannen: wanneer en hoe vertellen we het? Nog een reisje met twee, met Nieuwjaar zal ik zo ver zijn. Je kijkt reikhalzend uit naar de toekomst.

En dan boem pats: droom aan diggelen, het gaat mis. Keihard. Ik heb het meegemaakt. In oktober 2006 had ik een miskraam.

Je kan het rationaliseren, want bij één op de vijf gaat het mis. Het was een foutje van de natuur, dus het is maar best dat de zwangerschap niet doorging. Een windei, zeggen ze dan botweg tegen je. Geven ze het nog zo’n vreselijke naam ook. Maar er zijn zoveel vrouwen die dit meemaken. Maar toch, het doet pijn, veel pijn. Je voelt je letterlijk leeg. Je wil alleen maar diep wegkruipen onder een dekentje.

Je staat weer terug bij af, je wordt een paar maanden achteruit gesmeten. Voor de buitenwereld is er niets veranderd want zij weten niets van je dromen en plannen, ze weten niet dat je zwanger geweest bent. Tenzij een paar goede vrienden en vriendinnen, die je gelukkig steunen. Je doet je verhaal opnieuw en opnieuw, want dat is het enige wat helpt.

Je voelt je mislukt. Mis-kraam, mis-lukt. Het was de eerste keer dat mijn lijf me in de steek liet. Je kijkt jaloers naar andere zwangere vrouwen en je haat jezelf omdat je zo jaloers bent. Een zwangere vrouw die klaagt over haar kwaaltjes vind je nog het ergst van al: wat heeft zij te klagen? Ze is zwanger verdorie! En weer ben je kwaad op jezelf omdat je dat durft te denken.

Je twijfelt aan jezelf: is er iets mis met mij? Waarom kan ik niet wat andere vrouwen wel kunnen? Zal ik nog wel zwanger kunnen worden en vooral: zwanger blijven? –

Ik had geluk. Ik was meteen terug zwanger, had een zalige zwangerschap en een fantastische dochter. Een nieuwe zwangerschap is de beste remedie om de pijn van de miskraam te verzachten.

En toch. Een nieuwe zwangerschap is nooit meer onbezorgd. Je wil iedere week (elke dag!) wel een echo, om te zien of alles goed gaat daar vanbinnen. Je loopt bij de minste twijfel naar het toilet, twee keer per half uur, als het moet. Je telt af naar die magische grens van 12 weken. En dan nog ben je niet helemaal gerust.

Het is een beetje een taboe ook. Tot je erover praat met andere vrouwen. Er zijn er zo veel die dit meegemaakt hebben. Dat verzacht de pijn wat. Het is goedgekomen met die andere vrouwen, dus met jou zal het toch ook wel goedkomen. Dat kun je alleen maar hopen, want dat weet je nog niet.

En zelf al is alles goedgekomen, toch blijft het nog pijn doen. Zeker als je dan weer de verhalen van anderen hoort die hetzelfde doormaken. Je wenst dit niemand toe.

Ik heb er heel lang over getwijfeld, of ik dit zou schrijven. In mijn omgeving ben ik daar zeer open over, iedereen weet dit ondertussen wel. Ik schrijf dit nu ook op mijn blog omdat veel vrouwen dit meemaken. Omdat veel vrouwen mijn blog lezen. Omdat je steun kan halen uit verhalen van andere vrouwen. Ik hoop hiermee andere vrouwen te steunen.

Dit stuk stond al een tijd klaar om te rijpen alvorens te publiceren. Naar aanleiding van het stukje van YAB smijt ik er het nu maar op.

17 thoughts on “Soms gaat het mis

  1. Ik “ken” je alleen van je blog Lien , maar het is allemaal zo waar wat je schrijft , het is zo perfect verwoord . Je zal er echt veel mensen mee steunen .Ik heb nog nooit gehoord dat iemand het lef heeft om die opmerking “een windei” te maken . Hoe lomp kan een mens zijn .Ik weet maar al te goed hoe het voelt en hoe woest je kan zijn op mensen die alles minimaliseren,die je proberen te overtuigen dat het toch maar best is zo !
    Hopelijk heeft elk koppel dat een miskraam doormaakt veel vrienden/vriendinnen/familie met jouw inlevingsvermogen ,dan komen ze er echt wel bovenop . Al blijft die kras op de ziel er natuurlijk altijd . Hopelijk kunnen alle mensen in deze situatie snel genieten van een klein mensje zoals jullie zo intens genieten van Janne ,de verhalen en foto’s over haar ontroeren me altijd.

  2. Dat is mij inderdaad ook al opgevallen: als je ergens openlijk vertelt over een bepaald probleem, dan blijkt dat plots heel wat meer mensen dan je eerst dacht al met dit probleem geconfronteerd werden.

