Bleh, ik ben niet op het congres geraakt. Ik vind dat spijtig, want ik doe dat wel graag, die congressen. Het is meestal interessant, ge leert er nieuwe mensen kennen en ge ziet er mensen terug die ge al een tijdje niet meer gezien hebt. Maar tja kijk, met een kind en met maar één auto lukt niet altijd alles.

In de week is mijn agenda al één gigantische puzzel van vergaderingen en babysits. In het weekend hou ik mijn agenda graag babysitvrij. Het weekend is voor mij en mijn dochter. Niet voor manlief neen, want die werkt toch meestal.

Dus Janne zou meegaan naar het congres. Ik ga graag met Janne met de trein ergens naar toe als dat mogelijk is. Ze vindt dat leuk. Kijk, gisteren nog op de trein naar Eeklo. Maar Gent-Etterbeek is lastig. En tegen 11 uur wil Janne eten en dan slapen. Op de trein slapen lukt niet en ik wil het haar niet aandoen om dan zo’n lastige terugrit te doen.

Maar de auto was niet ter beschikking vandaag want manlief moest een voormalige premier gaan interviewen. Ik had eigenlijk de hele week gehoopt op een nieuwe Golf want na die ruitenwisser hadden ze me een mailtje gestuurd dat ik een weekend mocht rondrijden met zo’n bakske. Direct gereageerd, dat ik dit weekend wel een auto kon gebruiken. Geen reactie meer. Wieties. Dingen beloven en dan niet meer reageren. Proper is dat.

En Cambio? Daar is een autostoelprobleem. Kindjes jonger dan 1 jaar zitten in de maxicosi, die neem je dus gemakkelijk mee. Kindjes ouder dan 3 jaar kunnen in de autostoelen van Cambio zitten. Maar voor kindjes tussen 1 en 3 heeft Cambio geen autostoelen. Ik zal Cambio gelijk niet zo veel kunnen gebruiken.

Bon, geen auto, geen babysit, geen congres dus. Spijtig. Volgende keer beter!

Misschien maar best ook. Ik trek toch maar files aan. Iedere keer dat ik de laatste maand met de auto reed kwam ik in een monsterfile terecht. Gisteren heb ik er 2.15u over Grimbergen-Gent gedaan. Mijn auto, mijn vrijheid? Amai, me nog maar zelden zo gevangen gevoeld als gisteren. Grmbl.

Maar hé, ik heb al heel wat nuttig werk in huis gedaan vandaag. Toch een goede zondag dus!

Ik ben (in willekeurige volgorde) moeder, echtgenote, ambtenaar en gemeenteraadslid. Rollen, heette dat in mijn sociologische opleiding. Manlief heeft ook een aantal rollen : vader, echtgenoot, journalist (met onregelmatige werkuren), Lunatic (impro comedyspeler én voorzitter van de Raad van Bestuur). En dan hebben wij nog een hoop vrienden en familie die we ook wel eens willen zien. Het spreekt dus voor zich dat de planning hier nogal een serieus werkske is.

Zo ben ik op vrijdag altijd thuis, daarvoor neem ik facultatief politiek verlof op (4 dagen per maand, niet betaald). Als er maar drie vrijdagen zijn of er is een vrijdag dat ik op het werk moet zijn, kan ik met de overige dagen schuiven. Als er vijf vrijdagen zijn, dan neem ik een dagje verlof bij op. Daarnaast heb ik nog twee dagen politiek verlof, die neem ik meestal op in de week met vier commissies of de week van de gemeenteraad. Als het een beetje kan op een dag dat Peter thuis is, zo zien we elkaar meer, want hij werkt altijd in het weekend, maar in de week heeft hij dan wel een paar dagen vrij.

Daarnaast moet ik ook rekening houden met de crèche. Die is gelukkig veel open, enkel op 10 november moet ik een dagje verlof nemen om haar op te vangen. Tijdens het kerstverlof is ons agentschap ook gesloten, dus daar geen problemen.

