Uitgeteld!
Eén van de geboortecadeautjes voor Janne was een boek. Aangezien ze zelf nog niet kan lezen, besloot ik het zelf maar te lezen. Ik las het in de eerste maanden na de geboorte. Het boek is van een Canadese schrijfster, die haar eigen ervaringen als kersverse moeder weergeeft.
Leuk geschreven, dat wel, maar wel behoorlijk negatief. Ik werd er bij momenten mottig van. Ze gaf geen borstvoeding en ze had een full-time nanny en toch maar zagen hoe zwaar het wel was. Ik begreep het niet zo goed. Met die “geen borstvoeding” bedoel ik enkel dat ze niets liever deed dan het kind uitbesteden aan anderen om het de fles te geven, ze stak er dus zelf weinig tijd in (ik heb niks tegen flesvoedende moeders, voor de duidelijkheid!). Eigenlijk moest ze enkel de nacht zien door te komen met het kind, want overdag was er de nanny. Nou ja. Bovendien bleef ze dan ook nog eens een volledig jaar thuis van het werk. Ik had 5 halve dagen een kraamzorg en na vier maanden was ik terug aan het werk, dat is méér dan waar de meeste mensen hier een beroep op kunnen doen. Een volledig jaar thuisblijven én een fulltime nanny: ik zou me rot vervelen denk ik. Ge zijt nooit meer op uw gemak thuis ook. Haar band met het kind vond ik eerder koud. Ik was ben verliefd op dat kleine wezentje! Brr… Ik had een totaal ander gevoel eigenlijk over die eerste weken. Loodzwaar ja, maar tegelijkertijd zo intensief mooi!
Enfin, het boek was niet mijn ding maar de lijstjes waren wel zeer leuk en herkenbaar.
Ik ben zo vrij dit lijstje te kopiëren van 2becomes3. Dat bespaart me een hoop typwerk. :-)
Volgens de schrijfster: mamamomenten – die mensen je ‘vergeten’ te vertellen als je voor het eerst zwanger bent. Zwangeren onder u: wees gewaarschuwd!
* Na de eerste opwinding over alle felicitaties besef je dat ‘het niet langer om jou draait’. Het draait nu allemaal om je baby.
* Je ergert je aan de vader van je kind.
* Je ergert je aan je schoonouders.
* Vanaf het moment dat je thuiskomt met je baby gaan alle gesprekken alleen nog maar over de baby.
* Pasgeboren kindjes zijn schattig maar ook saai.
* Je haar valt uit.
* Je zult jezelf dik vinden.
* Je zult je kind per ongeluk pijn doen… minimaal één keer.
* Baby’s hebben geen manieren.
* Je zult de luiertas vergeten. En juist dan heb je hem nodig.
* Je zult je beledigd voelen als iemand jouw baby niet de schattigste van allemaal vindt.
* Je baby zal onwelriekend vast voedsel gaan eten.
* Je moet leren koken, al was het maar voor je kind.
* Je realiseert je dat je nooit genoeg vrienden met kinderen in je kennissenkring kunt hebben.
* Je baby heeft een grotere garderobe dan jij.
* Na een jaar heb je nog steeds geen idee hoe je een goede moeder kunt zijn.
* Hoe groot je huis ook is, overal zal speelgoed van je kind liggen.
* Baby’s vinden het niet erg in hun eigen poep te moeten slapen.
* Je zult nog een kindje willen.
* Je zult de tijd missen dat je kind nog niet echt kon bewegen of praten.
* Hoewel je zelf moeder bent, zal jouw moeder je nog steeds als een klein kind behandelen.
De meesten ervan zijn heel herkenbaar voor mezelf. Het laatste niet bijvoorbeeld!
November 18th, 2008 om 15:43
Leuk lijstje :) Toch wel wat dingen herkenbaar (jammergenoeg ook dat laatste bij mij), anderen dan weer totaal niet.
November 18th, 2008 om 17:02
Inderdaad, sinds ons klein ventje er is heeft mijn garderobe zich eigenlijk nauwelijks nog uitgebreid, de zijne daarentegen!
En dat haaruitvallen mag nu zo stilaan ook wel eens stoppen ja :)
November 18th, 2008 om 17:27
Ha! Uitgeteld!
