Vlak voor de geboorte van Janne hebben wij ons een videocameraatje gekocht. Om ook bewegende beeldjes te hebben. HD, want daar slaan ze u mee rond de oren tot en met. Wist ik veel wat geklungel me dat zou opleveren. Uren tijd heb ik er al aan besteed, zonder er iets concreet mee te verwezenlijken. Vandaar dat er hier nog nooit iets opgestaan heeft. HD moet je eerst omzetten naar een ander formaat om het dan up te loaden naar Youtube of Vimeo. HD beeldjes leveren dan een uitgerokken beeld op:

Zwembad from Lien Braeckevelt on Vimeo.

Je kan dat wel verhelpen mits het juiste programmaatje, maar dat heb ik dus (nog) niet.

We hebben dus massa’s beeldjes staan waar we tot nog toe weinig mee gedaan hebben. Spijtig maar niet verloren natuurlijk. Maar we hebben nu ook een klein digitaal fotocameraatje met video op. Geen HD en veel gemakkelijker. We hebben besloten om daar veel meer mee te werken. Zodat jullie naast een foto ook eens een filmpje kunnen zien.

Untitled from Lien Braeckevelt on Vimeo.

En de videocamera? Die gaan we verkopen waarschijnlijk. Tenzij dat programmaatje meevalt. Als er geïnteresseerden zijn, die er meer weg mee kunnen dan ik: geef maar een gil!

Vreselijk. Ik heb net mijn hele adresboek uitgenodigd om lid te worden van een site. Per ongeluk weliswaar.

Het knoppeke was gelijk nogal misleidend. De truken van de foor zeker? Neem er nog eens bij dat ik op dat moment met een paar dingen tegelijkertijd bezig was – verminderde concentratie dus.

Vreselijk vind ik het zelf. De mensen krijgen al genoeg mails in hun mailbox. Ik val de mensen niet graag lastig met extra onnozelheden. Mopjes en zo stuur ik al lang niet meer door. En nu dit.

Wat nu? Iedereen een mail sturen? Dat is de mensen nog eens lastig vallen. Mijn status op Facebook. Dit bericht. Mijn excuses! Ik beloof dat ik het nooit meer zal doen!

Gelukkig nog geen erg: een site waar ze stockverkopen organiseren. Geen link. Ze hebben al genoeg reclame gekregen dank zij mij, ja.

Mijn vaatwasser is al twee weken stuk. Het is te zeggen: het water bleef staan. Niet zo goed dus.

Toen we ze een jaar hadden, was dat ook eens het geval. De technieker van de winkel gebeld, die vees er een filter uit, haalde daar een papierke van een paaseitje uit en keek me heel streng aan: “Ja maar, mevrouw, een vaatwas is geen vuilbak, hé, zo gaat de machine natuurlijk kapot!”. Hé? Precies alsof ik zo onzorgvuldig was. Het ging over een samengepropt papierke van een paaseitje, niet om een halve aluminiumfolierol, hé. “Da’s dan 75 euro, mevrouwke”, vroeg ie erna weer poeslief.

Enfin, deze keer gingen ze mij niet liggen hebben. Ik ging dat daar zelf wel eens snel uitdraaien. Maar die pipo’s van die vaatwasmachines zijn ook niet stom. Ze draaien daar vijzen in die ge nog nooit gezien hebt en waarvoor ge zeker niet de gepaste schroevendraaier hebt. Mijn pa maar eens aangesproken. Had ook geen gerief. Naar de winkel geweest en er vanalles gekocht. Maar die filter kregen we er niet uit.