Dan de commissies en de gemeenteraad: samen goed voor minstens 8 avonden per maand. In november worden er nog vier themacommissies en een raadplegingscommissie bovenop gegooid. Peters dienstrooster voor november plooit zich (in tegenstelling tot oktober) heel goed naar mijn drukke rooster. Als hij de vroege heeft of vrij heeft, moeten we meestal geen babysit zoeken tenzij hij moet optreden voor de Lunatics. Als hij de dag heeft, dan helpt Nike een beetje: ze vangt Janne dan een uurtje op tot Peter thuis komt. En verder hebben we mijn ma, Tessa of M. die wel eens op Janne komen letten (naast de andere babysits die zich de voorbije maanden al hebben vermoeid voor ons).

Héhé, de planning ligt zo goed als vast voor november. December valt nog niet te plannen: nog geen dienstrooster van Peter. Om de zaak te bemoeilijken: die dienstroosters krijgen we altijd vrij laat (gisteren voor de maand november gekregen). We plannen dus ook vaak “onder voorbehoud van Peter zijn diensten”.

U begrijpt het: het is één grote puzzel. Maar met Google Agenda en wat organisatietalent lukt het wel. Nu kunnen we de overblijvende vrije momenten ook nog opvullen!

Een druk leven? Eigenlijk valt dat best nog wel mee, vind ik… De laatste twee dagen heb ik Janne amper gezien, maar vanavond ben ik bij haar en dan drie volle dagen weekend met haar. En zonder mijn vrije vrijdag zou het wel een beetje te veel worden.

Of Janne nog last heeft van haar beest? Precies niet, als ik het zo bekijk. Maar wel van haar showbeest!

Voila, het beest heeft een naam. Janne heeft een parasiet met de mooie naam Giardia Lamblia. Het slechte nieuws is dat dat niet zomaar weg gaat. Onbehandeld zou het wat verminderen en dan weer terugkomen, precies zoals we mochten merken. Het goede nieuws is dat we het kunnen behandelen met suppo’s. Peter gaat straks om het voorschrift en de suppo’s, dan vijf dagen behandelen, dan een week wachten en nog een testje om te kijken of het beest vertrokken is.

En we moeten het ook melden aan de crèche, ze heeft het allicht daar opgelopen en misschien ook doorgegeven (hoewel ze heel vorige week niet geweest is). Ondertussen mag ze wel naar de crèche verder gaan.

Update:
Om 20:30u belde de apotheker dat de suppo’tjes klaar waren en dat ik er om mocht komen. Superapotheker, daar op het Sluizeken! Kindje even uit bedje gehaald, suppo en dan teruggelegd. Ze heeft er amper iets van gemerkt. De apotheker raadt aan om haar toch maar thuis te houden wegens nogal besmettelijk en wegens dat ze dat in de crèches om begrijpelijke redenen niet zo tof vinden. De thuisoppasdienst (mijn ma) is dus al verwittigd.
Oh en: wisten jullie dat ge suppo’s met de platte kant eerst moest steken? Dus niet met de punt eerst? Ik wist dat dus niet.

Druk geweest de laatste dagen. Er waren dingen met kabouters waardoor ik Henk zijn première gemist heb tedju. En er waren dingen met koffiekoeken en schoenen.

Janne vindt haar eetlust stillekesaan terug. Alleen de avondpap en de fruitpap wil nog niet lukken. Zaterdag leek het wel of ik haar ging vermoorden toen ik met een potje fruitpap afkwam. Ze wist niet hoe snel ze luid krijsend moest wegkruipen van mij. :-) Dan maar weer groentepap. De avondpap op zaterdag wou ook weer niet lukken, al moeten we er bij zeggen dat ze ervoor een indrukwekkende hoeveelheid boterhammen, koeken, rozijnen en chips heeft binnengespeeld.

Gisterenavond wou ze voor het eerst weer een avondflesje, we boeken dus vooruitgang… ware het niet dat ze vanmorgen niet tot aan haar oksels maar toch zeker wel tot aan haar navel weer onder de kak zat, jawel. Toch maar naar de crèche, het is maar voor een halve dag. Dan zien wat er verder moet gebeuren.

