Baby 23

Oeps, mijn berichtje is blijkbaar al achterhaald. Tante Zaklien liet weten dat nichtje Fien ondertussen bevallen is van een tweede zoon Robin. Een broertje voor Wannes! Proficiat Fien! Welkom kleine Robin!

2008
Stand jongens-meisjes: 12-11 (en aangezien ik al het geslacht van de andere 3 baby’s weet, weet ik ook wie er wint voor 2008!)
8/01: Zita
10/01: Nora
15/01: Altan
8/02: Linus
10/02: Corneel
13/02: Pepijn
17/02: Lotus
20/02: Stan
20/02: Nicolas
24/02: Lotte
25/02: Ibe
13/04: Jolien
15/04: Lucas
4/05: Vince
7/05: Milla
16/05: Nika
31/05: Marie
2/06: Emelie
28/07: Jona
28/08: Victor
30/08: Helena
7/09: Gitte
27/11: Robin

2007
Continue reading

En verder heb ik niets te vertellen vandaag

Bij nader onderzoek staan er maar liefst 4 mensen uit vrienden en familiekring op bevallen. Al twee overtijd: Sofie (5 dagen) en Sibylle (2 dagen). Ik heb hen allebei al sterkte gewenst, dat spreekt. Sybille heeft al ervaring want haar dochter liet ook op zich wachten. Met Sibylle ga ik morgen naar de markt als ze nog niet bevallen is. Ah ja, dat is traditie, toen ik 7 dagen overtijd was zijn we ook nog samen naar de markt geweest.

Bijna één van de zwaarste weken van de laatste maanden achter de rug. Lange gemeenteraden, opleiding op het werk, vergaderingen en extra commissies. Gelukkig is het bijna weekend. Naast de markt en de fuif is er nog niet veel gepland: houden zo! Met Janneke spelen en rust, ik zie er al naar uit.

Janne heeft weer rode kaken. Tandjes? Ze heeft ondertussen al zoveel tanden dat we de tel gelijk kwijt geraakt zijn. Ze laat het ook niet toe dat we eens kijken of voelen. Die vooraan zie je, maar achteraan? Enfin, veel last heeft ze er niet van want heb onlangs ontdekt dat ze eigenlijk gewoon al al haar kiezen heeft. Vooraan mist ze boven nog twee snijtanden, die zouden ook welkom zijn.

Er heeft iemand op mijn neus geslagen zonder dat ik het weet! Ofwel zit er een sinusitis aan te komen, dat kan ook.

Allez hup. Tijd voor reclame!

Dringend tijd om eens reclame te maken voor twee dingskes.

1. Gentblogt is genomineerd voor beste stadsblog bij Site van het Jaar. Normaal stem ik daar allemaal zelfs al niet meer voor, maar voor mijn favoriete stadsblog maak ik een uitzondering. U toch ook, hé! Stemmen is eenvoudig. Registreren. En ge moet u van al de andere categorieën niks aantrekken als ge dat niet wilt. Eén vinkske aankruisen naast Gentblogt en ik ben al content!

2. Vrijdag viert mijn favoriete improclubje hun tienjarig bestaan. Aan dat clubje heb ik zowat de helft van mijn vriendenkring te danken inmiddels. Dat wordt natuurlijk gevierd met een feestje, wat zeg ik: een FEEST. Een leuke fuif in de Vooruit. Onze babysit is geboekt (en gewaarschuwd dat het wel eens iets later kan zijn). Maar we hebben nog volk nodig. U wilt mij nog eens zien in fuifoutfit gelijk in de goeie oude tijd? Mij helemaal uit de bol zien gaan? Dat kan. Ik zal er zijn! Dus kom maar af! Kaartjes kunt ge krijgen in de Bal Infernal of bij een Lunatic naar keuze (5 euro). Maar ook de avond zelf geraakt u nog binnen (7 euro).

Machtig

Ik ben geen muziekkenner, ik ken er niks van. Maar met Janne samen naar de laatste 20 nummers luisteren van de 100 op 1… Zalig! Uit de bol gaan op Oh la la la. Bleiten als Janne u een dikke knuffel komt geven tijdens Les yeux de ma mère. (Arno was geweldig trouwens deze week in de Belpop-docu. De suppo-theorie gehoord!) Meezingen met Mia, Rozanne, Ik wil deze nacht in de straten verdwalen en anders schoons. Ook Janne “zong” mee. Janne troosten tijdens De fanfare van honger en dorst. En toekijken hoe ze twee twijfelachtige pasjes zette tijdens Ne me quitte pas. Om dan af te sluiten met Twee meisjes.

Ik hou der wel van van die lijstjes. Nog van dat!