Dan toch maar de winkel gebeld, een andere, want die waar we het toestel gekocht hebben bestaat niet meer ondertussen. De volgende dag konden ze al komen. Nog voor hij aan het toestel kwam:
“Gebruik jij zo van die blokjes, mevrouwtje?”
Ik: “Euh ja, wat anders?”
“Ah ja het zal *** zijn. (ik heb echt geen geheugen voor technische dinges). Alle vaatwassers hebben dat. Ge moet poeder gebruiken hé, mevrouwke” (Ik weet ook niet waarom ze allemaal “mevrouwke” zeggen tegen mij)
Ik: “Heu, poeder? Kunt ge dat nog wel kopen in de winkel?”

Blijkbaar wel, al moet ge al eens goed zoeken. Maar niemand zegt u dat hé. Integendeel, de reclames springen u tegemoet met zelfopvretende papierkes en powerballen. Maar die blokskes zouden niet altijd evengoed oplossen en de restanten blijven dan aan dat dinges kleven wat kapot is en daardoor gaat de machine kapot. In de nieuwe machines zou dat opgelost zijn doordat het blokje in een mandje valt en de onopgeloste resten daar blijven liggen.
Of dat hebben ze me alleszins wijsgemaakt. Als onwetende op gebied van technische dinges voel ik me soms wat aan mijn lot overgelaten door al dan niet malafide verkopers.

Enfin, ze hebben de vaatwas mee. Het gaat ons zeker 150 euro kosten en we gaan ze een paar weken kwijt zijn want het duurt nogal lang vooraleer ze reserveonderdelen hebben.

En neen, ik was niet graag met de hand af. Ik heb daar ook geen tijd voor. En het meest vervelende van geen vaatwas te hebben: uw keuken verandert meteen in een stortplaats voor vuile vaat.

Ik mis mijn vaatwasmachine.

Kinderen en vingers, het is me wat. Mijn zus was een duimzuiger. Mijn broer tsjoesde hardnekkig op zijn twee vingers. Ik was een nagelbijter. Afbijten tot op het bot! Mijn broer en ik hebben onze hardnekkige gewoontes afgeleerd door een blokjesbeugel.

Janne houdt het voorlopig bij haar tut. Enkel maar om te slapen of als ze eens wat troost nodig heeft. Verder steken we ze weg, want als ze de mogelijkheid zou hebben zou ze die de hele dag in haar mond houden zonder dat ze ze nodig heeft.

Als je kind pas geboren is, raden ze je langs alle kanten af om met een tutter te beginnen. En ik snap al die heisa erover niet. Als ik zie wat dat voor Janne kan doen. Ik zou ook soms een tutter willen om er troost uit te halen. :-) OK, we zitten nog niet in de fase dat we het moeten afleren, misschien krijg ik er dan een andere mening over. Maar duimzuigen afleren is ook wat, hé, pak die maar eens af. Ik herinner me nog levendig wat mijn ouders geprobeerd hebben bij mijn broer en bij mij. :-)

Enfin, waar ik wou toe komen. Onlangs zat ik samen met Janne bij mijn broer en die merkte op dat Janne net zoals ik vroeger veel met haar vinger aan haar mond zit. Beetje nadenkend en zo. Ik was dat helemaal vergeten, maar inderdaad ze lachten daar veel mee vroeger. En ja, ik zie het haar wel erg vaak doen nu ik er op let.

Toeval, of misschien niet, maar toch leuk om te zien!

Als sites hun virtuele deuren beginnen sluiten op zondag?

Proper is dat. Als ge op zondag al nie meer virtueel kunt shoppen!

Niet leuk: Het regent iedere keer bakken uit de lucht als we eens met ons drietjes thuis zijn en we grootse plannen hadden. Zoals gisteren. Vandaag is het schitterend weer natuurlijk. En is Peter gaan werken.
Wel leuk: We hebben het niet aan ons hart laten komen en hebben het kind ingeduffeld en zelf gewapend met paraplu’s zijn we toch de stad ingetrokken. De vangst: een paar laarsjes voor mij (jeej!) en een jasje een t-shirt voor Janne. Ook nog een tafelkleed gekocht.