Zaterdag mocht Janne spelen met Elisabeth. Ze kwamen heel goed overeen. En gisteren kwam Tristan een beetje spelen. Hij vond het zo leuk dat hij zijn avondslaapje gewoon oversloeg.

Ondertussen zegt Janne de hele tijd Kiejaab. Weet iemand wat dat betekent?

Vanmorgen naar de kinderarts geweest. De buikloop is zo goed als gestopt. Het is te zeggen: ik vind haar niet meer tot onder haar oksels in de kak, zoals eerder deze week. Maar eten doet ze nog altijd niet. Volgens de kinderarts nog altijd buikloop al is er een staaltje ontlasting binnen voor verder onderzoek. Kindje op de weegschaal gezet: 7935 gram. Dat is minder gewicht verloren dan gedacht, maar toch te veel om goed te zijn, aldus de kinderarts. Dus we moeten haar terug aan het eten krijgen. Mijn pogingen van vandaag:

• 180 ml Nan AR 2: ze heeft er 100 ml van gedronken en de rest resoluut geweigerd.
• Water: vanmorgen 50 ml of zo.
• Bambixkoek: ze heeft de oren van de beer gebeten en dan de rest laten liggen.
• Boterham: niet naar gekeken.

• Wortelpap (2/3wortel, 1/3 aardappel): vanmorgen ongeveer 50 gram (een restje van gisteren).

• Daarna een fles (120 cc) aangeboden met de nieuwe dieetmelk van de kinderarts: resoluut geweigerd.
• Geraspte appel met banaan (op aanraden van de kinderarts): resoluut geweigerd. Tut er in doppen, geeft als resultaat dat ze de tut niet meer wil.
• Soparyx-zakjes in water: iets als ORS, maar zou beter smaken. Ze zou toch minstens 200 ml daarvan moeten drinken, maar ze wil niet. Het heeft als bijkomend negatief effect dat ze de Soparyx-fles niet kan onderscheiden van de gewone fles water en nu ook geen gewoon water meer wil.
• Dan maar weer wortelpap. Er al het water ingelaten zodat ze genoeg vocht zou binnenkrijgen. Veel wortelpap. Ik had een hele Babycook volgepropt en daar schiet amper iets van over…

Het kind overleeft dus op wortelpap. Ze blijft vrij vrolijk, zeker als ze wortelpap gekregen heeft. Maar ze moet toch ook andere dingen eten, ze kan daar toch niet op blijven overleven? De woorden van de kinderarts blijven door mijn hoofd spoken: “Voorlopig moeten we haar niet opnemen, maar ze moet wel beginnen eten…”.

Och, ge weet het al: ik ben geen autofan en ik ben niet omkoopbaar met een ruitenwisser, maar misschien is er toch niet zo veel nodig om mij te bekeren. Een lief beestje er van voor op en ik ben al content.

Of gewoon veel kleiner, schattiger en liever maken. Toch ideaal voor in de stad? Nen Smorshe!

En neen, ik ben al zeker geen SUV-fan, maar deze is toch schattig?

En om het ecologischer te maken: steek er trappers in ipv van een motor. Dan zit ik ook comfortabel, warm en droog als het regent. Verder dan deze overdekte fiets heb ik nog niets gevonden.

Deze komt al in de buurt. (kan helaas geen afbeelding binnenkrijgen hiervan.
Hoewel, niet overdekt hé. De éénpersoonskarretjes wel, maar Janne moet meekunnen hé. En zou daar een kinderzitje in kunnen? Nen mens moet aan alles denken hé.

Nu nog iets bedenken voor de extra mobiliteits- en parkeerproblemen die hierdoor zouden ontstaan! :-)

Bekijk zeker ook de andere prentjes bij Bert en Webpalet. De overdekte fiets is van De Fietsfabriek en de overdekte karrekes van Fietser.be

Gisteren naar het filmfestival geweest. Aangezien manlief niet meekon door de opening van het nieuwe seizoen van The Lunatic Comedy Club vroeg ik mijn filmmaatje van weleer mee. Wat een mooie film! En we zijn allebei verliefd geworden op één van de hoofdrolspelers. Zo nen lieve, mooie jongen. We dronken nog een glaasje achteraf, maar hielden de rest van het gedoe snel voor bekeken.

