Vorig jaar werden er in Vlaanderen 116 Jannekes geboren en ze haalt daarmee de 41ste plaats in de voornamen. Voor België werden er 118 Jannekes geboren (79ste plaats). Maar er is maar één Janneke Decroubele!
Bron

Een jaar geleden had ik nu al behoorlijke weeën. Behoorlijk genoeg om te weten dat het nu wel écht begonnen was en dat ik een aantal uur later mama ging worden. Dat het nog 12 uur ging duren, wist ik toen nog niet, en maar best ook waarschijnlijk. :-) Maar blij dat ik was met mijn weeën! Ik zat er al 9 dagen om te smeken!

Goh, ik word weer helemaal emo als ik daar allemaal aan terugdenk. Mijn week moederhartje blijft week, vrees ik.

En wijs dat het was, het feestje. Op het laatste moment konden we het zelfs buiten doen, een onverwachte meevaller. Iedereen was er, met bergen cadeautjes. Bumbablokken met een geurtje aan, een Bumbaboekje, een echt houten schommelpaard, een boomhuis, een laptop van Nijntje, een houten muziekset, een speelbord en een retro hond behoren nu allemaal tot haar indrukwekkende speelgoedberg.

De kroon was ook geslaagd, al zeg ik het zelf. Het was zo leuk dat we het alledrie een beetje spijtig vinden dat het al voorbij is.

Gisterenavond was ze niet meer van haar schommelpaard te krijgen.

Meer fotootjes: diashow of overzicht

Ge hebt zo van die weekends waarop alles samenvalt. Zo is er dit weekend Odegand, Open Monumentendag, Gent Fietst, SP.a ledendag… En ik geraak nergens.

Vorig jaar was ik wel op Open Monumentendag. Toen zag ik er zo uit:

Nu vieren we de eerste verjaardag van Janneke. Echt verjaren is maar voor woensdag, maar de taart is al voor vandaag. Zaaltje gaan versieren, taart halen, alles klaar zetten, een kroon maken.

Sorry voor mijn afwezigheid, mensen. Maar de verjaardag van mijn dochter is belangrijker!

Het was een beetje friskes in het begin, maar na 500 meter was ik op temperatuur. De stad sliep nog, net zoals mijn man en mijn dochter. Hier en daar een sporadische bakkerganger. De zon scheen, de lucht was blauw. Het lopen ging zo zalig, ik kon blijven lopen.

Een schril contrast met vrijdag, toen ik in sporttenue aan de watersportbaan stond, klaar voor twee toerkes. Het regende in bellekes. Tien seconden uit de auto en ik zou al doornat geweest zijn, maar om dan nog een uur te lopen… Een beetje regen kan ik tegen, maar dit was té. Beteuterd ging ik terug naar huis. Het regende nog uren in bellekes.

Nog twee weken tot Mechelen. Het is maar 9,7 km ofte een halve km minder dan de 10,2 van Gent. Moet wel lukken!

Ik ben echt wel een hondenliefhebber. Toen ik een jaar of 13 was is onze hond Poeffie (een langharige teckel) verongelukt en dat heeft me diep geraakt. Ik was erbij toen hij doodging bij de dierenarts. Een tien voor opstel en een hele klas vol waterlanders toen ik het voorlas, was het gevolg. En toen ons tweede hondje Fleurke doodging, heb ik ook weer staan bleiten gelijk een klein kind (ik was toen toch al dik in de 20). Mijn ouders hebben geen hond meer, maar mijn schoonmoeder gelukkig wel. Iedere keer als ik daar kom vliegt Onyx (ook al een langharige teckel) op me af en wordt er hard geknuffeld. Teckels zijn een beetje lompe honden. :-)

Maar ik haat loslopende honden. En zeker in de stad. En zeker als ik aan het lopen ben. Het mag niet volgens het politiereglement.

“Wanneer u zich op een openbare plaats bevindt dan bent u verplicht om uw viervoeter aan de leiband onder controle te houden. De enige openbare plaats waar een hond niet aan de leiband moet, is een hondenweide. Die wordt aangegeven door een specifiek bord. In Gent zijn 7 losloopweiden verspreid over 10 wijken.”

Dat die honden loslopen, is natuurlijk niet hun schuld, maar die van hun baasjes. “Mijn hond bijt niet hoor, mevrouw” zeggen ze, als ik opmerk dat het niet mag. “Ik ben al eens gebeten door zo’n hond die nog nooit iemand gebeten had. Alle honden reageren onvoorspelbaar op lopers en fietsers” is meestal mijn antwoord.