De strijd tegen snot

Ieder weekend win ik de strijd tegen snot bij Janne. Spoelen, Nesivine, suppo’s met eucalyptus, … Maar iedere dinsdag heb ik de strijd alweer verloren.

Ach ja. ‘t Is goed voor de immuniteit zeggen ze.

En ze is nog niet echt ziek, nog geen koorts en zo, gelijk bij de buurjongen wel het geval is. Het valt nog mee dus.

Maar toch. Het wordt een lange winter!

Oogbolspierpijn

Gisteren genoten van een middagje sauna… Maar sedertdien doen de spierkes van mijn oogbollen pijn. Dat al ooit meegemaakt? Heb ik een kou op mijn oogbolspierkes opgelopen?

Uitgeteld!

Eén van de geboortecadeautjes voor Janne was een boek. Aangezien ze zelf nog niet kan lezen, besloot ik het zelf maar te lezen. Ik las het in de eerste maanden na de geboorte. Het boek is van een Canadese schrijfster, die haar eigen ervaringen als kersverse moeder weergeeft.

Leuk geschreven, dat wel, maar wel behoorlijk negatief. Ik werd er bij momenten mottig van. Ze gaf geen borstvoeding en ze had een full-time nanny en toch maar zagen hoe zwaar het wel was. Ik begreep het niet zo goed. Met die “geen borstvoeding” bedoel ik enkel dat ze niets liever deed dan het kind uitbesteden aan anderen om het de fles te geven, ze stak er dus zelf weinig tijd in (ik heb niks tegen flesvoedende moeders, voor de duidelijkheid!). Eigenlijk moest ze enkel de nacht zien door te komen met het kind, want overdag was er de nanny. Nou ja. Bovendien bleef ze dan ook nog eens een volledig jaar thuis van het werk. Ik had 5 halve dagen een kraamzorg en na vier maanden was ik terug aan het werk, dat is méér dan waar de meeste mensen hier een beroep op kunnen doen. Een volledig jaar thuisblijven én een fulltime nanny: ik zou me rot vervelen denk ik. Ge zijt nooit meer op uw gemak thuis ook. Haar band met het kind vond ik eerder koud. Ik was ben verliefd op dat kleine wezentje! Brr… Ik had een totaal ander gevoel eigenlijk over die eerste weken. Loodzwaar ja, maar tegelijkertijd zo intensief mooi!

Enfin, het boek was niet mijn ding maar de lijstjes waren wel zeer leuk en herkenbaar.

Ik ben zo vrij dit lijstje te kopiëren van 2becomes3. Dat bespaart me een hoop typwerk. :-)

Volgens de schrijfster: mamamomenten – die mensen je ‘vergeten’ te vertellen als je voor het eerst zwanger bent. Zwangeren onder u: wees gewaarschuwd!

* Na de eerste opwinding over alle felicitaties besef je dat ‘het niet langer om jou draait’. Het draait nu allemaal om je baby.
* Je ergert je aan de vader van je kind.
* Je ergert je aan je schoonouders.
* Vanaf het moment dat je thuiskomt met je baby gaan alle gesprekken alleen nog maar over de baby.
* Pasgeboren kindjes zijn schattig maar ook saai.
* Je haar valt uit.
* Je zult jezelf dik vinden.
* Je zult je kind per ongeluk pijn doen… minimaal één keer.
* Baby’s hebben geen manieren.
* Je zult de luiertas vergeten. En juist dan heb je hem nodig.
* Je zult je beledigd voelen als iemand jouw baby niet de schattigste van allemaal vindt.
* Je baby zal onwelriekend vast voedsel gaan eten.
* Je moet leren koken, al was het maar voor je kind.
* Je realiseert je dat je nooit genoeg vrienden met kinderen in je kennissenkring kunt hebben.
* Je baby heeft een grotere garderobe dan jij.
* Na een jaar heb je nog steeds geen idee hoe je een goede moeder kunt zijn.
* Hoe groot je huis ook is, overal zal speelgoed van je kind liggen.
* Baby’s vinden het niet erg in hun eigen poep te moeten slapen.
* Je zult nog een kindje willen.
* Je zult de tijd missen dat je kind nog niet echt kon bewegen of praten.
* Hoewel je zelf moeder bent, zal jouw moeder je nog steeds als een klein kind behandelen.

De meesten ervan zijn heel herkenbaar voor mezelf. Het laatste niet bijvoorbeeld!

Vermist: boeken (update)

Onlinekopen en verkopen, het is duidelijk mijn ding niet. Na dit voorval had ik besloten nooit meer iets via eBay te kopen.