    Ik heb, inmiddels meer dan dertien jaar geleden, ook een miskraam gehad en herken dus ontzettend goed wat je daar beschrijft, vooral het gevoel van leegte, en de ongerustheid bij de volgende zwangerschap. Ik vind van mezelf dat ik daarbij op een aantal vlakken wel veel geluk gehad heb: ik wist amper een week dat ik zwanger was, dus veel plannen en dromen hadden we nog niet gemaakt, én ik had al drie kinderen rondlopen, waardoor het huis en mijn armen niet leeg waren. En een kras op mijn ziel heeft dit eigenlijk niet nagelaten. Ook ik was relatief snel opnieuw zwanger, en als het mij zo heel af en toe eens overkomt dat ik mij afvraag wat voor iemand dat prutske zou zijn geweest, maak ik mij onmiddellijk de bedenking: zonder die miskraam zou ik niet die fantastische dochter hebben die ik nu heb.

    Maar ik besef evenzeer dat lang niet iedereen dat geluk heeft, en dat een aantal onder hen nog een hele lijdensweg te wachten staat en ik wil hen hierbij alle steun en moed toewensen die ze broodnodig nodig hebben.

  3. Hey Lien,
    moedig om het te schrijven!
    Ik heb zelf ook twee miskramen gehad. Ook bij mij in de eerste drie maanden. En dan vergoelijken mensen dat nogal rap. ‘Want je kon het toch nog niet zien…’
    Ik had het geluk dat ik de eerste keer al een kindje had en de tweede keer al twee kindjes. Het verzet je gedachten wat. Maar het blijft een moeilijke periode, ook voor de papa.
    Veel moed en sterkte aan iedereen die het meemaakt(e) en ik zou zeggen: praten, praten, praten, met iedereen die wil luisteren, het helpt echt.

  4. Hey Lien,

    Je beschrijft zo perfect hoe ik me ook voelde toen ik in maart 2006 een miskraam kreeg. Er hielp niets, zo leeg en mislukt voelde ik me.
    Praten, praten en nog eens erover praten, dat was het enige wat een beetje hielp, al deed het dan ook weer heel veel pijn, omdat je er telkens weer mee geconfronteerd wordt.
    Jammer genoeg is “windei” een wetenschappelijke benaming, maar als ze je dat zeggen als je net vernomen hebt dat je kindje gestopt is met groeien en dat je niet meer zwanger bent, dan voel je je nog meer mislukt en zeker als er dan iemand uit je omgeving durft te vragen of je dan schijnzwanger bent geweest!!
    Onbezorgd zwanger zijn bestaat dan niet meer, ik ging ook om het half uur naar de wc en tot wanneer Aaron op 28/09/07 in mijn armen lag geloofde ik niet dat het goed ging komen.
    Ook van mij veel moed en sterkte aan iedereen die het meemaakt(e)!

  5. Hey Lien, ik begrijp je, al heb ik het zelf niet meegemaakt. Mijn mama heeft wel 3 miskramen gehad en toen de 4de keer was het nipt, maar ik was een sterke baby en zie nu…
    De schrik zat er dan ook in en toen ik zwanger was wilde ik het graag aan iedereen vertellen, maar die 12 weken grens moest eerst overschreden worden alvorens het fijne nieuws kenbaar te maken. Onder andere m’n schoonouders vonden het niet leuk dat ik nog niks verkondigd had hoewel ze iets doorhadden (ben misselijk geweest van de eerste tot de laatste week) maar toen ik vertelde waarom hadden ze er toch begrip voor. Nu we binnenkort aan een 2de beginnen wil ik dit opnieuw zo doen, hoewel het na die 12 weken ook nog kan mislopen. Maar daar mag je niet teveel aan denken.
    Je hebt een prachtdochter, koester haar.

  6. Hey Lien,

    Ik vind het moedig van je om hierover te schrijven. Ik heb het gelukkig zelf niet meegemaakt, maar ik herinner mij als kind nog het verdriet van mijn moeder over haar tweede dochter die te vroeg en doodgeboren werd. In die tijd mocht ze het zelfs geen naam geven.
    Het is tenslotte telkens een kind dat je verliest, hoe klein het ook nog mocht zijn. Zelfs als het voor de buitenwereld nog niet te zien is, het blijft een uniek wezentje dat je nooit zal ontmoeten.