Janne is 600 gram afgevallen, van 8440 gram naar pakweg 7800 gram (onze weegschaal weegt maar op 200 gram nauwkeurig, dus het is een gok). Toch veel voor zo’n kleintje en ge ziet het er aan. Gisterenavond wou ze even helemaal niets eten, om het even wat we aanboden. Maar na een tijdje aandringen, verorberde ze toch een behoorlijke portie groentenpap. Ze wordt al twee avonden extra in de watten gelegd door oma-verpleegster. En ook vanmiddag komt oma de papa aflossen als die moet gaan werken. Ik heb fantastische ouders, maar dat had u allicht al door?
Als het morgen nog niet beter is toch maar eens naar de kinderarts. Maar ondertussen krijg ik geruststellende berichten van het thuisfront. En ook wel deze foto waarop ze toont dat ze zielig kan kijken.

Vorige week, ik content. Ik kreeg een mail of ik een blogpakket wou. Emailadres: minimaxi06 en nog iets. Natuurlijk dacht ik: “Eindelijk krijg ik ook eens een leuk blogpakket met leuke kinderspullen in om uit te testen!” Ja tarara. Net als Huug, Bruno en Smetty kreeg ik een ruitenwisser in mijn brievenbus geduwd. Ik zal hem aan manlief geven, voor zijn auto, het juiste model auto. Op mijn fiets kan ik daar écht niks mee doen. En op mijn fietskar monteren, zal ook geen nut hebben. Te hoge verwachtingen gekoesterd over het pakket zeker? Eigenlijk, ze hebben het eigenlijk naar niet-autogebruikers verstuurd, als ik het zo bekijk. Proberen ze zo de niet-autogebruiker te overtuigen om de rest van de auto te kopen? De anderen mogen inmiddels hun ruitenwissers naar ons smijten!

Zaterdag had Janne een beetje buikloop. Zondag en maandag wat meer. Haar eetlust was ook compleet verdwenen terwijl ze meestal een goede eter is. En dan nog eens overgeven. Toch maar eens naar de dokter. In de wachtzaal zat nog een kindje uit haar groep in de crèche met dezelfde symptomen. We moesten al niet verder meer zoeken waar ze het opgeraapt heeft. En Janne bewees meteen waarom we daar precies waren. Een doordringend geurtje steeg op vanuit haar pamper… en jawel, de rest van de kleertjes waren ook gezegend.
De dokter maakte zich weinig zorgen. Ze eet niet veel, maar water drinken doet ze met sloten, dus de kans op uitdroging is vrij klein. En ze was nog steeds haar vrolijke en alerte zelf, aan haar gedrag merk je eigenlijk niet dat ze ziek is. Hij wou geen medicatie geven en nog even afwachten. Natuurlijke middeltjes zoals rijstwater proberen. Zorgen dat ze genoeg drinkt. En als het niet beter is of als ze koorts krijgt vrijdag teruggaan.
Vandaag blijft ze thuis bij de papa. Toen ik de crèche afbelde, zeiden ze me dat ze al de derde van die groep vandaag was. Ondertussen doet mijn wasmachine overuren. En staat er aan mijn neus een aan/uit-knopje voor het vreselijke geurtje!

Dan heeft manlief eens een ongevraagde zondag vrij, een onverwacht cadeautje, dat gebeurt bijna nooit. Van de geplande wandeling met ons drietjes door de stad zal niks in huis komen. Het regent kattejongen en we zijn al alledrie verkouden. Het is niet eerlijk.

En we verkopen dan onze Doomoo, want madam heeft er een jaar lang met geen half oog naar gekeken. Wat doet ze bij andere mensen op bezoek? Langweg in de Doomoo naar Bumba liggen kijken.

(De fotokwaliteit is van slecht niveau wegens met de GSM genomen.)

Maar soit. Met het geld van de Doomoo hebben we een zeteltje gekocht. Op bezoek bij mijn broer en bij vrienden heeft Janne haar voorkeur voor zo’n zeteltje duidelijk laten blijken. Hopelijk komt het morgen toe!