Kachel: afschermen of niet?

Met dit herfstweer sta ik te popelen om mijn kacheltje weer in gang te steken. Maar wat met Janne? Haar speelmat ligt nu vlak voor de kachel. Dat hoeft nog geen probleem te zijn: de boel wat verschuiven en het is opgelost. Maar ik ben vooral bang van dat gloeiend ding. Hoe leer ik haar dat ze er niet mag aankomen? Ik kan wel zeggen van neen, maar dat vat ze echt nog niet altijd hoor. En wat als ik neen zeg en ze luistert niet en ze hangt er toch aan? Ik ben doodsbang dat ze er aan gaat hangen. Is het nu omdat ik ooit een kindje heb gekend dat als peuter met haar handjes aan de kachel was blijven plakken? Aansteken nadat ze gaan slapen is, is een mogelijkheid. Of een hekje kopen. Weeral een hekje.



Allez, alle tips welkom. Ik wil mijn kachelke aansteken!

Volgen! Delen!

25 gedachten over “Kachel: afschermen of niet?”

  1. Tja. De volgende keer zal ze zwaar ingezwachtelde verbrande handjes hebben vol littekens. Ik weet het zo gelijk niet.

  2. Dat ik 2 levendige jongens in huis heb is een understatement. We hebben ook ook kachel. Nooit of te nimmer hebben zij hun handjes op de kachel gelegd. Dat het warm is, voelen ze wel… Dichterbij zie ik hen nooit komen als de haard brandt.

  3. Op de lagere school had ik een klasgenootje wiens volledige rechterwang een bruinverschrompelde gevoelloze vlek was, wegens het blijven plakken tegen een kachel.

    Mijn idee: nog minstens één jaar uitstellen, tot Janne een kleuter is. (of een hekje kopen natuurlijk)

  4. Wij hebben Wolf de eerste keer dat de kachel brandde, meegenomen, zijn handje een beetje uitgestrekt zodat hij de hitte voelde, en heel erg duidelijk verboden. Dat een paar keer herhaald, en telkens heel erg hard geroepen als hij ook nog maar in de buurt van de kachel kwam. Hij ging er altijd in een wijde boog omheen. Maar we lieten hem niet uit het oog zodra de kachel brandde.

  5. Als kleuter ben ik er eens gaan op zitten … ik zag mijn grote broers steeds van school komen met de fiets en dan gingen ze even voor de kachel opwarmen, zo met de handen naar achteren gedraaid … Ik ging dat ook eens doen, maar ging er pardoes op zitten! Een snel ingrijpen van mijn mama met koude kompressen heeft ervoor gezorgd dat ik enkele uurtjes later terug probleemloos rondliep en vanaf toen in een grote boog om de kachel ;o)

  6. Als je graag je kacheltje aansteekt, zorg dan voor een rekje, het is maar tijdelijk. Anders, mocht Janne zich verbranden dan heb je blijvende schuldgevoelens.
    Het rekje heeft nog een ander voordeel, je kan er de was op drogen!

  7. Enerzijds denk ik als Ilse, maar mocht ik zelf kinderen hebben zou ik ook als jou denken, Lien…

  8. Om mee op de boot te springen, want wij worstelen met hetzelfde probleem … waar koop je dan een stevig en goedkoop hekje dat op zichzelf staat ? Want de enige hekjes die ik vind, zijn van die klemhekjes voor in een deuropening of aan een trap …

  9. Ik had een groottante wiens hand helemaal tot een klauw verbrand was wegens een kachel. Eén keer is genoeg, vrees ik, en ’t kan ook helemaal per ongeluk gebeuren.

    Ik ben zo’n schijtlaars die dat ding nog een jaar of twee zou uitlaten, ik.

  10. ik treed michel bij hierin. Heb een heilige schrik van zulke dingen. Eens een reportage op de VRT gezien over verbrande kindjes (hete koffie, frituurvet, kachel,…) dat ik alle veiligheidsmaatregelen daaromtrent bijna panisch navolg.
    die eenjarige baby die daar volledig omzwachteld in slaap werd gehouden blijft op mijn netvlies gebrand staan.
    arne is dan nog iemand die graag rekjes en stoelen verschuift, soms de hele living door (onlangs schoof hij een stoel door heel de Vooruit rond). Als dat rekje niet ergens aan bevestigd kan worden zou ik het zeker niet doen.

    wat er hierboven voorgesteld wordt vind ik pure horror; één keer verbrand en ze zullen er wel afblijven, please! hebben jullie er een idee van hoe zo’n kind kan afzien van mogelijk 3degraads brandwonden? Ik word er gewoon niet goed van.

  11. De keuken heb ik nooit afgeschermd, ook in het idee dat ik in de buurt ben als de voorste kookplaten aanstaan. Maar nu nog steeds, als ik aan het koken ben en de kinderen zijn in de buurt en steken een hand uit naar het kookvuur, kan ik heel hard roepen dat ze eraf moeten blijven, ook al zijn ze nu al groot (en dan heb ik het vooral over mijn stiefkinderen, die zijn bijna 11 en 9).

    Ik zou die kachel deze winter niet laten branden. Vreselijk gevaarlijk, en je kan je echt geen moment van onoplettendheid veroorloven. Janne moet maar eens struikelen als ze er dichtbij staat. Brrrrr.