Ik heb het boek ook gelezen. 2x zelfs: de eerste keer toen ik nog zwanger was en toen vond ik het van begin tot eind dikke zever. De tweede keer toen leni een half jaar was en toen dacht ik aan de ene kant ook: jawadde, wat ben jij een aansteller! En de relatie met haar kind is idd behoorlijk koud, het lijkt wel of ze zo veel mogelijk NIET in de buurt van ” de dictator” wil zijn, zoals ze haar noemt. Dat begreep ik echt niet want ik heb leni altijd overal mee naar toe gesleurd, ik vond/vind het zalig om haar bij mij te hebben. Maar aan de andere kant merkte ik NA mijn bevalling dat haar lijstjes toch wel herkenbaar zijn.
November 18th, 2008 om 17:31
Ha, uitgeteld! leven met een mini-dictator!:)
ik heb het zowel voor als na mijn bevalling gelezen. Voor mijn bevalling vond ik het dikke zever.
Na mijn bevalling vond ik de lijstjes heel herkenbaar, maar wat een truntemie zeg! En het lijkt bovendien of ze steeds zo ver mogelijk van haar kindje ( die ze de dictator noemt) wil zijn….
November 18th, 2008 om 17:32
oeps… ik heb op de één of andere manier 2x gepost;.. sorry!!!!
November 18th, 2008 om 17:56
Heel herkanbaar dat lijstje. Ik maak mij ook de bedenking dat kraamhulp hier wel welkom was geweest. Zeker na de tweede bevalling. Zeker onthouden als er ooit misschien een derde komt ;-)
November 19th, 2008 om 17:00
Het is bij Pieter als bij U hetzelfde: ik bezoek mijn kleinkinderen om ermee te kunnen spelen.
November 19th, 2008 om 19:27
Ik las er al over bij 2becomes3 en nu ben ik wel benieuwd. Mag ik het boek eens lenen van je?
November 20th, 2008 om 13:24
ik heb het boek ook gelezen. Grappig geschreven, dat wel maar voor de rest vond ik er niet zo veel aan.
Wel leuk dat lijstje
November 20th, 2008 om 18:19
* je zult plots boeken lezen die je anders geen blik waardig zou gunnen! ;-))
November 22nd, 2008 om 14:07
Inderdaad veel herkenbare zaken, vooral en echt vooral de luiertas!
Al ben ik maar naar de winkel om de hoek voor 5 minuten … ik pak dat ding pertinent mee! Te vaak voor verrassingen gestaan, al was het soms mijn eigen schuld door van die 5 minuten soms 3 uur te maken omdat je een even grote kletstante tegenkomt als jezelf :-)
you never know what gets along… so… altijd meepakken dat ding!
In 5 minuten kunnen ze er ook in slagen om de diaree tot aan het oren te laten hangen en de spuug tot aan hun tenen… niet te doen…
Ik heb mijn eerste nooit als een dictator aangevoeld, maar helaas voor kleine Victor… hij wél!
man man man, die eerste twee maanden had hij bij momenten gerust bij een ander mogen opgevoed worden. Ik wil ze nooit meer opnieuw beleven. Hell! Maar dat ligt natuurlijk niet aan dat kleine ventje, maar aan mijn andere mannen en mijn eigen lage stressdrempel vrees is. Awoe stof, awoe afwas, awoe speelgoed, …
Ik zweer dan ook al van voor de bevalling dat er geen derde komt, maar wel zien wel :-)
November 22nd, 2008 om 17:28
Ik heb trouwens ook zo’n dergelijk boek gekregen bij de geboorte van Leni: HET DAGBOEK VAN EEN ETTERTJE. Totaal niet herkenbaar, heel erg erover maar zooooo hilarisch. Het was uit voor ik uit het ziekenhuis was ( net zoals de 3 andere boeken die ik bijhad: ik kon de slaap niet vatten in het ziekenhuis, dus las ik maar).
Heb er nog even het boek bij genomen om eens te zien wat ik nu eigenlijk herkenbaar vond
- je haar valt uit ( ik heb nu zo van die 5 cm lange sprieten tussen mijn andere haar die rechtop staan)
-je zult jezelf dik vinden
- baby’s hebben geen manieren
- je realiseert je dat je nooit genoeg vrienden met kinderen kunt hebben ( ik heb er jammer genoeg bijna geen: vrienden mmét kinderen)
- Je geeft een verjaardagsfeestje ook al begrijpt je kind dat nog niet
- je baby zal zichzelf bezeren door op haar gezicht te vallen
- personages zoals de teletubbies worden beroemdheden
- je bent blij als je een vieze luier niet hebt hoeven verschonen …
- je leert er een heel nieuw mama vocabulaire bij