Erger was het nog in Frankrijk. Liep ik rustig met Janneke in de buggy te wandelen door Volnay, Peter was ergens een fotooke aan het nemen. Plots kwam er van zo’n wijndomein een Rotweilerke afgelopen. Als er één hond is waarvan ik gigantisch schrik heb, is het wel van Rotweilers. Ge kunt zo hier en daar wel iets lezen van rottweilers die mensen zwaar verminken of zelfs doodbijten. Het beest snuffelde aan Janneke en ik zag mezelf en Janneke al als volgende in de krant staan: “Rottweiler verminkt moeder en peuter”. Brrr. Janneke zou maar eens moeten slaan naar dat beest, ze slaat naar alles. Mijn hart bonsde zowat uit mijn lijf, maar ik bleef kalm. Het beest niet aangekeken, karretje rustig gekeerd en heel traag maar zeker verder gegaan. Niet meer achterom gekeken.

Brrr. Het was lang geleden dat ik zo bang geweest was.

Lieve hondenliefhebbers: hou uw hondjes aan de lijn graag! Oh en ook: als ze ergens hun gevoeg doen: opkuisen graag. Bedankt!

Oh! Had er mij nu niemand eens kunnen vertellen dat het schoon weer ging worden vandaag! Volledig overdressed naar het werk gegaan en de hele dag me te pletter gezweet!

En net op het moment dat ik er een beetje kon van gaan genieten op mijn fiets deed het een Tessaatje! Zo gemeen!

Neen ik spaar geen Smurfenstickers. Ben ik nu een slechte moeder?
Ik ga nooit naar Delhaize en ga echt niet verleggen van supermarkt omwille van een stickerboek.

Maar mijn moeke gaat wel naar den Delhaize. En ze heeft me een stapel stickertjes gegeven. Zeg me welke u mist en ik kijk na of ze in mijn stapeltje zitten.

Het is mijn moeder die ge moet bedanken. En ook Peter zijn oom van wie we er ook kregen.

En dan heb ik het voor één keer niet over mijn dochter.

Mijn pa heeft naast schilderen en voor zijn kleinkinderen zorgen nog wel een aantal hobby’s. Zo verzamelt hij doodsprentjes. Brr, niks voor mij, maar ik hou wel alle geboortekaartjes en trouwuitnodigingen. Daarnaast heeft hij zich ook al veel beziggehouden met stambomen. Stambomen van alle kanten van de familie, tot in de jaren stillekes, tot in de tijd dat de naam Braeckevelt nog anders geschreven werd. Hele mappen vol. Aangevuld waar mogelijk met doodsprentjes, trouwaankondigingen, geboortekaartjes of foto’s. Straf zulle.

Nu blijkt er aan de andere kant van de familie nog zo’n stamboomwonder te schuilen. De nonkel van Peter stuurde ons gisteren de kwartierstaat van Janne door. Tot in de 14de generatie maar liefst! Ofte tot in de 16de eeuw. Hij staat hier, maar wel achter paswoord. Ik krijg niet graag de privacycommissie op mijn dak.
Duidelijk moderner gemaakt, met software. Effe zoeken, effe downloaden.

Wat een speelgoed zeg. Meteen aan de stamboom begonnen. Nonkel vragen of dat bestand doorgeefbaar is. Mijn vader het programmaatje leren. Of zijn stambomen, en overtypen. Zo cool!

Vlak voor de reis hebben we de autostoel maar eens geïnstalleerd. Janne heeft dus bijna één jaar in de maxi cosi gezeten. Lang, zegt u? Och, ze mogen er tot 12 maanden of 13 kilo in. Beentjes en hoofdje mogen er niet bovenuit steken en dat was nog lang niet het geval. En ze weegt 8,6 kilo, nog lang geen 13 kilo dus. En aangezien een maxi cosi nog veiliger is (het rugje vangt de schok op ipv nek en hoofdje) hebben we maar wat langer gewacht met de autostoel.
Die mag volgens de website vanaf 9 maanden (OK) of 9 kilo (niet OK). Maar ze zit wel stevig in de autostoel. Die hebben we trouwens in bruikleen en aangezien de eigenares nog een kindje verwacht tegen november moeten we tegen volgende zomer nog een andere autostoel kopen. Kapaza wordt afgespeurd momenteel.

En leuk dat ze dat vindt! Plots is communicatie mogelijk!

Als ze er te lang moet inzitten, protesteert ze wel een beetje. Het kind even loslaten op een speeltuigje langs de autostrade biedt dé oplossing. Ook voor die speeltuigjes moet ze nog wat groeien, maar ze vond het toch heel erg tof.

De auto is uiteraard ook een leuk speelterrein, als er geen speeltuigjes in de buurt zijn en het buiten nat vies weer is.

We hebben niet echt de gewoonte om Janne in de koffer te steken. Maar terwijl papa een foto aan het nemen was en ik besloot om de beco aan te doen, was de koffer een uitstekende plaats voor Janne.

6 uur rijden: het was zo voorbij!