Niet leuk: De hele middag lopen zoeken naar een mantel voor Peter en toen we er één vonden die ons helemaal aanstond, hadden ze die niet meer in zijn maat. Het was zowaar de eerste jas die we ooit tegenkwamen die te klein was voor Peter. Meestal hangen we ze terug omdat ze veel te groot zijn.
Wel leuk: Ze hebben de jas in zijn maat nog in Brussel en ze gaan hem doorsturen naar Gent.

Niet leuk: Er zijn vrienden die wegtrekken uit Gent en naar Mechelen of zo gaan wonen.
Wel leuk: Vandaag verhuizen er vrienden van Brussel naar Gent. Ik kon niet helpen met de verhuis, maar ik heb hen wel een welkom-in-Genttaart gebracht! Hele leuke mensen en ze hebben een dochtertje Sam dat een paar maanden ouder is dan Janne en er is een tweede kindje onderweg. Dat gaan goeie vriendjes worden!

Elke heeft het opgemerkt: de SP.a-raadsleden waren zeer actief tijdens de laatste gemeenteraad. Hoe dat komt? Ik spreek dan puur voor mezelve.

De eerste zes maanden van mijn mandaat vond ik van mezelf dat ik zeer actief was: veel vragen stellen in de commissies, veel vragen over de dossiers. Oké, ik kwam nog niet tussen in de gemeenteraad. Misschien drempelvrees. Maar ook omdat het als lid van de meerderheid niet altijd evident is om tussen te komen in de gemeenteraad. Het meeste wordt gezegd door de schepenen. En wat moet je dan soms nog aanvullen? Een andere invalshoek zoeken is een goede optie.

Alleszins, het najaar werd uiteraard volledig gedomineerd door Janne. Ik ging wel naar de commissies, maar ik geef dat grif toe: veel concentratie was er niet bij. Vanaf januari probeerde ik me te herpakken, maar dat ging moeizaam. Ik moest opnieuw beginnen werken op een zo goed als nieuw werk. Janne achterlaten in de crèche. De vele avonden ingevuld krijgen. Voorbereiden. Het was me te veel, het ging me niet.

Maar sedert september gaat het me opnieuw goed af. Ik heb dus een jaar nodig gehad, ik weet het, dat is veel, ik had dat zelf wat onderschat vrees ik. Maar ik amuseer me weer, ik bijt me weer vast in dossiers. Ik heb mijn ritme teruggevonden. Ik heb nog wel wat in te halen, maar dat komt wel goed.

Blijft dat het niet altijd gemakkelijk is als gemeenteraadslid in de meerderheid: wij moeten veel meer commissies volgen (5 of 6 per persoon), de oppositie volgt er amper 2 per persoon. Veel meer dossiers dus voor ons, veel meer voorbereiding, veel meer avonden in het stadhuis, veel minder tijd. Bovendien is het natuurlijk ook niet de bedoeling dat je je eigen fractieleden constant aanvalt. Kritisch zijn mag uiteraard wel en ik geloof dat we dat ook genoeg doen, zeker in de commissies.

Als meerderheid kan je trouwens ook nooit goed doen, als ik Elke haar betoog lees. Voorspelbare lofbetuigingen aan de schepenen zijn uit den boze, aldus Elke. Kritisch zijn naar onze schepenen -zoals ik eergisteren deed- is dan weer zeer goed. Maar dan moeten we daarna ook wel tegen onze schepen stemmen. Kijk Elke, ik heb inderdaad mijn bedenkingen bij de hoogte van de wagens die toegang krijgen tot het containerpark. Ik vind het een vreemde maatstaf. Maar blijkbaar hebben ze er nog geen betere gevonden. Ik hoop dat ze verder zoeken en er een betere vinden, maar dat was voor mij nu geen reden om het hele retributiereglement voor huisvuilophaling af te schieten.

Trouwens, misschien was Elke het al vergeten, maar in juni kwam ik ook al tussen op een burgerinitiatief autoloze zondagen. Ook daar was ik al kritisch ten opzichte van onze eigen meerderheid. Dus het kan, het mag en we doen het ook.