  7. Moedig om dit hier neer te pennen. Ik denk dat het nog altijd een taboe is, of toch zeker iets waar je maar beter over zwijgt, volgens vele mensen. Ik had er dan ook geen idee van dat 1 op de 5 zwangerschappen, wat toch immens veel is in feite, misgaat, tot een goede vriendin op korte tijd twee miskramen kreeg. Tot dan had ik er nauwelijks over gehoord…
    Misschien door stukjes als deze dat meer mensen erover spreken, dat mensen zichzelf herkennen en gesterkt voelen en dat het voor een heleboel mensen een stukje gemakkelijker wordt. Want het lijkt me gruwelijk te moeten rouwen om iets dat door de maatschappij afgedaan wordt als een ‘windei’!

  8. Ik vind het mooi (misschien fout woord, maar toch) dat je dit durft op het web gooien… ik volg je blog al lang maar was de laatste tijd wat met gemengde gevoelens aan het lezen. Al die mooie babyverhalen… wij proberen al dik een jaar en er gebeurt gewoon niets – geen miskraam, niets – en idd iedereen rond je wordt zwanger en je wordt overspoeld door babydingen terwijl jezelf aan de kant lijkt toe te kijken. Dan wil je ook wel onder een dekentje kruipen met zijn momenten.

  9. Hier nog een vrouw met een gepasseerde miskraam en een mooie zoon ondertussen. A, niet de moed verliezen en geloof me, de wetenschap staat voor alles tegenwoordig. Ook daar heb ik in mijn naaste familie al veel mee te maken gehad. Een kind is een wonder, laten we dat niet vergeten.
    G

  10. Ik ben vorig jaar mijn kindje verloren in de 31ste zwangerschapsweek. Vorige week zou ze 1 jaar geworden zijn. Nog elk uur van de dag denk ik aan haar. Het gemis blijft knagen. Nu ben ik opnieuw zwanger, maar echt genieten lukt niet. Ik begrijp heel goed waar je over spreekt.
    Veel sterkte.

  11. Ook de papa’s (of beter de papa’s-in-spe) in deze niet vergeten; ook zij doorstaan bij een miskraam van hun partner een moeilijke tijd.

  12. Heel terechte opmerking van Jeroen. Nadat ons zoontje na 32 weken zwangerschap dood geboren werd, vroeg iedereen aan mijn man hoe het met mij ging. Slechts zelden werd gevraagd hoe hij zich voelde.
    Van Lien herken ik vooral de immense boosheid op mijn eigen lichaam, dat me zo in de steek gelaten had. En de soms erg botte reacties van bepaalde mensen kan ik me nu, na 15 jaar, nog altijd herinneren en doen nog altijd pijn.

  13. Lien, ik denk dat jouw stukje het taboe rond miskramen helpt wegnemen. Misschien moet er gewoon wat meer openlijk over gepraat worden.

  14. Ben blij dat je dit stukje schrijft. Want we zijn met velen. Van september 1992 tot juni 1995 was het aan mij: 3 miskramen + 2 buitenbaarmoederlijke. De twijfel, het gevoel van mislukking waren een constante in die periode. En dan in 1998 – onze adoptiedochter was er toen gelukkig al – volgde er nog een buitenbaarmoederlijke. Zes keer mis dus.
    Het enige wat ik nu durf zeggen – maar toen nooit kon denken – is dat de pijn overging. Waarschijnlijk omdat de kids er dan toch kwamen, via adoptie. Want ik kan het me nog altijd niet voorstellen om er geen te hebben.
    Nu kan ik héél erg content zijn dat ik tot de niet-barenden behoor en er dus ook geen gevolgen van draag, maar kom da’s pure compensatie voor de diep-zwarte “verloren” jaren.

  15. Het is bizar wat een dergelijke ervaring met je doet. Wij (mijn vrouw en ik) hebben ook een miskraam gehad. De zwangerschap was even plots afgelopen als ze begon. Het is ons sindsdien nog niet gelukt opnieuw zwanger te geraken.
    En het is wel degelijk ‘ons/wij’! Het is nu al 6 jaar geleden, maar het spookt nog voortdurend door ons hoofd. Wat als…? Hoe zou hij/zij geweest zijn? Waarom is het fout gegaan? We hebben ‘gelukkig’ reeds een zoontje, waar we overigens heel fier en blij mee zijn. Maar toch… hij had een broertje of zusje kunnen hebben.
    Tja… Praten helpt, de wonde heelt, maar het litteken blijft. Ook bij een vader!

  16. Amai, ferm sterk stukje, moedig geschreven, door een duidelijk heel sterke vrouw. Heel goed dat je dit schrijft, het kan volgens mij veel andere vrouwen helpen in hun zelfbeeld en ervaringen, respect! Je merkt ook al aan de reacties dat je post ferm raak was, chique dinges!

  17. Pingback: LienWeb » De leuke dingen des levens.

Comments are closed.