Maar van verschillende kanten hoorde ik goeie dingen over Kapaza. En inderdaad, geen slecht woord over Kapaza. Ik kocht een paar boeken, verkocht een paar boeken, kocht een autostoel en xylofoon voor Janne. Twee maanden geleden verkocht ik 10 boeken van Patricia Cornwell via internet. Eens gelezen herlees je die niet en ze stonden toch maar stof te vangen in mijn kast. Al snel een koper gevonden. We besloten het pakketje te verzenden via Kiala. Ik had er al goed een pakketje mee ontvangen, dus OK, eens de omgekeerde richting proberen.

We overlopen de hele procedure, ik print het label met streepjescode af. Ik plak het op mijn pakketje met 11 boeken (het was er ééntje meer). Ik breng mijn pakketje naar mijn Kiala punt. Het pakketje wordt gescand op de streepjescode. Ik zet mijn handtekening, elektronisch, op zo’n bakje. Ik betaal, meer dan op de website staat (5,5 euro ipv 4 euro). Ik krijg een papiertje als bewijs.

Drie weken later: mijn portefeuille barst uit zijn tiretteke. Ik haal alle overbodige papiertjes uit mijn portefeuille, dat zijn er nogal wat. Ook het Kiala papiertje, ja, dat zal nu toch wel al toegekomen zijn hé. Hoe lang moet een mens dat bewaren, hé!

Twee dagen later: de koper: dat hij nog altijd niks van het pakket gehoord heeft. Shit! Papiertje weg met de vuilnisbakken natuurlijk. Volgens de status is het pakket nog niet op het Kiala-punt gearriveerd. Yeah right, ik voel nattigheid.

Mail naar Kiala. Zij kunnen zogezegd niks vinden, ze hebben nét dat papiertje met 9 cijfers nodig. Ze hebben mijn naam, ze hebben de streepjescode van het label, ze hebben mijn elektronische handtekening als bewijs, maar neen, hoor, ze hebben nét dat papiertje nodig.

Boeken vermist dus. Naar de winkel geweest. De mevrouw kon me ook niet helpen. Zij kan niet in het systeem van Kiala zoeken. Maar ze bevestigt dat het gescande pakket en de handtekening in het systeem moeten zitten. Nummer van Kiala? Niet te vinden op de site, maar de uitbaatster geeft het me. Ik heb ze nog een pittig mailtje gestuurd, maar daarna zullen ze me wel eens horen.

Maar dat papiertje met nummerke, dat is normaal de helft van een ander, waar is de andere helft? In de winkel konden ze me niet helpen. Dat kan toch niet dat de link tussen pakket en papierke onbestaande is als het gescand is en ik mijn handtekening gezet heb?

Ondertussen blijft Kiala hardnekkig mijn vragen NIET beantwoorden (scan? handtekening? naam?). En blijven ze hardnekkig naar mijn papierke vragen. Fuckers zeg ik dan. Alsof ze zonder dat papierke niets kunnen. Als dat zo is, waarom hadden ze dan dat stomme label nodig? Dat was dan de laatste keer dat ik met Kiala werk. Een klacht naar de economische inspectie, ja. Al zal ik wel niks te zeggen hebben zonder papierke. Losers.

Ze zagen soms over de ambtenaren, maar Kiala heeft minstens 3 werkdagen nodig om een mail te beantwoorden en dan liefst nog volledig naast de kwestie. Denk dus twee keer na vooraleer u uw pakket wil verliezen via Kiala.

(Sorry voor mijn gevloek. Het is niet van mijn gewoonte. Maar ik word behoorlijk nijdig door zulke dingen).

Update: Na de zoveelste mail en na mijn suggestie kwamen ze eens op het idee om eens op het barcode label te zoeken (dat ik al van bij de eerste mail had meegestuurd). Pakket teruggevonden en het wordt nu doorgestuurd. Mag ik hopen. Dat ze er nog een code en een nummerke meer aan hangen, en dat ze dat vooral allemaal niet koppelen aan mekaar, ze gaan nog meer pakketjes kwijtgeraken dan. En dat scannen en die handtekening was ook maar voor de show, precies.

De sint

Janne is nog altijd een beetje klein voor de Sint. Maar gisteren hebben we toch weer samen naar de aankomst van de Sint gekeken. Het was wederom hilarisch! Vorig jaar wou Conchita nog trouwen met de Sint, maar dit jaar gaat ze trouwen met de professor. Benieuwd wat dat volgend jaar gaat geven. En wisten jullie dat het stadhuis van Antwerpen speciaal voor de Sint gebouwd is?

En ook leuk: hier in de buurt hangen de kindjes met Sinterklaas de tutjes in de fopspeenboom. Hopelijk doen ze dat volgend jaar of het jaar daarna nog!

Nu nog een cadeau’ke zoeken voor het kind. Maar ze hééft al zoveel! Het zal iets symbolisch worden. :-)