Oppositie voeren is volgens mij gemakkelijker: je moet alleen maar aanvallen wat een ander voorstellen. Constructief zijn hoeft niet, rekening houden met budget of de realiteit al helemaal niet. Al is beleid voeren natuurlijk leuker.

Dat Groen! vooral voor vuur zorgt in de gemeenteraad? Goh, oordeel vooral zelf! Want je kan inderdaad gaan luisteren.

Na ̩̩n jaar babymobiliteit ga ik eens een evaluatie doen. Misschien hebben aanstaande moeders er iets aan. Hoewel, babymobiliteit is iets dat zo afhangt van je persoonlijke situatie dat je op voorhand Рvoor je iets koopt Рgoed moet nadenken hoe en wat je je baby denkt te vervoeren. En uiteindelijk is het alleen de ervaring die leert of je het juist had ingeschat of niet. Laten we dus duidelijk zijn: dit gaat over ons, jullie ervaringen kunnen uiteraard helemaal anders zijn.

Deel 1: De wielen
Als ze écht klein was, gebruikte ik nauwelijks wielen. Waarom het je moeilijk maken als het ook makkelijk kan, dacht ik dan. Lomp zijn die dingen altijd en de meeste winkels zijn echt niet buggy of rolstoelvriendelijk. Eens ze wat groter zijn is een karretje al handiger. Kindje weegt wat zwaarder, dus uren aan een stuk dragen wordt moeilijker. Of ge kunt uw boodschappen aan het karreke hangen of erin leggen. Maar ook: je kan er ook fruitpap in geven. En ze hebben niet in iedere eet/drinkgelegenheid een goede en veilige eetstoel, dus dan kan je kindje daar in zitten terwijl je eet.

Mijn wielen! Een mens heeft vlug veel wielen.

1. De Mutsy Urban Rider
Een wandelwagen is al snel verschrikkelijk duur. Nieuw kom je snel aan 500 euro maar reken maar snel ook op 700 euro met alle stukken er op en er aan en prijzen meer dan 1000 euro vind je ook wel. Maar ik had het geluk dat ik via een lezeres van mijn blog een tweedehands exemplaartje kon kopen. Dat was dan 500 euro uitgespaard (waar ik andere leuke dingen mee deed uiteraard).
De eerste zes maanden heb ik de Mutsy nauwelijks gebruikt eigenlijk, dan gebruikte ik bijna uitsluitend de draagdoek. Ik nam de mand wel vaak mee als bedje voor Janne. De mand die trouwens groot genoeg is. Of onze baby is klein genoeg, dat laat ik in het midden. Meestal hoor je dat ze er tot 5 à 6 maanden in kunnen liggen, wel ik denk dat ik Janne er nog kan inleggen. Niet dat ze dat nog zou willen hoor. Ze kijkt nu liever rond in de stoel. Lekker warm met de voetenzak. Het ding is zeer robuust: handig in de stad op kasseien maar evengoed in het bos of in bergachtige dorpjes. Met zijn dikke wielen voel je amper dat je over de kasseitjes rijdt. Uiterst wendbaar ook. Zo wendbaar dat achteruit rijden iets moeilijker is. Wielen opheffen en het gaat weer wel gemakkelijk. En erbij gerekend dat je vooral vooruit rijdt met die dingen valt dat nogal mee.
Misschien is ie ook niet zo compact, maar bij ons is dat absoluut geen noodzaak. Hij staat meestal gewoon in de garage, uitgevouwen. Ik herinner me maar twee keer dat we de Mutsy volledig meegenomen hebben: één keer naar zee en één keer voor de Provence. Voordeel is wel dat de wielen er zeer eenvoudig afgaan, waardoor ie in iedere auto wel kan.
Samengevat: vreed content van, een uitstekende koop.