  12. De overbezorgde vader in mij – die zich later niets te werwijten wil hebben – zegt dat zo’n scherm wellicht beter is. Misschien nog meer voor het gemoed van de vader en moeder dan van Janneke. Uiteindelijk heeft iedereen toch ook allerlei verzekeringen, ook al zijn die vaak onnodig, zo blijkt? Eén slecht moment kan fataal zijn. Eén keer.

  13. Ik zou daar geen moment over twijfelen: een hekje plaatsen! Dat is echt één van mijn grootste nachtmerries, je kind die zich verbrandt. Je zou het jezelf nooit vergeven denk ik. En leg het later maar eens uit aan je kind…brr… En dan nog, stel dat ze het wel al zou snappen dat ze er niet mag aankomen, maar ze valt per ongeluk eens (aangezien ze toch nog niet volledig zelfstandig en stevig stapt), echt, ik zou een hekje plaatsen.

  14. Een hekje! Wij zelf hebben geen kachel, maar mijn ouders wel en mijn vader heeft toen onze kinderen klein waren zelf een stevig hek in elkaar geknutseld dat precies rond de kachel past. Je kan ze inderdaad nog zo goed leren dat het niet mag, een kind valt wel eens en zeker als Janne nog zelfstandig leert stappen. Als je geen geschikt hek vindt, zou ik er één laten maken door een schrijnwerker, want een gewoon haardscherm werkt natuurlijk niet als ze er tegenvallen.

  15. Blij met jullie reacties. Soms denk ik van mezelf dat ik helemaal overbezorgd ben en dat dat nergens voor nodig is. Ja, ik ben ook als de dood voor brandwonden, doet zo’n verschrikkelijke pijn en laat zo’n lelijke littekens achter.

  16. Wij hebben dezelfde tactiek gebruikt als Gudrun (niet voor een kachel, maar wel voor de oven in de keuken): als de oven aanstond samen handjes uitgestoken en de warmte gevoeld, meerdere keren herhaald, als hij te dicht kwam (en nog komt) luidkeels gewaarschuwd. Maar hij was er snel mee weg dat dicht bij de oven voor hem geen speelplaats is.

  17. Absoluut een hekje. Je kan het makkelijk vinden bij Dreamland/Collishop (bij mijn moeder staat er eentje rond de kachel).

    Heeft volgens mij echt niets met overbezorgdheid te maken, maar met elementaire veiligheid. Zeker als ze zo jong zijn, ze zal misschien (na veelvuldig herhalen dat het niet mag) op den duur de kachel vermijden, maar, zoals reeds gezegd, wat als ze struiktelt en valt op de kachel? Wat als je haar even niet in de gaten hebt en het toch eens wil proberen (wat heel normaal zou zijn)?

    De gevolgen zijn te erg en het vermijden is zo simpel. En het komt inderdaad vaker voor dan je zou denken.

  18. ik heb vele nichtjes en neefjes met kindjes( zoals jij er eentje van bent.. :-) ) en kacheltjes en ik ken niemand die de kachel afschermt! eenkachel is warm en dat voelen ze al van een poosje van de kachel hé…
    nuja, ik heb geen kids….

  19. wij hebben ook kachels… en er staan nu zelfs nog dingen voor (en Isla is bijna 2 en snapt volledig dat ze er niet te dicht bij mag komen)
    – één hekje dat manlief zelf in elkaar knutselde
    – in de living hebben we de boel gereorganiseerd zodat door het salontafeltje de toegang wordt versperd…

  20. ik ben eerder aanhanger van de Gudrun-aanpak: aantal malen tonen dat het niet mag. Onze kinderen zijn nogal nieuwsgierig van (h)aard, maar aan de open haard, kachel of oven hebben ze zich nog niet gewaagd. Zolang als je maar niet doet zoals vrienden van ons: hun open haard afsluiten en daar de TV voor plaatsen omdat “een open haard gevaarlijk kan zijn”. Ben er me wel van bewust dat ik makkelijk praten heb omdat er nog nooit iets is gebeurd.

  21. Wij hebben een volledig open leefruimte, met mezzanine (zo grote ruimte met bureau een verdiep boven de living, zonder hekje of balustrade, van waaruit je dus zo de living in kan donderen als je wil) en een kachel! Wij kregen van veel mensen veel opmerkingen naar het gevaar voor onze kindjes toe, maar als je die van kleins af met het potentieel gevaar vertrouwd maakt dan komen die niet dicht bij die “afgrond” of bij die gloeiende kachel. Nooit. Onze aanpak was trouwens ook een “Gudrun-aanpak”, en we hebben er nog steeds geen spijt van. Maar ja, het ene kindje is ook het andere niet, dus het is en blijft moeilijk om daar als buitenstaander suggesties of commentaar op te geven. Best zelf aanvoelen wat kan en niet kan, in jouw situatie, met jouw oogappel.

  22. Jonas lieten wij eens aan de inbouwcasette voelen als het vuur net in brand was, hij schrok en zei “wam” en bleef eraf. Bij jullie gaat het om een kacheltje met een plaat eronder waar Janne over zou kunnen struikelen,dus zeker een stevig hekje waar een stevige meid niet mee kan gaan lopen!Zo zie je weer iedere situatie is totaal anders. Wees veilig voor mijn schattebollke!En…geniet van jullie stoveke, dat kon je met die trieste regendag al best aansteken!
    Snel om een degelijke afsluiting, verkopen ze dat ook niet in stovenwinkels?

Reacties zijn gesloten.