2. Het opvouwkarretje
Dat hebben we gekregen als geboortegeschenk van onze mutualiteit. Mooi, compact en een regenhoes. Heeft in de Bourgogne zeker zijn dienst bewezen. En je koffer blijft er een stuk leger door. Natuurlijk boet dit in op veerkracht dus op de kasseien in Beaune werd Janne een beetje door mekaar gerammeld. Maar ze heeft er ook heerlijk in geslapen. Mag gebruikt worden vanaf 1 jaar. Een schoon geschenk, echt waar.

3. De fietskar
Gekocht in de Lidl voor 200 euro. Er een peuterschelp bijgekocht van 45 euro. De koppeling was aanvankelijk niet zo goed, maar voor 7,5 euro een nieuwe gekocht en nu prima in orde. Het ding doet uitstekend dienst. Pas op: ik gebruik dat niet zo vaak. Als ik het dagelijks zou gebruiken zou ik waarschijnlijk meer geïnvesteerd hebben. Maar het blijft handig. Onlangs moest ik met Janne naar Ledeberg en het regende: het kind zat lekker droog en warm. Jaja, ik heb er zelfs al mee gelopen. Ik ga daar nog lang deugd van hebben, denk ik.

4. Het fietsstoeltje
Het stoeltje heeft wel geen wielen, maar het staat toch op wielen. Lang moeten zoeken vooraleer ik er eentje vond dat op mijn fiets gaat. Momenteel is het nog wat te groot eigenlijk. Volgens de richtlijnen begint zo’n stoeltje pas op 9 kilo en ze weegt nog maar goed 8 kilo. En ze is nogal klein van gestalte. De gespkes mogen nu op het kleinste staan, ze zijn nog veel te groot. Ik bind haar dan wat extra vast met de ringsling, maar ideaal is dat natuurlijk niet. Ze zal er wel ingroeien, zeker?

Oh ja, een bakfiets is ook wijs maar dat heb ik niet. Een mens kan niet alles hebben, nietwaar. De de fietskar heeft als voordeel dat je em kunt loskoppelen en meteen gebruiken als buggy en je hebt je fiets terug. De bakfiets heeft als voordeel dat de kindjes voor je zitten (maar als nadeel dat je de helft van de tijd met een lege bakfiets rondrijdt of twee fietsen moet hebben). De triobike combineert beide voordelen met elkaar. Als we het dan niet over de prijs hebben. * schraapt haar keel *

Voila, dat waren de wielen. Volgende keer nog eens iets over de draagdoeken.

Vraag:
Al sinds het voorjaar wordt er gewerkt aan een onderdoorgang onder de Sint-Jorisbrug. Aanvankelijk leken de werken goed op te schieten en het leek er op dat alles voor de Gentse Feesten afgerond zou zijn. Helaas is dat niet gelukt. Al maanden ligt de werf er schijnbaar afgewerkt bij maar de dranghekkens blijven staan. De verlichting lijkt nog te ontbreken.

* Wanneer komt de verlichting? Waarom sleept dit zo lang aan?
* Wanneer kan de onderdoorgang dan echt in gebruik genomen worden?

(Lees meer …)

“Als diëten zo gemakkelijk zou zijn als stoppen met roken, dan zou ik mager zijn! Dun! Anorectisch!”

Dit is geen vervolg op de dieetsoap zulle. Ik zorg er gewoon voor dat ik symbolisch mijn kilo onder mijn gewicht van voor de zwangerschap blijf. Dat klinkt namelijk wel stoer: “ik weeg minder dan voor mijn zwangerschap”. Mwoehaha.

Dat ik meer weeg dan op mijn trouwdag hoeft niemand te weten. Ha!

Ik ben 6,5 jaar geleden gestopt met roken en heb dat daar nog geen seconde moeilijk mee gehad.

Verder niks te melden, het kwam gewoon ter sprake in een gesprek met mijn campingnichtje.